Criss Angel, een van Amerika's interessantste nieuwe illusionisten legt uit hoe iedereen kan 'leviteren'. Briljant in zjn eenvoud en geestig bovendien.
donderdag, mei 31, 2007
dinsdag, mei 29, 2007
De kletskoek van Margaretha Guidone
Hieronder staat de polemiek over Margaretha Guidone in De Standaard.
1 - ROOD (uit DS 24/05)
Mevrouw Guidone-Slegers, beste Margareta, U bent nu al de tweede SP.A-politica die ik in de aanloop naar de verkiezingen via deze weg streng wil toespreken. Sommigen zullen hierin méchanterie vermoeden maar aan hen zeg ik met de hand op het hart: mijn bedoelingen zijn nobel en absoluut niet tegen de socialistische partij gericht. Integendeel, ik verbaas niemand als ik zeg dat mijn politieke kleur rood is. Ik richt mijn pijlen op onzinnigheid en idiotie, uit welke maatschappelijke hoek ze mij ook komen aangewaaid. Ik ben mij al een tijdje bewust van uw status als kloekhartige spreekbuis voor het milieu. Nu u zich volop op politiek activisme stort en door de SP.A als boegbeeld inzake de klimaatkwestie naar voren wordt geschoven, kan ik niet anders dan mij voor u beginnen interesseren. Ik heb namelijk de spraakmakende Channel 4-documentaire The Great Global Warming Swindle gezien. Daarin wordt aangevoerd dat in de grote oceaan der weldenkendheid de hysterie rond de opwarming van de aarde een heel eind is afgedreven van de wetenschappelijke realiteit, en dat zulks is gebeurd op het vlot van het politiek activisme. Niet mijn analyse. Dat beweren professoren uit alle windstreken en dat wordt in de documentaire zelfs door Patrick Moore gezegd. Hij heeft het over mensen zoals u. Meneer Patrick Moore is u niet onbekend neem ik aan, hij is co-stichter van Greenpeace. Wat de documentairemakers voorstaan is niet hetzelfde als beweren dat er absoluut géén klimaatprobleem is en zeker niet dat we eigenlijk met z'n allen ongestraft met 4X4 Ferrari's kunnen gaan rijden. Neen, de makers zeggen enkel dat er nogal wat wetenschappelijk bewijs is aan te voeren voor de stelling: de opwarming van de aarde heeft meer met natuurverschijnselen te maken dan met des mensen 'ecologische voetafdruk'. Vooraleer u kwaad naar uw kameraad Al 'Ik heb het internet uitgevonden!' Gore belt, haast ik mij hieraan toe te voegen dat in deze bescheiden column natuurlijk geen plaats is om alle tegenstrijdige meningen over global warming grondig te bestuderen, te evalueren, tegenover en naast mekaar te plaatsen. Ik kan die ingewikkelde oefening onmogelijk maken, ik ben immers geen klimaatwetenschapper. U ook niet maar u weet hier wellicht meer over dan ik. An inconvenient truth voor mij, hoor ik u denken.
Maar sinds ik mij voor u ben gaan interesseren en meer over u ben gaan opzoeken en lezen, begin ik heel ernstig aan uw deskundigheid te twijfelen. Een vermeende deskundigheid die ertoe heeft geleid dat u, onder auspiciën van de SP.A Vlaanderens Internationale Stem in het klimaatdebat bent geworden. De koude rilling die over mijn ruggengraat liep toen ik die laatste zin schreef heeft hier de spaarketel doen aanslaan. Zozeer zegt iedere cel in mijn lichaam dat dit onverstandig is van de SP.A en niet bevorderlijk voor het imago van parttime minister van Milieu Bruno Tobback. Mijn grote ontevredenheid hierover heeft niets te maken met uw huisvrouwenschap, dat moet u van mij aannemen. Het gaat mij om uw geloofsysteem, of beter: de reeks nonsens die u bij uw bezoek aan de grote new age supermarkt in uw karretje hebt gegooid. Uw praatjes over reïncarnatie en 'karma', uw onwrikbaar vertrouwen in de zogenaamde 'ayurvedische' geneeswijzen, uw gedweep met de leer van de charlatan Deepak Chopra, uw geloof in 'intelligent design' (zeg maar: creationisme volgens Saatchi & Saatchi) en uw met veel aplomb verstrekte pseudo-wetenschappelijke spirituele prietpraat ('wanneer je tegen water spreekt verandert de watermolecule compleet!') laten vermoeden dat uw algemene kijk op de wereld, hoe zeg ik het vriendelijk?: weinig wetenschappelijk, ondoordacht, opvallend naïef, geheel losgerukt van de realiteit en - vooruit, laat ik alle pudeur overboord gooien - ronduit idioot is. U leeft op een andere planeet dan ik. In mijn wereld bent u amper twee telefoontjes verwijderd van een bezoek door witjassen. Laat staan dat ik op u reken om in mijn naam internationaal over zo'n ingewikkelde wetenschappelijke kwestie als global warming te praten. Waar zit de SP.A met haar gedachten? Nog één keer: ik zeg niet dat er géén problemen zijn met het klimaat en het milieu. Ik woon in Gent, de stad met naar verluidt de hoogste concentratie fijn stof in Vlaanderen. Dat lijkt ook te kloppen, want telkens als ik Gent verlaat moet ik een fijn-stofpleister kleven of ik krijg ontwenningsverschijnselen. Ik zeg wel dat u, mevrouw Guidone-Slegers, door rationele mensen bijzonder weinig geloofwaardigheid wordt toegedicht. En met geloofwaardigheid is het zoals met een lening bij de bank: je krijgt ze pas als kan worden aangetoond dat je ze eigenlijk niet nodig hebt. En u staat flink in het rood. (pdw)
2 - Reactie van Wendel Trio in DS op 25/05
Patrick De Witte gaat in zijn column over Margaretha Guidone nogal recht op de vrouw af (DS 24 mei). Maar nog meer moeite heb ik met zijn pleidooi voor de klimaatsceptici. Ik besef ook wel dat kritische mensen door de hype rond Al Gore open staan voor tegenstemmen in het debat. Maar wie wat dieper graaft, merkt dat de klimaatsceptici bij gebrek aan inhoudelijke argumenten steeds weer moeten teruggrijpen naar machtsinstrumenten.
Neem nu Patrick Moore. Die was inderdaad betrokken bij het ontstaan van Greenpeace. Hij was 36 jaar geleden een van de circa vijftig leden van de organisatie die met een schip genaamd Greenpeace de Amerikaanse kernproeven voor de kust van Alaska een halt toebrachten. Maar sinds begin de jaren tachtig is hij in dienst van de Canadese houtindustrie om de kaalkap in de Canadese regenwouden te verdedigen, van de Canadese biotechindustrie om te stellen dat er niets mis is met ggo's, van de nucleaire industrie om mensen te overtuigen dat kernenergie veilig is en nu ook van de olie-industrie om te stellen dat de mens niet verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde. Hoe zwak moet je staan om dan zijn Greenpeace-lidmaatschap als argument naar voren te schuiven?
Een wetenschapper hoeft maar de klimaatswijziging in vraag te stellen om in de massamedia een platform te krijgen dat de duizenden echte klimaatexperts nooit krijgen. Maar zoek in gereputeerde wetenschappelijke tijdschriften als Science of Nature eens naar enig wetenschappelijk werk dat de stellingen van de documentaire The Great Global Warming Swindle ondersteunt. Sommige klimaatsceptici die in die documentaire worden opgevoerd, hebben aantoonbaar banden met de olie-industrie, andere duiken op in publicaties die stellen dat er geen verband is tussen roken en longkanker of die de voordelen van DDT voor de derde wereld bepleiten. Of lees eens de brief van wetenschapper Carl Wunsch, over hoe zijn stellingen volledig verdraaid werden door de documentairemakers. Ik verwacht van een kritisch journalist dat hij zich informeert vooraleer halve waarheden de wereld in te sturen. Of ben ik dan te kritisch?Het debat gaat al lang niet meer over de vraag of de mens verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde, maar wel over hoe we de klimaatswijziging kunnen beperken tot een niveau dat nog aanvaardbaar is. En dan kunnen we inderdaad praten over wie welke maatregelen moet nemen. Is het Kyoto-protocol de beste internationale afspraak die we kunnen maken? Heeft het zin om inspanningen te doen als de VS nog niet meedoen? En wat met India en China? Hebben zij recht op een even hoge uitstoot per hoofd van de bevolking als Europa en de VS, of wijzen we hen met de vinger als grote schuldige voor de toenemende stijging van de CO2-uitstoot? En als we pleiten voor een beperking van ons energieverbruik, moet dat dan op vrijwillige basis gebeuren of verwachten we van de overheid dat ze de nodige maatregelen neemt opdat alleen nog energiezuinige producten aan de consument worden aangeboden? Dat zijn de grote vragen waar we voor staan, en waar het ook in de komende federale verkiezingen om draait.
Ik droom ervan om een debat te hebben dat zich meer toespitst op de inhoud en minder op de personen. Kan Patrick De Witte me daarbij helpen?
Wendel Trio is kandidaat parlementslid voor de SP.A en gewezen campagnedirecteur van Greenpeace.
3 - Mijn antwoord in DS van 29/5
Meneer Trio, beste Wendel,
Ik heb uw reactie gelezen op mijn column ‘Rood’, waarin ik de positie van Margaretha Guidone als spreekbuis voor de SP.A in vraag stel. Ik merk dat u als kersverse politicus een ouwe krokodillentruc bovenhaalt: uw best doen om mij verkeerd te begrijpen in een poging uw partijgenote uit de wind te zetten.
U gaat niet in op de essentie van mijn betoog. U gooit het maar op een tirade tegen de documentaire The Great Global Warming Swindle waarnaar ik in mijn tekst heb verwezen. Zo lijkt het of ik het eens ben met de makers ervan. Dat is niet zo, dat staat nergens te lezen, daar gaat de column ook helemaal niet over. Ik neem absoluut geen stelling in. Integendeel, ik erken mijn onwetendheid ter zake. Met een debat ‘over de inhoud’ kan ik u dus niet helpen en dat weet u best.
U bestaat het om in uw reactie de kern van mijn betoog aan de kant te gooien, en die is: uw partijgenote mevrouw Guidone heeft ronduit bespottelijke opvattingen over wetenschap en ze laat verontrustend grote gulpen pseudo-wetenschappelijk gedaas en als ‘spiritualiteit’ verpakte kletsica op de wereld los.
Ik verwijs naar haar discutabele uitspraken in Humo over intelligent design, haar belachelijke new age-interpretaties van kwantumfysica, haar onwrikbaar geloof in kwakgeneeswijzen, haar bakerpraatjes over ‘karma’ en reïncarnatie, haar bewondering voor de charlatanerie van Deepak Chopra, et j’en passe. Men hoeft geen boom geknuffeld te hebben noch een conversatie met een glas water te hebben gehad om in te zien dat mevrouw one sandwich short of a picknick is als het over wetenschappelijke aangelegenheden gaat.
De opwarming van onze planeet is – daarover bent u het hopelijk met mij eens – precies dat: een ernstige wetenschappelijke kwestie. Ergo: mevrouw Guidone is niet de geschikte persoon om in naam van een politieke partij zoals de SP.A over deze ingewikkelde materie te spreken. Dát, en niets anders, is mijn stelling.
Dankuwel voor de recensie over The Great Global Warming Swindle maar ik had in uw reactie toch liever gelezen hoe u bovenstaande stelling denkt te kunnen weerleggen en in één ruk door had ik nog steeds graag een antwoord op de vraag die ik en veel andere rationele SP.A-sympathisanten zich al een tijdje stellen: waar zit de SP.A met haar gedachten om iemand die zo’n vorstelijke bouillabaisse van new age nonsens en pseudo-wetenschappelijk gezwam serveert een internationaal forum te bieden? Wilt u mij a.u.b. dáárbij helpen? Dan kunnen we deze polemiek sluiten en met gerust gemoed onder onze spaarlamp gaan zitten in de wetenschap – ha! – dat we door weldenkende mensen politiek worden vertegenwoordigd. (pdw)
1 - ROOD (uit DS 24/05)
Mevrouw Guidone-Slegers, beste Margareta, U bent nu al de tweede SP.A-politica die ik in de aanloop naar de verkiezingen via deze weg streng wil toespreken. Sommigen zullen hierin méchanterie vermoeden maar aan hen zeg ik met de hand op het hart: mijn bedoelingen zijn nobel en absoluut niet tegen de socialistische partij gericht. Integendeel, ik verbaas niemand als ik zeg dat mijn politieke kleur rood is. Ik richt mijn pijlen op onzinnigheid en idiotie, uit welke maatschappelijke hoek ze mij ook komen aangewaaid. Ik ben mij al een tijdje bewust van uw status als kloekhartige spreekbuis voor het milieu. Nu u zich volop op politiek activisme stort en door de SP.A als boegbeeld inzake de klimaatkwestie naar voren wordt geschoven, kan ik niet anders dan mij voor u beginnen interesseren. Ik heb namelijk de spraakmakende Channel 4-documentaire The Great Global Warming Swindle gezien. Daarin wordt aangevoerd dat in de grote oceaan der weldenkendheid de hysterie rond de opwarming van de aarde een heel eind is afgedreven van de wetenschappelijke realiteit, en dat zulks is gebeurd op het vlot van het politiek activisme. Niet mijn analyse. Dat beweren professoren uit alle windstreken en dat wordt in de documentaire zelfs door Patrick Moore gezegd. Hij heeft het over mensen zoals u. Meneer Patrick Moore is u niet onbekend neem ik aan, hij is co-stichter van Greenpeace. Wat de documentairemakers voorstaan is niet hetzelfde als beweren dat er absoluut géén klimaatprobleem is en zeker niet dat we eigenlijk met z'n allen ongestraft met 4X4 Ferrari's kunnen gaan rijden. Neen, de makers zeggen enkel dat er nogal wat wetenschappelijk bewijs is aan te voeren voor de stelling: de opwarming van de aarde heeft meer met natuurverschijnselen te maken dan met des mensen 'ecologische voetafdruk'. Vooraleer u kwaad naar uw kameraad Al 'Ik heb het internet uitgevonden!' Gore belt, haast ik mij hieraan toe te voegen dat in deze bescheiden column natuurlijk geen plaats is om alle tegenstrijdige meningen over global warming grondig te bestuderen, te evalueren, tegenover en naast mekaar te plaatsen. Ik kan die ingewikkelde oefening onmogelijk maken, ik ben immers geen klimaatwetenschapper. U ook niet maar u weet hier wellicht meer over dan ik. An inconvenient truth voor mij, hoor ik u denken.
Maar sinds ik mij voor u ben gaan interesseren en meer over u ben gaan opzoeken en lezen, begin ik heel ernstig aan uw deskundigheid te twijfelen. Een vermeende deskundigheid die ertoe heeft geleid dat u, onder auspiciën van de SP.A Vlaanderens Internationale Stem in het klimaatdebat bent geworden. De koude rilling die over mijn ruggengraat liep toen ik die laatste zin schreef heeft hier de spaarketel doen aanslaan. Zozeer zegt iedere cel in mijn lichaam dat dit onverstandig is van de SP.A en niet bevorderlijk voor het imago van parttime minister van Milieu Bruno Tobback. Mijn grote ontevredenheid hierover heeft niets te maken met uw huisvrouwenschap, dat moet u van mij aannemen. Het gaat mij om uw geloofsysteem, of beter: de reeks nonsens die u bij uw bezoek aan de grote new age supermarkt in uw karretje hebt gegooid. Uw praatjes over reïncarnatie en 'karma', uw onwrikbaar vertrouwen in de zogenaamde 'ayurvedische' geneeswijzen, uw gedweep met de leer van de charlatan Deepak Chopra, uw geloof in 'intelligent design' (zeg maar: creationisme volgens Saatchi & Saatchi) en uw met veel aplomb verstrekte pseudo-wetenschappelijke spirituele prietpraat ('wanneer je tegen water spreekt verandert de watermolecule compleet!') laten vermoeden dat uw algemene kijk op de wereld, hoe zeg ik het vriendelijk?: weinig wetenschappelijk, ondoordacht, opvallend naïef, geheel losgerukt van de realiteit en - vooruit, laat ik alle pudeur overboord gooien - ronduit idioot is. U leeft op een andere planeet dan ik. In mijn wereld bent u amper twee telefoontjes verwijderd van een bezoek door witjassen. Laat staan dat ik op u reken om in mijn naam internationaal over zo'n ingewikkelde wetenschappelijke kwestie als global warming te praten. Waar zit de SP.A met haar gedachten? Nog één keer: ik zeg niet dat er géén problemen zijn met het klimaat en het milieu. Ik woon in Gent, de stad met naar verluidt de hoogste concentratie fijn stof in Vlaanderen. Dat lijkt ook te kloppen, want telkens als ik Gent verlaat moet ik een fijn-stofpleister kleven of ik krijg ontwenningsverschijnselen. Ik zeg wel dat u, mevrouw Guidone-Slegers, door rationele mensen bijzonder weinig geloofwaardigheid wordt toegedicht. En met geloofwaardigheid is het zoals met een lening bij de bank: je krijgt ze pas als kan worden aangetoond dat je ze eigenlijk niet nodig hebt. En u staat flink in het rood. (pdw)
2 - Reactie van Wendel Trio in DS op 25/05
Patrick De Witte gaat in zijn column over Margaretha Guidone nogal recht op de vrouw af (DS 24 mei). Maar nog meer moeite heb ik met zijn pleidooi voor de klimaatsceptici. Ik besef ook wel dat kritische mensen door de hype rond Al Gore open staan voor tegenstemmen in het debat. Maar wie wat dieper graaft, merkt dat de klimaatsceptici bij gebrek aan inhoudelijke argumenten steeds weer moeten teruggrijpen naar machtsinstrumenten.
Neem nu Patrick Moore. Die was inderdaad betrokken bij het ontstaan van Greenpeace. Hij was 36 jaar geleden een van de circa vijftig leden van de organisatie die met een schip genaamd Greenpeace de Amerikaanse kernproeven voor de kust van Alaska een halt toebrachten. Maar sinds begin de jaren tachtig is hij in dienst van de Canadese houtindustrie om de kaalkap in de Canadese regenwouden te verdedigen, van de Canadese biotechindustrie om te stellen dat er niets mis is met ggo's, van de nucleaire industrie om mensen te overtuigen dat kernenergie veilig is en nu ook van de olie-industrie om te stellen dat de mens niet verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde. Hoe zwak moet je staan om dan zijn Greenpeace-lidmaatschap als argument naar voren te schuiven?
Een wetenschapper hoeft maar de klimaatswijziging in vraag te stellen om in de massamedia een platform te krijgen dat de duizenden echte klimaatexperts nooit krijgen. Maar zoek in gereputeerde wetenschappelijke tijdschriften als Science of Nature eens naar enig wetenschappelijk werk dat de stellingen van de documentaire The Great Global Warming Swindle ondersteunt. Sommige klimaatsceptici die in die documentaire worden opgevoerd, hebben aantoonbaar banden met de olie-industrie, andere duiken op in publicaties die stellen dat er geen verband is tussen roken en longkanker of die de voordelen van DDT voor de derde wereld bepleiten. Of lees eens de brief van wetenschapper Carl Wunsch, over hoe zijn stellingen volledig verdraaid werden door de documentairemakers. Ik verwacht van een kritisch journalist dat hij zich informeert vooraleer halve waarheden de wereld in te sturen. Of ben ik dan te kritisch?Het debat gaat al lang niet meer over de vraag of de mens verantwoordelijk is voor de opwarming van de aarde, maar wel over hoe we de klimaatswijziging kunnen beperken tot een niveau dat nog aanvaardbaar is. En dan kunnen we inderdaad praten over wie welke maatregelen moet nemen. Is het Kyoto-protocol de beste internationale afspraak die we kunnen maken? Heeft het zin om inspanningen te doen als de VS nog niet meedoen? En wat met India en China? Hebben zij recht op een even hoge uitstoot per hoofd van de bevolking als Europa en de VS, of wijzen we hen met de vinger als grote schuldige voor de toenemende stijging van de CO2-uitstoot? En als we pleiten voor een beperking van ons energieverbruik, moet dat dan op vrijwillige basis gebeuren of verwachten we van de overheid dat ze de nodige maatregelen neemt opdat alleen nog energiezuinige producten aan de consument worden aangeboden? Dat zijn de grote vragen waar we voor staan, en waar het ook in de komende federale verkiezingen om draait.
Ik droom ervan om een debat te hebben dat zich meer toespitst op de inhoud en minder op de personen. Kan Patrick De Witte me daarbij helpen?
Wendel Trio is kandidaat parlementslid voor de SP.A en gewezen campagnedirecteur van Greenpeace.
3 - Mijn antwoord in DS van 29/5
Meneer Trio, beste Wendel,
Ik heb uw reactie gelezen op mijn column ‘Rood’, waarin ik de positie van Margaretha Guidone als spreekbuis voor de SP.A in vraag stel. Ik merk dat u als kersverse politicus een ouwe krokodillentruc bovenhaalt: uw best doen om mij verkeerd te begrijpen in een poging uw partijgenote uit de wind te zetten.
U gaat niet in op de essentie van mijn betoog. U gooit het maar op een tirade tegen de documentaire The Great Global Warming Swindle waarnaar ik in mijn tekst heb verwezen. Zo lijkt het of ik het eens ben met de makers ervan. Dat is niet zo, dat staat nergens te lezen, daar gaat de column ook helemaal niet over. Ik neem absoluut geen stelling in. Integendeel, ik erken mijn onwetendheid ter zake. Met een debat ‘over de inhoud’ kan ik u dus niet helpen en dat weet u best.
U bestaat het om in uw reactie de kern van mijn betoog aan de kant te gooien, en die is: uw partijgenote mevrouw Guidone heeft ronduit bespottelijke opvattingen over wetenschap en ze laat verontrustend grote gulpen pseudo-wetenschappelijk gedaas en als ‘spiritualiteit’ verpakte kletsica op de wereld los.
Ik verwijs naar haar discutabele uitspraken in Humo over intelligent design, haar belachelijke new age-interpretaties van kwantumfysica, haar onwrikbaar geloof in kwakgeneeswijzen, haar bakerpraatjes over ‘karma’ en reïncarnatie, haar bewondering voor de charlatanerie van Deepak Chopra, et j’en passe. Men hoeft geen boom geknuffeld te hebben noch een conversatie met een glas water te hebben gehad om in te zien dat mevrouw one sandwich short of a picknick is als het over wetenschappelijke aangelegenheden gaat.
De opwarming van onze planeet is – daarover bent u het hopelijk met mij eens – precies dat: een ernstige wetenschappelijke kwestie. Ergo: mevrouw Guidone is niet de geschikte persoon om in naam van een politieke partij zoals de SP.A over deze ingewikkelde materie te spreken. Dát, en niets anders, is mijn stelling.
Dankuwel voor de recensie over The Great Global Warming Swindle maar ik had in uw reactie toch liever gelezen hoe u bovenstaande stelling denkt te kunnen weerleggen en in één ruk door had ik nog steeds graag een antwoord op de vraag die ik en veel andere rationele SP.A-sympathisanten zich al een tijdje stellen: waar zit de SP.A met haar gedachten om iemand die zo’n vorstelijke bouillabaisse van new age nonsens en pseudo-wetenschappelijk gezwam serveert een internationaal forum te bieden? Wilt u mij a.u.b. dáárbij helpen? Dan kunnen we deze polemiek sluiten en met gerust gemoed onder onze spaarlamp gaan zitten in de wetenschap – ha! – dat we door weldenkende mensen politiek worden vertegenwoordigd. (pdw)
maandag, mei 28, 2007
Jazz Saves!
'Faith is the surrender of the mind, the surrender of reason, the surrender of the only thing that makes us different from other mammals. It’s our need to believe and to surrender our scepticism and our reason, our yearning to discard that and put all our trust and faith in something or someone. That is the sinister thing to me. Of all the supposed virtues, faith must be the most overrated.’ (schrijver en journalist Christopher Hitchens)
Een wijze quote uit een uitstekende aflevering van Penn & Teller’s treffend getitelde televisieprogramma ‘Bullshit!’, waarin de reputatie van drie iconen van religieuze voortreffelijkheid - Gandhi, Moeder Teresa en de Dalai Lama - streng onder de loep wordt genomen.
Een wijze quote uit een uitstekende aflevering van Penn & Teller’s treffend getitelde televisieprogramma ‘Bullshit!’, waarin de reputatie van drie iconen van religieuze voortreffelijkheid - Gandhi, Moeder Teresa en de Dalai Lama - streng onder de loep wordt genomen.
zaterdag, mei 26, 2007
www.nazi.be = site Vlaams Belang
Een of andere practical joker heeft de domeinnaam nazi.be geregistreerd. Wie er naar surft komt automatisch bij de site van het Vlaams Belang uit. Grim but funny.
(alweer met dank aan Zattevrienden.be)
(alweer met dank aan Zattevrienden.be)
maandag, mei 21, 2007
The Great Global Warming Swindle
Bijzonder interessante documentaire. Ga ook eens naar http://www.greatglobalwarmingswindle.com/
Met dank aan www.zattevrienden.be.
Met dank aan www.zattevrienden.be.
maandag, mei 14, 2007
Derren Brown
De Britse mentalist Derren Brown legt iets spectaculairder bloot hoe goedgelovig wij allemaal zijn en hoe makkelijk het is om mensen in het paranormale te doen geloven. Zoals de Amerikaanse toerist uit het geweldige ‘Ruddy Hell it’s Harry & Paul’ (BBC1) zou zeggen: ‘Whadda guy!’
...en hier nog iets veel straffer: hoe erg worden wij door de reclamelullo’s gehypnotiseerd om brol te kopen...en hoe gemakkelijk is het om hen een koekje van eigen deeg te geven.
...en hier nog iets veel straffer: hoe erg worden wij door de reclamelullo’s gehypnotiseerd om brol te kopen...en hoe gemakkelijk is het om hen een koekje van eigen deeg te geven.
zondag, mei 13, 2007
De charlatan Uri Geller
De charlatan Uri Geller houdt nog steeds mensen voor de gek met zijn gezwam over ‘energy’, ‘power’ en bovennatuurlijke krachten. In dit filmpje van een Israëlische show gebruikt hij zogeheten paranormale krachten om een scheepskompas te verstoren. Yeah right.
Kijk goed naar wat hij met zijn handen/duim doet tussen ongeveer 1m18 en 1m24. Zou dat een magneetje kunnen zijn misschien? Geen wonder dat Geller dit filmpje van YouTube probeert te verwijderen.
Geller, zoals hij altijd doet, blijft volhouden dat hij geen goochelaar is maar wel degelijk bovennatuurlijke krachten heeft. Zelfs nadat de hele wereld - en niet voor de eerste keer - getuige is van zijn charlatannerie. Het duurde dan ook niet lang of hij kwam terug in dezelfde show om zijn gelijk te halen. Alleen, deze keer zat de magneet niet aan zijn duim maar aan zijn bril. Jazeker, plots is Geller bijziend en draagt hij een bril. En plots – vergelijk maar met de vorige video – is het nodig om met zijn hoofd héél dicht bij het kompas te komen om de ‘paranormale krachten’ hun werk te laten doen...
Kijk goed naar wat hij met zijn handen/duim doet tussen ongeveer 1m18 en 1m24. Zou dat een magneetje kunnen zijn misschien? Geen wonder dat Geller dit filmpje van YouTube probeert te verwijderen.
Geller, zoals hij altijd doet, blijft volhouden dat hij geen goochelaar is maar wel degelijk bovennatuurlijke krachten heeft. Zelfs nadat de hele wereld - en niet voor de eerste keer - getuige is van zijn charlatannerie. Het duurde dan ook niet lang of hij kwam terug in dezelfde show om zijn gelijk te halen. Alleen, deze keer zat de magneet niet aan zijn duim maar aan zijn bril. Jazeker, plots is Geller bijziend en draagt hij een bril. En plots – vergelijk maar met de vorige video – is het nodig om met zijn hoofd héél dicht bij het kompas te komen om de ‘paranormale krachten’ hun werk te laten doen...
zaterdag, mei 12, 2007
Stemmetjeuhs
Uit De Standaard 10/05/07
Mevrouw de Vlaamse minister van Gelijke Kansen, beste Kathleen,
Ik las in de krant dat de helft van de mannelijke jongeren niet bepaald fan is van de Gay Pride parade, die kleurige carnavalstoet die zijdelings ook ‘bewustmaking’ rond holebi’s hoort te propageren en waarvan de vaderlandse versie komende zaterdag op de kadans van de technobeats du jour feestelijk door de straten van Brussel zal trekken. Deze vaststelling werd gedaan door de KU Leuven die in samenwerking met een Canadese universiteit 10.000 zestienjarigen heeft bevraagd over hun houding ten opzichte van homoseksualiteit. De uitslag – dat had ik u vooraf kunnen verklappen - was zo voorspelbaar, dat hij die van het Franse referendum ‘Ail dans les repas: oui ou non?’ bijna in voorspelbaarheid overtreft.
Maar tot mijn verbazing vindt u, in uw functie van Vlaams minister van Gelijke Kansen, de resultaten van deze enquête ronduit ‘verontrustend’ en trekt u van de weeromstuit 1 miljoen euro uit voor een grootschalige campagne rond de maatschappelijke aanvaarding van holebi’s. Wàt? Ik kon namelijk wel zweren dat we de maatschappelijke aanvaarding van holebi’s al jaren achter de rug hadden. Dat er om te beginnen al zoiets als een Gay Pride parade bestààt, dat het homohuwelijk is geregeld en dat homoseksuele koppels kunnen adopteren mogen wat dit betreft niet mis te verstane hints zijn. Als ze nog iets minder mis te verstaan willen zijn zullen ze onder tafel tegen uw ministeriële schenen moeten schoppen.
Daarom, mevrouw de minister, vermoed ik dat uw verontrustheid en bekommernis in deze kwestie meer met de aanstaande verkiezingen dan met een bestaand probleem te maken heeft. U probeert gewoon stemmetjeuhs te ronselen.
Vooraleer alle lezers die niet voor de volle honderd procent heteroseksueel zijn naar hun wiek grijpen omdat ze menen dat ik er in heb geschoten, dit: ik heb voldoende homofiele vrienden, kennissen én familieleden om zelf een bescheiden stoetette op gang te trekken mocht daar vraag naar zijn. Homofobie is mij geheel vreemd. Jazeker is het gebruik van termen als ‘wiek’, ‘geschoten in’ en ‘op gang trekken’ een eerder slappe, zeg maar semi-erecte poging tot geestige double entendres zoals de geweldige Robonicht annex stand up comedian Julian ‘ I like a nice warm hand on my entrance’ Clary ze rondstrooit als waren het gratis condooms tijdens de Love Parade in Berlijn. Maar ik kon er echt niet aan weerstaan. De roze medemens af en toe het voorwerp van scherts maken is onweerstaanbaar voor het gros der heteroseksuele mannen en de zestienjarigen in het bijzonder. Om daar achter te komen hebben we de KU Leuven overigens absoluut niet nodig. Als je zestien en hetero bent zijn grappen over holebi’s immers vaste prik, niets meer dan een onschuldige, blijmoedige manier om de eigen seksuele geaardheid te onderstrepen. Zoals als man enkel gehuld in een roze string en met glitter rond de tepels op een paradewagen staan dansen op een remix van Kylie Minogue ook niets meer is dan een onschuldige, blijmoedige manier om de eigen seksuele geaardheid te onderstrepen. Het is in beide gevallen maar om te lachen. Dat kan ook worden gezegd van uw uitspraak in het persbericht op de sp.a website: ‘De resultaten van dit onderzoek tonen eens te meer aan dat het er vandaag op aankomt om de stereotypen rond holebi’s te doorbreken’. Ja, laten we die vreselijke muur van stereotypen vooral doorbreken. Ik stel voor: er doorheen hengsten met een paradewagen waarop twaalf Freddie Mercury-klonen ‘I want to break free’ staan te lippen.
In datzelfde persbericht voegt een blije woordvoerder van de Holebifederatie er aan toe: ‘Het is belangrijk dat het holebiverenigingsleven en de bevoegde beleidsmakers elkaar kunnen versterken in de strijd voor een verhoogd welzijn van holebi’s...’ . Vond ik ook om te lachen, want als ik zo’n parade zie voorbij trekken heb ik toch de indruk dat de meeste deelnemers zich in een voldoende hoge graad van welzijn bevinden.
Ik kan zo voorspellen, mevrouw de minister, dat u mij meteen een iets te opvallende belangstelling voor de ongebreidelde flamboyantie van de Gay Pride parade zult verwijten en dat ik daarmee uw standpunt onderstreep. Maar dat zou de wereld op zijn kop zijn. Ik ben niet begonnen.
Toegegeven, er zijn effectief nog altijd jongelui die bij het woord homo meteen denken aan broze, bleke jongens die op school nooit mogen mee voetballen tenzij ze zich vrijwillig als doelpaal opstellen. En ik wil best aannemen dat een aanzienlijk aantal bekrompen mensen nog altijd smalend van ‘bruinwerkers’ en ‘potten’ gewaagt. Maar toch geef ik u op een briefje, mevrouw de minister, dat de holebi’s in Vlaanderen voldoende maatschappelijk aanvaard zijn. Iets anders beweren draait volgens mij onvermijdelijk uit op betutteling. Ik wil maar zeggen: u kunt dat miljoen euro vast aan een nijpender probleem besteden.
Want 50% der ondervraagden in hogervernoemde enquête staat dus wél positief tegenover holebi’s. Zulke cijfers kan ik niet voorleggen. Ik schat dat acht op de tien mensen een bloedhekel aan mij hebben. Helemaal zeker weet ik het niet. Misschien moet ik de KU Leuven inschakelen. (pdw)
Mevrouw de Vlaamse minister van Gelijke Kansen, beste Kathleen,
Ik las in de krant dat de helft van de mannelijke jongeren niet bepaald fan is van de Gay Pride parade, die kleurige carnavalstoet die zijdelings ook ‘bewustmaking’ rond holebi’s hoort te propageren en waarvan de vaderlandse versie komende zaterdag op de kadans van de technobeats du jour feestelijk door de straten van Brussel zal trekken. Deze vaststelling werd gedaan door de KU Leuven die in samenwerking met een Canadese universiteit 10.000 zestienjarigen heeft bevraagd over hun houding ten opzichte van homoseksualiteit. De uitslag – dat had ik u vooraf kunnen verklappen - was zo voorspelbaar, dat hij die van het Franse referendum ‘Ail dans les repas: oui ou non?’ bijna in voorspelbaarheid overtreft.
Maar tot mijn verbazing vindt u, in uw functie van Vlaams minister van Gelijke Kansen, de resultaten van deze enquête ronduit ‘verontrustend’ en trekt u van de weeromstuit 1 miljoen euro uit voor een grootschalige campagne rond de maatschappelijke aanvaarding van holebi’s. Wàt? Ik kon namelijk wel zweren dat we de maatschappelijke aanvaarding van holebi’s al jaren achter de rug hadden. Dat er om te beginnen al zoiets als een Gay Pride parade bestààt, dat het homohuwelijk is geregeld en dat homoseksuele koppels kunnen adopteren mogen wat dit betreft niet mis te verstane hints zijn. Als ze nog iets minder mis te verstaan willen zijn zullen ze onder tafel tegen uw ministeriële schenen moeten schoppen.
Daarom, mevrouw de minister, vermoed ik dat uw verontrustheid en bekommernis in deze kwestie meer met de aanstaande verkiezingen dan met een bestaand probleem te maken heeft. U probeert gewoon stemmetjeuhs te ronselen.
Vooraleer alle lezers die niet voor de volle honderd procent heteroseksueel zijn naar hun wiek grijpen omdat ze menen dat ik er in heb geschoten, dit: ik heb voldoende homofiele vrienden, kennissen én familieleden om zelf een bescheiden stoetette op gang te trekken mocht daar vraag naar zijn. Homofobie is mij geheel vreemd. Jazeker is het gebruik van termen als ‘wiek’, ‘geschoten in’ en ‘op gang trekken’ een eerder slappe, zeg maar semi-erecte poging tot geestige double entendres zoals de geweldige Robonicht annex stand up comedian Julian ‘ I like a nice warm hand on my entrance’ Clary ze rondstrooit als waren het gratis condooms tijdens de Love Parade in Berlijn. Maar ik kon er echt niet aan weerstaan. De roze medemens af en toe het voorwerp van scherts maken is onweerstaanbaar voor het gros der heteroseksuele mannen en de zestienjarigen in het bijzonder. Om daar achter te komen hebben we de KU Leuven overigens absoluut niet nodig. Als je zestien en hetero bent zijn grappen over holebi’s immers vaste prik, niets meer dan een onschuldige, blijmoedige manier om de eigen seksuele geaardheid te onderstrepen. Zoals als man enkel gehuld in een roze string en met glitter rond de tepels op een paradewagen staan dansen op een remix van Kylie Minogue ook niets meer is dan een onschuldige, blijmoedige manier om de eigen seksuele geaardheid te onderstrepen. Het is in beide gevallen maar om te lachen. Dat kan ook worden gezegd van uw uitspraak in het persbericht op de sp.a website: ‘De resultaten van dit onderzoek tonen eens te meer aan dat het er vandaag op aankomt om de stereotypen rond holebi’s te doorbreken’. Ja, laten we die vreselijke muur van stereotypen vooral doorbreken. Ik stel voor: er doorheen hengsten met een paradewagen waarop twaalf Freddie Mercury-klonen ‘I want to break free’ staan te lippen.
In datzelfde persbericht voegt een blije woordvoerder van de Holebifederatie er aan toe: ‘Het is belangrijk dat het holebiverenigingsleven en de bevoegde beleidsmakers elkaar kunnen versterken in de strijd voor een verhoogd welzijn van holebi’s...’ . Vond ik ook om te lachen, want als ik zo’n parade zie voorbij trekken heb ik toch de indruk dat de meeste deelnemers zich in een voldoende hoge graad van welzijn bevinden.
Ik kan zo voorspellen, mevrouw de minister, dat u mij meteen een iets te opvallende belangstelling voor de ongebreidelde flamboyantie van de Gay Pride parade zult verwijten en dat ik daarmee uw standpunt onderstreep. Maar dat zou de wereld op zijn kop zijn. Ik ben niet begonnen.
Toegegeven, er zijn effectief nog altijd jongelui die bij het woord homo meteen denken aan broze, bleke jongens die op school nooit mogen mee voetballen tenzij ze zich vrijwillig als doelpaal opstellen. En ik wil best aannemen dat een aanzienlijk aantal bekrompen mensen nog altijd smalend van ‘bruinwerkers’ en ‘potten’ gewaagt. Maar toch geef ik u op een briefje, mevrouw de minister, dat de holebi’s in Vlaanderen voldoende maatschappelijk aanvaard zijn. Iets anders beweren draait volgens mij onvermijdelijk uit op betutteling. Ik wil maar zeggen: u kunt dat miljoen euro vast aan een nijpender probleem besteden.
Want 50% der ondervraagden in hogervernoemde enquête staat dus wél positief tegenover holebi’s. Zulke cijfers kan ik niet voorleggen. Ik schat dat acht op de tien mensen een bloedhekel aan mij hebben. Helemaal zeker weet ik het niet. Misschien moet ik de KU Leuven inschakelen. (pdw)
dinsdag, mei 08, 2007
Michael McIntyre
Nog een bijzonder geestige nieuwkomer: Michael McIntyre. Hij is overigens al in zee buildink voor Comedy Casino III.
maandag, april 30, 2007
Demetri Martin
Demetri Martin is een van de interessantste en geestigste stand up comedians van het moment.
zaterdag, april 28, 2007
The Snakemeister
Uit De Standaard 26/04/07
Zich afvragen ‘zou ik van deze persoon ooit een tweedehandse auto kopen?’ is een klassieke methode om mensen die men niet persoonlijk kent te categoriseren volgens schijnbare (on)betrouwbaarheid. Vooraleer u op uw paard springt en verontwaardigd roept dat dit een heel oppervlakkige natuur verraadt alsook een bijzonder cynische en subjectieve kijk op de medemens – als was u een jockey met een diploma van sociale wetenschappen - stel ik voor dat u eerst een eenvoudige test doet.
Welke tweedehandse auto zou u niét kopen?
a) een klassieke oude Mercedes diesel van Toots Tielemans, b) een Peugeot waarmee Etienne Vermeersch drie jaar heeft rondgereden of c) een Audi van Noël Slangen met amper 7500 km op de teller.
Als u iets anders heeft geantwoord dan ‘c’ dan bent u a) een werknemer van Groep C, b) familie van Noël Slangen of c) Noël Slangen.
Alle anderen hoeven zich overigens nergens voor te schamen want het is des mensen om omzichtig met sympathie, empathie en vertrouwen om te springen en ik druk me voorzichtig uit als ik zeg dat meneer Slangen deze drie sentimenten aan een mens ontlokt met hetzelfde gemak als waarmee de wolf de drie biggetjes uit hun huis wist te lokken.
Waarmee ik zeker niet wil beweren dat des premiers communicatieadviseur een onbetrouwbaar sujet is die u zonder verpinken een goed vermomd wrak op wielen zou proberen opsolferen. De hemelen verhoeden dat deze indruk wordt gewekt. Ik zou immers niet graag het voorwerp van meneer Slangen zijn toorn zijn. Voor ik het weet heb ik een miljoenenclaim wegens laster aan de broek, of koopt hij het internetadres www.pdwiseenbastaard.be
Neen, ik beweer enkel dat des premiers communicatieadviseur een onbetrouwbaar sujet lijkt. Het komt misschien door dat ingehouden grijnsje dat aan zijn facie kleeft zoals een nat stuk krant aan de binnenkant van de vuilnisbak kan kleven. Hij kan er wellicht volstrekt niets aan doen, maar de gloed van zijn glimlach is enkel te vergelijken met de luchtstroom die archeologen in het gezicht slaat, wanneer ze in het Hoge Noorden met een roestige koevoet het eeuwenoude graf van een Vikingkoning openbreken.
Het zou natuurlijk ook kunnen dat meneer Slangen een beetje de schijn tegen heeft omdat de geloofwaardigheid van zijn expertise door de jaren nu eenmaal zodanig is aangetast en bezoedeld dat iemand ze zou kunnen bottelen om ze via de Aveve-keten als extra krachtige onkruidverdelger aan de man te brengen.
Na ‘s mans démarche in zijn dispuut met het weekblad Knack gok ik op dat laatste.
Hoe hij dat als communicatiespecialist heeft aangepakt kan enkel worden omschreven als het equivalent van een kok die een omelet probeert te barbecuen. Of van een leeuwentemmer die stoel en zweep aan de kant gooit en, na zijn naakte torso eerst met vette jus te hebben ingesmeerd, de leeuwenkooi achterwaarts en geblinddoekt betreedt met een bloederige entrecote in iedere hand. ‘Dom’ is het woord dat ik zocht.
Het zal de aandachtige lezer ondertussen wel duidelijk zijn dat mijn gevoelens ten opzichte van meneer Slangen minder dan hartelijk kunnen worden genoemd. Nochtans heb ik hem nooit ontmoet. Het is dus zeker niet persoonlijk. Ook het gezelschap van pakweg Pierre Chevalier, Dyab Abou Jahjah of Wim Schamp is mij tot nu toe ontzegd gebleven. Maar ook van hen zou ik nooit een tweedehandse auto kopen. Ook al is het enige wat ik over auto’s met zekerheid weet, dat men er zich nooit een aan de deur moet laten aansmeren.
Wat men echter evenmin aan mij verkocht krijgt is de stelling als zou Noël Slangen met zijn onberaden acties en zijn megaschadeclaim tegen Knack in het bijzonder de persvrijheid ‘wurgen’, zoals de Vlaamse Vereniging van Journalisten dinsdag in een persmededeling schreef. Volgens mij kunnen de wurgcapaciteiten van meneer Slangen die van een iets te spannende rolkraag nauwelijks overtreffen. Ik kan niet voor alle collega’s spreken maar ik ken persoonlijk geen enkele journalist die schrik heeft van de Snakemeister en als ze bestaan dan zijn het in watten bewaarde watjes waar iemand wat watten heeft rond gewikkeld. Dat hij zijn met veel branie aangekondigde website die oorspronkelijk moest dienen als – ik citeer – ‘meldpunt voor klachten over Knackverantwoordelijken’ na een tik op de vingers van zijn belangrijkste broodheer Open-VLD binnen de kortste keren heeft omgedoopt tot een website die plots dienst moet doen als – ik citeer opnieuw - ‘publiek discussieforum voor journalistieke deontologie’ zegt genoeg. Een schijterige terugspeelbal naar de keeper van op de middellijn. Zo’n gevaarlijke goalgetter is de Snakemeister nu ook weer niet. Moge zijn Audi nimmer verslijten. (pdw)
Zich afvragen ‘zou ik van deze persoon ooit een tweedehandse auto kopen?’ is een klassieke methode om mensen die men niet persoonlijk kent te categoriseren volgens schijnbare (on)betrouwbaarheid. Vooraleer u op uw paard springt en verontwaardigd roept dat dit een heel oppervlakkige natuur verraadt alsook een bijzonder cynische en subjectieve kijk op de medemens – als was u een jockey met een diploma van sociale wetenschappen - stel ik voor dat u eerst een eenvoudige test doet.
Welke tweedehandse auto zou u niét kopen?
a) een klassieke oude Mercedes diesel van Toots Tielemans, b) een Peugeot waarmee Etienne Vermeersch drie jaar heeft rondgereden of c) een Audi van Noël Slangen met amper 7500 km op de teller.
Als u iets anders heeft geantwoord dan ‘c’ dan bent u a) een werknemer van Groep C, b) familie van Noël Slangen of c) Noël Slangen.
Alle anderen hoeven zich overigens nergens voor te schamen want het is des mensen om omzichtig met sympathie, empathie en vertrouwen om te springen en ik druk me voorzichtig uit als ik zeg dat meneer Slangen deze drie sentimenten aan een mens ontlokt met hetzelfde gemak als waarmee de wolf de drie biggetjes uit hun huis wist te lokken.
Waarmee ik zeker niet wil beweren dat des premiers communicatieadviseur een onbetrouwbaar sujet is die u zonder verpinken een goed vermomd wrak op wielen zou proberen opsolferen. De hemelen verhoeden dat deze indruk wordt gewekt. Ik zou immers niet graag het voorwerp van meneer Slangen zijn toorn zijn. Voor ik het weet heb ik een miljoenenclaim wegens laster aan de broek, of koopt hij het internetadres www.pdwiseenbastaard.be
Neen, ik beweer enkel dat des premiers communicatieadviseur een onbetrouwbaar sujet lijkt. Het komt misschien door dat ingehouden grijnsje dat aan zijn facie kleeft zoals een nat stuk krant aan de binnenkant van de vuilnisbak kan kleven. Hij kan er wellicht volstrekt niets aan doen, maar de gloed van zijn glimlach is enkel te vergelijken met de luchtstroom die archeologen in het gezicht slaat, wanneer ze in het Hoge Noorden met een roestige koevoet het eeuwenoude graf van een Vikingkoning openbreken.
Het zou natuurlijk ook kunnen dat meneer Slangen een beetje de schijn tegen heeft omdat de geloofwaardigheid van zijn expertise door de jaren nu eenmaal zodanig is aangetast en bezoedeld dat iemand ze zou kunnen bottelen om ze via de Aveve-keten als extra krachtige onkruidverdelger aan de man te brengen.
Na ‘s mans démarche in zijn dispuut met het weekblad Knack gok ik op dat laatste.
Hoe hij dat als communicatiespecialist heeft aangepakt kan enkel worden omschreven als het equivalent van een kok die een omelet probeert te barbecuen. Of van een leeuwentemmer die stoel en zweep aan de kant gooit en, na zijn naakte torso eerst met vette jus te hebben ingesmeerd, de leeuwenkooi achterwaarts en geblinddoekt betreedt met een bloederige entrecote in iedere hand. ‘Dom’ is het woord dat ik zocht.
Het zal de aandachtige lezer ondertussen wel duidelijk zijn dat mijn gevoelens ten opzichte van meneer Slangen minder dan hartelijk kunnen worden genoemd. Nochtans heb ik hem nooit ontmoet. Het is dus zeker niet persoonlijk. Ook het gezelschap van pakweg Pierre Chevalier, Dyab Abou Jahjah of Wim Schamp is mij tot nu toe ontzegd gebleven. Maar ook van hen zou ik nooit een tweedehandse auto kopen. Ook al is het enige wat ik over auto’s met zekerheid weet, dat men er zich nooit een aan de deur moet laten aansmeren.
Wat men echter evenmin aan mij verkocht krijgt is de stelling als zou Noël Slangen met zijn onberaden acties en zijn megaschadeclaim tegen Knack in het bijzonder de persvrijheid ‘wurgen’, zoals de Vlaamse Vereniging van Journalisten dinsdag in een persmededeling schreef. Volgens mij kunnen de wurgcapaciteiten van meneer Slangen die van een iets te spannende rolkraag nauwelijks overtreffen. Ik kan niet voor alle collega’s spreken maar ik ken persoonlijk geen enkele journalist die schrik heeft van de Snakemeister en als ze bestaan dan zijn het in watten bewaarde watjes waar iemand wat watten heeft rond gewikkeld. Dat hij zijn met veel branie aangekondigde website die oorspronkelijk moest dienen als – ik citeer – ‘meldpunt voor klachten over Knackverantwoordelijken’ na een tik op de vingers van zijn belangrijkste broodheer Open-VLD binnen de kortste keren heeft omgedoopt tot een website die plots dienst moet doen als – ik citeer opnieuw - ‘publiek discussieforum voor journalistieke deontologie’ zegt genoeg. Een schijterige terugspeelbal naar de keeper van op de middellijn. Zo’n gevaarlijke goalgetter is de Snakemeister nu ook weer niet. Moge zijn Audi nimmer verslijten. (pdw)
zondag, april 15, 2007
zaterdag, april 07, 2007
CC3, DWW & Humo
Comedy Casino 3 belooft een topreeks te worden: zo zijn we aan het onderhandelen met o.a. Jo Brand, Adam Hills, Sean Lock en met de geweldige Dara O’Briain die nieuw materiaal wil komen try outen. Which is nice.
Uiteraard zullen de lokale helden ook weer op het CC-podium staan, gaan we net zoals in reeks 1 & 2 enkele nieuwkomers een kans geven en blijft Adriaan onze master of ceremonies. Opnamen zijn pas in oktober, de uitzendingen zijn voorlopig gepland vanaf december.
We zijn met 3keys ook aan het sleutelen aan De Wekelijkse Wapenstilstand, een nieuw satirisch programma voor Canvas. Een hele hoop goed volk doet mee maar er is nog een boel werk vooraleer de eerste ‘actie!’ zal worden geroepen.
What else is new? Vanaf volgende week sta ik opnieuw in Humo met ‘Zappa’. Waarom? Omdat ze het mij hebben gevraagd. Dat betekent overigens niet dat ik uit De Standaard verdwijn, ik blijf om de twee weken een krantencolumn schrijven.
Uiteraard zullen de lokale helden ook weer op het CC-podium staan, gaan we net zoals in reeks 1 & 2 enkele nieuwkomers een kans geven en blijft Adriaan onze master of ceremonies. Opnamen zijn pas in oktober, de uitzendingen zijn voorlopig gepland vanaf december.
We zijn met 3keys ook aan het sleutelen aan De Wekelijkse Wapenstilstand, een nieuw satirisch programma voor Canvas. Een hele hoop goed volk doet mee maar er is nog een boel werk vooraleer de eerste ‘actie!’ zal worden geroepen.
What else is new? Vanaf volgende week sta ik opnieuw in Humo met ‘Zappa’. Waarom? Omdat ze het mij hebben gevraagd. Dat betekent overigens niet dat ik uit De Standaard verdwijn, ik blijf om de twee weken een krantencolumn schrijven.
vrijdag, april 06, 2007
Lente!
(Uit De Standaard 29/03/07)
Ah, de lente is gearriveerd, met in haar kielzog décolletés zo diep dat de goeie ouwe uitdrukking ‘precies twee kaalkoppen in een hangmat’ weer van stal kan worden gehaald, rokjes zo kort dat ze nauwelijks van een brede broeksriem te onderscheiden zijn en natuurlijk: de eerste zwaluwen – héérlijk met bordelaisesaus.
Is het mijn verbeelding of worden de ochtenderecties net dat tikkeltje harder in deze periode van het jaar? Telkens als het lente is trekt een beroering door mijn lenden, een ware Mexican wave van testosteron. Niet dat ik daarom nu plots mildheid ejaculeer. Integendeel.
Het eerste fenomeen waarbij ik denk ‘de verantwoordelijken moesten worden geslagen met het kreng van een overreden hond die twee dagen op het asfalt en in de zon is blijven liggen’ is: de internetbanner-met-geluid.
Nietsvermoedend opent men een nieuwssite, nog veel nietsvermoedender gaat men met de muispijl over een banner en plots knalt een of andere bekende reclametune door uw boxen. Naargelang het product waarvoor reclame wordt gemaakt kan het gaan om enerverende, aan een Koreaanse tweedehandssynthesizer onttrokken riedel – tjoem-tjoem tji-tjoem!, zoals in het geval van Ethias – of om een mediocre, Mantovani-achtige deun van het soort dat men op goedkope cruiseschepen godganse dagen uit de speakers laat druipen, in de hoop het bejaarde cliënteel in een zodanige staat van catatonische verdwazing te houden dat ze stoppen met klagen over het ontbijtbuffet.
Een ander verschijnsel waarbij ik denk ‘de straf hiervoor zou moeten zijn: kennismaken met op krachtige Duracel-batterijen aangesloten tepelklemmen’ is: bekende medemensen die iets teveel informatie over hun privé-leven verstrekken. Van Roos Van Acker mochten we bijvoorbeeld een tijdje geleden vernemen dat de petomanie op haar volledige goedkeuring kan rekenen, dat ze voor een potje broekhoesten altijd te porren is, dat ze graag mag swingen op de kadans der anale audio. Deze week meldt ze ons – via het Nederlanse televisieprogramma ‘Spuiten en Slikken’ – dat ze ooit een lesbisch triootje heeft ervaren. Ze heeft weliswaar niet zelf van de pelsen beker gedronken, zo onderstreept ze, neen iemand anders heeft een conversatie gehad met hààr kleine gondelier. We kunnen slechts hopen dat ze haar beide hobby’s niet tegelijkertijd heeft beoefend.
Wàt? WAT? Jazeker is dit grof, maar wendt u met uw klachten vooral naar de bevallige Roos. Zij is begonnen.
Een laatste deuk in de carrosserie van mijn humeur – ik moet opschieten want de deadline is ongeduldiger dan Geert Lambert, die keer op de Spirit-receptie toen iemand besloot de worstenbroodjes pas nà de speeches te serveren – wordt geslagen door mensen die met de neus in de lucht schande spreken over het wonderlijke televisieprogramma ‘Temptation Island’. Wat is er mis met jullie? Dit is – Normen & Waarden nog aan toe! - onversneden top-tv.
De premisse is genoegzaam bekend: vier koppels worden tien dagen lang gescheiden en in een luxueus tropisch vakantieparadijs gedropt tussen een verzameling vrijgezellen, voor een zogeheten ‘relatietest’. Het is niet zozeer ‘de kat bij de melk zetten’, eerder ‘de kat de sleutels van de melkerij overhandigen en ze vervolgens ereburger maken van Melk City’.
Zet vier onzekere juffrouwen tussen tien jongemannen, die zo glad zijn dat ze een knoop in een paling kunnen leggen en wiens idee van een geslaagd uitje is: cocktails en daarna de missionarispositie. Zet tegelijkertijd vier iets té zelfverzekerde jongemannen tussen tien kirrende dellen die werden gerecruteerd in de periferie van de eroticabeurzen, met derrières en boezems die een bisschop een glasraam zouden doen kapot stampen en tanden zo wit, dat als ze in de camera lachen tal van hoogbejaarden in rusthuizen op de paniekknop drukken, omdat ze zich in een witte tunnel wanen met een vreemd roze licht aan het eind.
Giet er vervolgens een kuip cocktails in en leun achterover. Let the games begin. De Romeinen hadden dit kunnen bedenken.
Ik kijk naar ‘Temptation Island’ met mijn puberend gebroed. Zoals het een bezorgde ouder betaamt. Een aflevering ‘Temptation Island’ bekijken is immers véél effectiever qua inzicht verschaffen in de condition humaine dan een heel schooljaar lang lessen zedenleer. (pdw)
Ah, de lente is gearriveerd, met in haar kielzog décolletés zo diep dat de goeie ouwe uitdrukking ‘precies twee kaalkoppen in een hangmat’ weer van stal kan worden gehaald, rokjes zo kort dat ze nauwelijks van een brede broeksriem te onderscheiden zijn en natuurlijk: de eerste zwaluwen – héérlijk met bordelaisesaus.
Is het mijn verbeelding of worden de ochtenderecties net dat tikkeltje harder in deze periode van het jaar? Telkens als het lente is trekt een beroering door mijn lenden, een ware Mexican wave van testosteron. Niet dat ik daarom nu plots mildheid ejaculeer. Integendeel.
Het eerste fenomeen waarbij ik denk ‘de verantwoordelijken moesten worden geslagen met het kreng van een overreden hond die twee dagen op het asfalt en in de zon is blijven liggen’ is: de internetbanner-met-geluid.
Nietsvermoedend opent men een nieuwssite, nog veel nietsvermoedender gaat men met de muispijl over een banner en plots knalt een of andere bekende reclametune door uw boxen. Naargelang het product waarvoor reclame wordt gemaakt kan het gaan om enerverende, aan een Koreaanse tweedehandssynthesizer onttrokken riedel – tjoem-tjoem tji-tjoem!, zoals in het geval van Ethias – of om een mediocre, Mantovani-achtige deun van het soort dat men op goedkope cruiseschepen godganse dagen uit de speakers laat druipen, in de hoop het bejaarde cliënteel in een zodanige staat van catatonische verdwazing te houden dat ze stoppen met klagen over het ontbijtbuffet.
Een ander verschijnsel waarbij ik denk ‘de straf hiervoor zou moeten zijn: kennismaken met op krachtige Duracel-batterijen aangesloten tepelklemmen’ is: bekende medemensen die iets teveel informatie over hun privé-leven verstrekken. Van Roos Van Acker mochten we bijvoorbeeld een tijdje geleden vernemen dat de petomanie op haar volledige goedkeuring kan rekenen, dat ze voor een potje broekhoesten altijd te porren is, dat ze graag mag swingen op de kadans der anale audio. Deze week meldt ze ons – via het Nederlanse televisieprogramma ‘Spuiten en Slikken’ – dat ze ooit een lesbisch triootje heeft ervaren. Ze heeft weliswaar niet zelf van de pelsen beker gedronken, zo onderstreept ze, neen iemand anders heeft een conversatie gehad met hààr kleine gondelier. We kunnen slechts hopen dat ze haar beide hobby’s niet tegelijkertijd heeft beoefend.
Wàt? WAT? Jazeker is dit grof, maar wendt u met uw klachten vooral naar de bevallige Roos. Zij is begonnen.
Een laatste deuk in de carrosserie van mijn humeur – ik moet opschieten want de deadline is ongeduldiger dan Geert Lambert, die keer op de Spirit-receptie toen iemand besloot de worstenbroodjes pas nà de speeches te serveren – wordt geslagen door mensen die met de neus in de lucht schande spreken over het wonderlijke televisieprogramma ‘Temptation Island’. Wat is er mis met jullie? Dit is – Normen & Waarden nog aan toe! - onversneden top-tv.
De premisse is genoegzaam bekend: vier koppels worden tien dagen lang gescheiden en in een luxueus tropisch vakantieparadijs gedropt tussen een verzameling vrijgezellen, voor een zogeheten ‘relatietest’. Het is niet zozeer ‘de kat bij de melk zetten’, eerder ‘de kat de sleutels van de melkerij overhandigen en ze vervolgens ereburger maken van Melk City’.
Zet vier onzekere juffrouwen tussen tien jongemannen, die zo glad zijn dat ze een knoop in een paling kunnen leggen en wiens idee van een geslaagd uitje is: cocktails en daarna de missionarispositie. Zet tegelijkertijd vier iets té zelfverzekerde jongemannen tussen tien kirrende dellen die werden gerecruteerd in de periferie van de eroticabeurzen, met derrières en boezems die een bisschop een glasraam zouden doen kapot stampen en tanden zo wit, dat als ze in de camera lachen tal van hoogbejaarden in rusthuizen op de paniekknop drukken, omdat ze zich in een witte tunnel wanen met een vreemd roze licht aan het eind.
Giet er vervolgens een kuip cocktails in en leun achterover. Let the games begin. De Romeinen hadden dit kunnen bedenken.
Ik kijk naar ‘Temptation Island’ met mijn puberend gebroed. Zoals het een bezorgde ouder betaamt. Een aflevering ‘Temptation Island’ bekijken is immers véél effectiever qua inzicht verschaffen in de condition humaine dan een heel schooljaar lang lessen zedenleer. (pdw)
dinsdag, maart 27, 2007
A brief history of disbelief (part 1)
Uitstekende BBC4 documentaire (duurt ongeveer een uur), die men op alle scholen te lande zou moeten laten zien.
Online Videos by Veoh.com
Online Videos by Veoh.com
Abonneren op:
Posts (Atom)
