dinsdag, februari 20, 2007
maandag, februari 19, 2007
vrijdag, februari 16, 2007
Bekommerd
(De Standaard, 15/2/07)
Geachte heer Leterme, beste Yves, eerwaarde minister-president,
Op de website van De Standaard las ik uw betoog getiteld ‘Geweld eindigt waar respect begint’, waarin u aan het eind iedereen uitnodigt om u te mailen met ideeën en voorstellen ‘tegen blind geweld’. Ik weet niet of u er wat aan hebt, maar ik heb wel een paar tips om uw oproep in een zo breed mogelijke kring gehoor te laten vinden.
Mijn eerste tip is: probeer in uw discours termen als ‘normen’ en ‘waarden’ - ze komen 8 keer voor in uw tekst, de afgeleide ‘normvervaging’ (2 keer) niet meegerekend - zoveel mogelijk te vermijden. Het zijn immers wazige begrippen die door iedereen anders worden ingevuld. Wat ter hoogte van pakweg Lichtervelde of Wervik als normen en waarden gelden, worden ergens anders – laten we voor het gemak mijn werkkamer in Gentbrugge als voorbeeld nemen – misschien wel als betuttelend en een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer beschouwd.
Tip twee: probeer zeker ook ‘persoonlijke levenssfeer’ uit uw uiteenzetting te bannen, want voor u het beseft komt iemand anders weer met die sakkerse ‘normen en waarden’ aanzetten.
Tip drie: probeer om dezelfde reden ook het begrip ‘fatsoen’ - het staat 5 keer in uw tekst – uit uw redenering weg te laten, alsook het woord ‘respect’, dat er 6 keer in voorkomt.
Niet dat ik hier wil over door bomen, maar toon mij iemand die met pieus gefronst voorhoofd zijn hoogstpersoonlijke geloofsovertuiging, politieke visie of levenshouding van extra gravitas meent te kunnen voorzien door zijn convicties plechtig als ‘normen en waarden’ voor te stellen en zich daarbij op fatsoen te beroepen en ik zal u iemand aanwijzen die de kluit dreigt te belazeren, en die het verdient om met een klamme soutane of boerka herhaaldelijk op de blote billen te worden geslagen. Niet te hard natuurlijk, blind geweld is nergens voor nodig.
De fundamentalische flurken die zichzelf opblazen bij Westerse doelwitten doen dat namelijk ook. Ze binden semtex rond de buik omdat ze vinden dat de Westerse normen en waarden niet fatsoenlijk zijn.
En geen enkele bevolkingsgroep ter wereld roept vaker en luider om respect dan de Amerikaanse gangsta-rappers. Neem van mij aan, u wil als minister-president niet in één adem met 50 Cent en zijn G-Unit worden genoemd.
Tip vier: wees beknopt en geef niet meer prijs dan noodzakelijk. U zegt in uw oproep het ‘tot uw plicht te rekenen’ het maatschappelijk debat over normvervaging gaande te houden en te ondersteunen. Maar in de krant onderstreept u dat u hier niet in uw functie van minister-president naar voren treedt, zelfs niet als politicus, maar gewoon als ’bekommerd persoon’. Bij dat laatste moest ik op slag denken aan die keer dat u onverwachts de Vlaamse jongeren bezocht op de Wereldjongerendagen in Keulen – dat door de Europese Gemeenschap royaal gesubsidieerde Woodstock van het Vatikaan. U deed toen vreselijk uw best om te ontkennen wat iedereen op slag door had: dat het hier om een gewiekste pr-oefening ging, perfect getimed aan het eind van het politieke reces. Toen u dat voor de voeten werd geworpen sloeg u een toon aan die straatverkopers van Rolex-uurwerken wel eens aanslaan, als men aan de herkomst van hun waar durft te twijfelen. Die toon hoor ik opnieuw in uw opmerking over uw strikt persoonlijke bekommerdheid. U zal mij niet horen beweren dat dit opnieuw een pr-oefening is, of een stuiptrekking om de onfortuinlijke uitspraak van uw partijgenoot Jean-Luc Dehaene, die recentelijk aangaf dat hij ondertussen toch meer voor de sossen is gaan voelen, een beetje te counteren. Ik zeg enkel dat het zo zou kunnen begrepen worden.
U merkt het, ik ben nogal balorig van aard, zeker wanneer het op levensbeschouwelijke kwesties aankomt. Ik ben bijvoorbeeld een van die mensen die het merkwaardig vinden dat de populaire volkskomiek Rik Torfs steevast met ‘professor’ wordt aangesproken. Professor Kerkelijk Recht klinkt mij namelijk hetzelfde in de oren als Hoogleraar in de Sinterklaasologie. Waarmee ik niets wens af te doen aan de vele onmiskenbare kwaliteiten van Rik Torfs – moge zijn pad immer over rozen lopen - als amusant raconteur en kundig quizjuryvoorzitter.
U hebt het in uw tekst ergens over ‘het naïef geloof in de goedheid van de mens’. Ik bespeur een zucht cynisme. Goed zo, daar ben ik blij om. Cynisme is goed, het betekent dat er werd nagedacht. Naïef geloof in de goedheid van de mens is inderdaad onverstandig. Net zoals het naïeve geloof dat de problemen kunnen worden opgelost met een preek.
Uw verder over deze kwesties nadenkende en nogal een beetje bekommerde (pdw
Geachte heer Leterme, beste Yves, eerwaarde minister-president,
Op de website van De Standaard las ik uw betoog getiteld ‘Geweld eindigt waar respect begint’, waarin u aan het eind iedereen uitnodigt om u te mailen met ideeën en voorstellen ‘tegen blind geweld’. Ik weet niet of u er wat aan hebt, maar ik heb wel een paar tips om uw oproep in een zo breed mogelijke kring gehoor te laten vinden.
Mijn eerste tip is: probeer in uw discours termen als ‘normen’ en ‘waarden’ - ze komen 8 keer voor in uw tekst, de afgeleide ‘normvervaging’ (2 keer) niet meegerekend - zoveel mogelijk te vermijden. Het zijn immers wazige begrippen die door iedereen anders worden ingevuld. Wat ter hoogte van pakweg Lichtervelde of Wervik als normen en waarden gelden, worden ergens anders – laten we voor het gemak mijn werkkamer in Gentbrugge als voorbeeld nemen – misschien wel als betuttelend en een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer beschouwd.
Tip twee: probeer zeker ook ‘persoonlijke levenssfeer’ uit uw uiteenzetting te bannen, want voor u het beseft komt iemand anders weer met die sakkerse ‘normen en waarden’ aanzetten.
Tip drie: probeer om dezelfde reden ook het begrip ‘fatsoen’ - het staat 5 keer in uw tekst – uit uw redenering weg te laten, alsook het woord ‘respect’, dat er 6 keer in voorkomt.
Niet dat ik hier wil over door bomen, maar toon mij iemand die met pieus gefronst voorhoofd zijn hoogstpersoonlijke geloofsovertuiging, politieke visie of levenshouding van extra gravitas meent te kunnen voorzien door zijn convicties plechtig als ‘normen en waarden’ voor te stellen en zich daarbij op fatsoen te beroepen en ik zal u iemand aanwijzen die de kluit dreigt te belazeren, en die het verdient om met een klamme soutane of boerka herhaaldelijk op de blote billen te worden geslagen. Niet te hard natuurlijk, blind geweld is nergens voor nodig.
De fundamentalische flurken die zichzelf opblazen bij Westerse doelwitten doen dat namelijk ook. Ze binden semtex rond de buik omdat ze vinden dat de Westerse normen en waarden niet fatsoenlijk zijn.
En geen enkele bevolkingsgroep ter wereld roept vaker en luider om respect dan de Amerikaanse gangsta-rappers. Neem van mij aan, u wil als minister-president niet in één adem met 50 Cent en zijn G-Unit worden genoemd.
Tip vier: wees beknopt en geef niet meer prijs dan noodzakelijk. U zegt in uw oproep het ‘tot uw plicht te rekenen’ het maatschappelijk debat over normvervaging gaande te houden en te ondersteunen. Maar in de krant onderstreept u dat u hier niet in uw functie van minister-president naar voren treedt, zelfs niet als politicus, maar gewoon als ’bekommerd persoon’. Bij dat laatste moest ik op slag denken aan die keer dat u onverwachts de Vlaamse jongeren bezocht op de Wereldjongerendagen in Keulen – dat door de Europese Gemeenschap royaal gesubsidieerde Woodstock van het Vatikaan. U deed toen vreselijk uw best om te ontkennen wat iedereen op slag door had: dat het hier om een gewiekste pr-oefening ging, perfect getimed aan het eind van het politieke reces. Toen u dat voor de voeten werd geworpen sloeg u een toon aan die straatverkopers van Rolex-uurwerken wel eens aanslaan, als men aan de herkomst van hun waar durft te twijfelen. Die toon hoor ik opnieuw in uw opmerking over uw strikt persoonlijke bekommerdheid. U zal mij niet horen beweren dat dit opnieuw een pr-oefening is, of een stuiptrekking om de onfortuinlijke uitspraak van uw partijgenoot Jean-Luc Dehaene, die recentelijk aangaf dat hij ondertussen toch meer voor de sossen is gaan voelen, een beetje te counteren. Ik zeg enkel dat het zo zou kunnen begrepen worden.
U merkt het, ik ben nogal balorig van aard, zeker wanneer het op levensbeschouwelijke kwesties aankomt. Ik ben bijvoorbeeld een van die mensen die het merkwaardig vinden dat de populaire volkskomiek Rik Torfs steevast met ‘professor’ wordt aangesproken. Professor Kerkelijk Recht klinkt mij namelijk hetzelfde in de oren als Hoogleraar in de Sinterklaasologie. Waarmee ik niets wens af te doen aan de vele onmiskenbare kwaliteiten van Rik Torfs – moge zijn pad immer over rozen lopen - als amusant raconteur en kundig quizjuryvoorzitter.
U hebt het in uw tekst ergens over ‘het naïef geloof in de goedheid van de mens’. Ik bespeur een zucht cynisme. Goed zo, daar ben ik blij om. Cynisme is goed, het betekent dat er werd nagedacht. Naïef geloof in de goedheid van de mens is inderdaad onverstandig. Net zoals het naïeve geloof dat de problemen kunnen worden opgelost met een preek.
Uw verder over deze kwesties nadenkende en nogal een beetje bekommerde (pdw
dinsdag, februari 13, 2007
maandag, februari 12, 2007
donderdag, februari 08, 2007
Make it funky!
Adriaan maakt het funky tijdens de opnamen voor de begingeneriek van Comedy Casino Cup. Let op zijn korte moonwalk-ette.
zaterdag, februari 03, 2007
In Transit
(Uit De Standaard 1/02)
Wat heeft er de afgelopen dagen zoal op mijn stemming gewogen als een aambeeld op een aardbeientaart?
Om niet al te zwaar op de hand te beginnen: een mensensoort die met een roestige lepel de oogballen moest worden uitgestoken zijn sportjournalisten die na een hele uiteenzetting over de jongste ontwikkelingen in het dopingschandaal rond Lefevere, afsluiten met: ‘...en nu het échte sportnieuws...’. Dan hebben ze eindelijk een keer iets interessant te melden in plaats van oeverloos gezwam over een of ander niet naar behoren functionerend gewricht van Clijsters of Henin, en dan doen ze alsof het geen ‘echt’ sportnieuws is. Wat moet er eigenlijk gebeuren vooraleer de sportredactie de uitslag van Olivier Rochus in de eerste ronde op een Noors tennistornooi als volslagen triviaal gaat beschouwen zoals de rest van de bevolking? Moeten er soms Terminators op het veld komen?
‘De wedstrijd La Louvière- AA Gent werd in de 72e minuut stilgelegd nadat drie robotwezens uit de toekomst de scheidsrechter en vier AA-Gentspelers zonder boe of ba in tweeën hebben gemitrailleerd...het is al het twaalfde Terminator-incident dit seizoen....en nu het échte sportnieuws’
Een tweede fenomeen waarbij ik onlangs zat te denken: de verantwoordelijken moesten door een span wilde paarden over hobbelige kasseien worden gesleept waarna de honden er zullen worden op losgelaten, is het verschijnsel der reclame-eufemismen. Een of andere yoghurtfabrikant heeft namelijk beslist dat we niet meer kakken, we geen stoelgang meer hebben, we niet langer ons gevoeg doen, we ons niet langer ontlasten. Neen, we hebben nu een ‘darmtransit’. Zal ik eens een dysfemisme bovenhalen? Loop schijten met uw yoghurt.
Een derde verschijnsel dat de afgelopen dagen een ezelsoor heeft achtergelaten op de bladzij mijner humeur heeft ook met de mismeestering van onze taal te maken. Gisteren hoorde ik op de radio een reportage over het einde van de koopjesperiode. Niet alleen is een reportage over afprijsbakken en hoeveel onverkochte kledingstukken er zich nog in bevinden even nuttig als een biljart in een bakkerij, er werd ook een woordvoerder van een winkelketen geïnterviewd die het de hele tijd over ‘de verkoopsoppervlakte’ had terwijl ze gewoon ‘de winkel’ bedoelde. Ik zat niet bepaald aan mijn zitoppervlakte genageld.
Een vierde hondendrol die deze week op het trottoir mijner gemoed werd achtergelaten is een krantenfoto van het zogeheten Ashurafeest waarop een naar schatting 9-jarig jongetje te zien is, een Sjiet, die de ‘Tatbir’ uitvoert door met een zwaard een snee te maken in zijn hoofdhuid. Boos, bitter en vooral bebloed kijkt hij in de lens. Ik kon enkel denken: jij moest achter een Playstation zitten, snotneus. In plaats van met een zwaard in de hand, een jaap in het hoofd en een in bloed gedrenkt wit kleed om de bast kwaad naar een Westerse fotograaf te kijken.
Religieuze hysterie kan nochtans ook geestig zijn. Zo las ik deze week ook de merkwaardige krantenkop ‘Bijna 400 mensen zien Maria verschijnen’. Bleek het uiteindelijk niet over collectieve hysterie te gaan maar over 400 mensen die de afgelopen eeuw meenden Maria te hebben gezien. Dat zijn gemiddeld vier zotten per jaar, daar kan ik best mee leven.
Ik herinner me dat kardinaal Danneels ooit in een televisieprogramma op Canvas zei: een mens zonder geloof is zoals een diamant die nooit door de zon is beschenen. Mag ik toch aanstippen dat a) nogal wat ‘diamanten’ blijkbaar slecht tegen de zon kunnen en vooral b) dat de zon, in tegenstelling tot (vul hier een god naar keuze in) daadwerkelijk bestààt, dat we ze kunnen zien wanneer ze ons beschijnt.
Meestal gaat religieuze hysterie over heiligenbeelden die huilen. Dat de sinten zich in dit tranendal manifesteren middels liquide die uit een plaasteren beeltenis vloeit, valt me een beetje tegen. Dat kan veel spectaculairder. Nooit hoort men bijvoorbeeld van een heiligenbeeld dat staat te niezen. Dààr zou ik nochtans ook naar gaan kijken. De godzegene u!-s zouden niet uit de lucht zijn.
En waarom is het trouwens altijd Maria die de afgelopen honderd jaar zo’n 400 keer is moeten opdraven? Nooit haar zoon om wie het tenslotte allemaal te doen is. Merkwaardig is ook: ze verschijnt nooit in Darfour, de Gazastrook of Tchetchenië. Zoals UFO’s nooit op de Gentse Koornmarkt landen of boven Times Square zweven. Neen, Maria verschijnt altijd in een grot en UFO’s altijd boven een onverlicht, afgelegen waterreservoir of in een veld ergens diep in de Amerikaanse midwest, waar de bewoners nog maar sinds drie generaties duimen hebben.
De Nederlandse Radboud Universiteit te Nijmegen houdt deze week een congres over Mariadevotie. Misschien ga ik er naartoe.
De aankondiging op hun website maakt gewag van ‘een combinatie van wetenschap en zingeving’. U wenst zingeving? Ik zal u een zin geven: ik krijg de vliegende darmtransiterij van al die nonsens. (pdw)
Wat heeft er de afgelopen dagen zoal op mijn stemming gewogen als een aambeeld op een aardbeientaart?
Om niet al te zwaar op de hand te beginnen: een mensensoort die met een roestige lepel de oogballen moest worden uitgestoken zijn sportjournalisten die na een hele uiteenzetting over de jongste ontwikkelingen in het dopingschandaal rond Lefevere, afsluiten met: ‘...en nu het échte sportnieuws...’. Dan hebben ze eindelijk een keer iets interessant te melden in plaats van oeverloos gezwam over een of ander niet naar behoren functionerend gewricht van Clijsters of Henin, en dan doen ze alsof het geen ‘echt’ sportnieuws is. Wat moet er eigenlijk gebeuren vooraleer de sportredactie de uitslag van Olivier Rochus in de eerste ronde op een Noors tennistornooi als volslagen triviaal gaat beschouwen zoals de rest van de bevolking? Moeten er soms Terminators op het veld komen?
‘De wedstrijd La Louvière- AA Gent werd in de 72e minuut stilgelegd nadat drie robotwezens uit de toekomst de scheidsrechter en vier AA-Gentspelers zonder boe of ba in tweeën hebben gemitrailleerd...het is al het twaalfde Terminator-incident dit seizoen....en nu het échte sportnieuws’
Een tweede fenomeen waarbij ik onlangs zat te denken: de verantwoordelijken moesten door een span wilde paarden over hobbelige kasseien worden gesleept waarna de honden er zullen worden op losgelaten, is het verschijnsel der reclame-eufemismen. Een of andere yoghurtfabrikant heeft namelijk beslist dat we niet meer kakken, we geen stoelgang meer hebben, we niet langer ons gevoeg doen, we ons niet langer ontlasten. Neen, we hebben nu een ‘darmtransit’. Zal ik eens een dysfemisme bovenhalen? Loop schijten met uw yoghurt.
Een derde verschijnsel dat de afgelopen dagen een ezelsoor heeft achtergelaten op de bladzij mijner humeur heeft ook met de mismeestering van onze taal te maken. Gisteren hoorde ik op de radio een reportage over het einde van de koopjesperiode. Niet alleen is een reportage over afprijsbakken en hoeveel onverkochte kledingstukken er zich nog in bevinden even nuttig als een biljart in een bakkerij, er werd ook een woordvoerder van een winkelketen geïnterviewd die het de hele tijd over ‘de verkoopsoppervlakte’ had terwijl ze gewoon ‘de winkel’ bedoelde. Ik zat niet bepaald aan mijn zitoppervlakte genageld.
Een vierde hondendrol die deze week op het trottoir mijner gemoed werd achtergelaten is een krantenfoto van het zogeheten Ashurafeest waarop een naar schatting 9-jarig jongetje te zien is, een Sjiet, die de ‘Tatbir’ uitvoert door met een zwaard een snee te maken in zijn hoofdhuid. Boos, bitter en vooral bebloed kijkt hij in de lens. Ik kon enkel denken: jij moest achter een Playstation zitten, snotneus. In plaats van met een zwaard in de hand, een jaap in het hoofd en een in bloed gedrenkt wit kleed om de bast kwaad naar een Westerse fotograaf te kijken.
Religieuze hysterie kan nochtans ook geestig zijn. Zo las ik deze week ook de merkwaardige krantenkop ‘Bijna 400 mensen zien Maria verschijnen’. Bleek het uiteindelijk niet over collectieve hysterie te gaan maar over 400 mensen die de afgelopen eeuw meenden Maria te hebben gezien. Dat zijn gemiddeld vier zotten per jaar, daar kan ik best mee leven.
Ik herinner me dat kardinaal Danneels ooit in een televisieprogramma op Canvas zei: een mens zonder geloof is zoals een diamant die nooit door de zon is beschenen. Mag ik toch aanstippen dat a) nogal wat ‘diamanten’ blijkbaar slecht tegen de zon kunnen en vooral b) dat de zon, in tegenstelling tot (vul hier een god naar keuze in) daadwerkelijk bestààt, dat we ze kunnen zien wanneer ze ons beschijnt.
Meestal gaat religieuze hysterie over heiligenbeelden die huilen. Dat de sinten zich in dit tranendal manifesteren middels liquide die uit een plaasteren beeltenis vloeit, valt me een beetje tegen. Dat kan veel spectaculairder. Nooit hoort men bijvoorbeeld van een heiligenbeeld dat staat te niezen. Dààr zou ik nochtans ook naar gaan kijken. De godzegene u!-s zouden niet uit de lucht zijn.
En waarom is het trouwens altijd Maria die de afgelopen honderd jaar zo’n 400 keer is moeten opdraven? Nooit haar zoon om wie het tenslotte allemaal te doen is. Merkwaardig is ook: ze verschijnt nooit in Darfour, de Gazastrook of Tchetchenië. Zoals UFO’s nooit op de Gentse Koornmarkt landen of boven Times Square zweven. Neen, Maria verschijnt altijd in een grot en UFO’s altijd boven een onverlicht, afgelegen waterreservoir of in een veld ergens diep in de Amerikaanse midwest, waar de bewoners nog maar sinds drie generaties duimen hebben.
De Nederlandse Radboud Universiteit te Nijmegen houdt deze week een congres over Mariadevotie. Misschien ga ik er naartoe.
De aankondiging op hun website maakt gewag van ‘een combinatie van wetenschap en zingeving’. U wenst zingeving? Ik zal u een zin geven: ik krijg de vliegende darmtransiterij van al die nonsens. (pdw)
woensdag, januari 31, 2007
maandag, januari 22, 2007
vrijdag, januari 19, 2007
GRRRR.....
(Uit De Standaard 18/1/07)
Een vers seizoen en dus tijd voor een verse lijst met mensen en dingen die voor mijn humeur doen wat de duif voor het standbeeld, Dedecker voor de politiek, de kerst voor de kalkoen en een abusievelijk omgestoten chocomelk voor een wit hemd doet.
Om te beginnen: de veelvuldig gebruikte maar ietwat ambiguë omschrijving ‘een grote madam’, een uitdrukking waarmee de modale Vlaming graag zijn bewondering voor een coryfee van de vrouwelijke kunne mag uitspreken. Van Dale, onze àllertrouwste vriend als het over taalkwesties gaat, is nochtans formeel:
‘Ma·dam’: (de ~ (v.), ~men/~s)
- [pej.] vrouw die men niet voor vol aanziet
- bordeelhoudster
‘Martine Tanghe is een grote madam’ is dus absoluut geen compliment. Dat zal Martine, grande dame van het Journaal en part time hoedster onzer moedertaal, zeker en vast beamen. Vandaar wellicht dat de feeksige frase ‘X is een grote madam’ vooral in de mond wordt genomen door jonge vrouwen die in de media bedrijvig zijn, specifiek wanneer hun mening wordt gevraagd over een populaire seksegenote die het weliswaar helemaal gemaakt heeft in haar branche maar aan de andere kant - haha! - geen seksuele competitie van betekenis meer kan bieden. Wie goed luistert hoort er daarom zowel de ‘grrrrrr...’ van de klauwende kattin als de ‘oh....’ der professionele bewondering in.
Een tweede fenomeen dat op het hagelwitte ondergoed mijner hum een remspoor heeft achtergelaten is de mediaheisa rond ‘Emma’, de nieuwe soap die in sommige milieus beter bekend staat als ‘Spring voor volwassenen’ en die ons wordt aangereikt dankzij de bijzondere medewerking van het Europees Sociaal Fonds en de Vlaamse Overheid, met als voornaamste bedoeling om ook ter hoogte van Vlaanderen enige glans te verlenen aan het Europees Jaar van de Gelijke Kansen Voor Iedereen. Een andere reden bedenken voor het vier keer per week uitzenden van ‘Emma’ is – probeert u het maar - moeilijk. Het gelijke-kansen-voor-iedereen principe is er heel consequent in doorgetrokken: kennelijk heeft iederéén aan het scenario mogen meewerken, ook de cateringhulp. Daar staat ‘Emma’ overigens niet alleen in. Soaps, ook als ze niet door het Europees Sociaal Fonds en de Vlaamse Overheid zijn beademd, pakken meestal uit met evenveel sociale esprit en psychologische grandezza als de drumroadie bij Motörhead.
Jazeker probeer ik met ‘grandezza’ en ‘esprit’ bij Martine Tanghe in het gevlei te komen maar waar bemoeit u zich mee?
Opvallender aan ‘Emma’ is: zo te zien heeft iedereen ook zijn zegje in de styling gehad, inclusief de Poolse poetsvrouw. Vandaar wellicht dat Karel Deruwe een valse snor draagt die de vergelijking met een aan anorexia ten prooi gevallen zijderups kan doorstaan. Karel laat zich trouwens niet van zijn stuk brengen en draagt zijn snorretje alsof het een onderscheiding van de Franse regering is. Het is opmerkelijk dat het vooral in de afdeling hoofd- en gezichtsbegroeiing is dat de ‘Emma’-stylisten meer steken laten vallen dan een eenarmige kandidaat tijdens het WK Breien. Neem nu het personage dat wordt vertolkt door de sympathieke en populaire omroepster Andrea Croonenberghs. Andrea werd aangezocht om gestalte te geven aan een bitch annex tv-presentatrice genaamd Myra Renard. Sowieso al een hachelijke onderneming voor Andrea - van nature is ze immers géén bitch, integendeel, vaak hoorde ik haar omschrijven als een bijzonder grote madam – maar ze wordt nog eens extra gehinderd door een opvallende coiffure. Ik ben vast niet de enige die, telkens als Myra in beeld verschijnt, aan goeie ouwe Jimmy B moet denken. Ook een bitch natuurlijk, maar toch. Het moet niet meevallen om een bikkelharde tante te moeten neerzetten met een haartooi die laat vermoeden dat iemand zo-even Garfield vanop grote hoogte op uw kanus heeft laten vallen.
Het derde en laatste verschijnsel – we moeten opschieten, de deadline belt ongeduldig aan, als betrof het een Getuige van Jehova die zijn laatste trein nog hoopt te halen – dat mijn stemming ongunstig beïnvloedt is het wezen genaamd Kathleen Van Brempt. Niet alleen is La Brempt rechtstreeks verantwoordelijk voor ‘Emma’, ze maakt zich ook publiekelijk druk over het nieuwe directiecollege van de VRT en het manco aan vrouwelijke leden daarin in het bijzonder. Men hoort er overduidelijkheid de ‘grrr...’ van de klauwende kattin in. Waar is Garfield als je hem nodig hebt? (pdw)
Een vers seizoen en dus tijd voor een verse lijst met mensen en dingen die voor mijn humeur doen wat de duif voor het standbeeld, Dedecker voor de politiek, de kerst voor de kalkoen en een abusievelijk omgestoten chocomelk voor een wit hemd doet.
Om te beginnen: de veelvuldig gebruikte maar ietwat ambiguë omschrijving ‘een grote madam’, een uitdrukking waarmee de modale Vlaming graag zijn bewondering voor een coryfee van de vrouwelijke kunne mag uitspreken. Van Dale, onze àllertrouwste vriend als het over taalkwesties gaat, is nochtans formeel:
‘Ma·dam’: (de ~ (v.), ~men/~s)
- [pej.] vrouw die men niet voor vol aanziet
- bordeelhoudster
‘Martine Tanghe is een grote madam’ is dus absoluut geen compliment. Dat zal Martine, grande dame van het Journaal en part time hoedster onzer moedertaal, zeker en vast beamen. Vandaar wellicht dat de feeksige frase ‘X is een grote madam’ vooral in de mond wordt genomen door jonge vrouwen die in de media bedrijvig zijn, specifiek wanneer hun mening wordt gevraagd over een populaire seksegenote die het weliswaar helemaal gemaakt heeft in haar branche maar aan de andere kant - haha! - geen seksuele competitie van betekenis meer kan bieden. Wie goed luistert hoort er daarom zowel de ‘grrrrrr...’ van de klauwende kattin als de ‘oh....’ der professionele bewondering in.
Een tweede fenomeen dat op het hagelwitte ondergoed mijner hum een remspoor heeft achtergelaten is de mediaheisa rond ‘Emma’, de nieuwe soap die in sommige milieus beter bekend staat als ‘Spring voor volwassenen’ en die ons wordt aangereikt dankzij de bijzondere medewerking van het Europees Sociaal Fonds en de Vlaamse Overheid, met als voornaamste bedoeling om ook ter hoogte van Vlaanderen enige glans te verlenen aan het Europees Jaar van de Gelijke Kansen Voor Iedereen. Een andere reden bedenken voor het vier keer per week uitzenden van ‘Emma’ is – probeert u het maar - moeilijk. Het gelijke-kansen-voor-iedereen principe is er heel consequent in doorgetrokken: kennelijk heeft iederéén aan het scenario mogen meewerken, ook de cateringhulp. Daar staat ‘Emma’ overigens niet alleen in. Soaps, ook als ze niet door het Europees Sociaal Fonds en de Vlaamse Overheid zijn beademd, pakken meestal uit met evenveel sociale esprit en psychologische grandezza als de drumroadie bij Motörhead.
Jazeker probeer ik met ‘grandezza’ en ‘esprit’ bij Martine Tanghe in het gevlei te komen maar waar bemoeit u zich mee?
Opvallender aan ‘Emma’ is: zo te zien heeft iedereen ook zijn zegje in de styling gehad, inclusief de Poolse poetsvrouw. Vandaar wellicht dat Karel Deruwe een valse snor draagt die de vergelijking met een aan anorexia ten prooi gevallen zijderups kan doorstaan. Karel laat zich trouwens niet van zijn stuk brengen en draagt zijn snorretje alsof het een onderscheiding van de Franse regering is. Het is opmerkelijk dat het vooral in de afdeling hoofd- en gezichtsbegroeiing is dat de ‘Emma’-stylisten meer steken laten vallen dan een eenarmige kandidaat tijdens het WK Breien. Neem nu het personage dat wordt vertolkt door de sympathieke en populaire omroepster Andrea Croonenberghs. Andrea werd aangezocht om gestalte te geven aan een bitch annex tv-presentatrice genaamd Myra Renard. Sowieso al een hachelijke onderneming voor Andrea - van nature is ze immers géén bitch, integendeel, vaak hoorde ik haar omschrijven als een bijzonder grote madam – maar ze wordt nog eens extra gehinderd door een opvallende coiffure. Ik ben vast niet de enige die, telkens als Myra in beeld verschijnt, aan goeie ouwe Jimmy B moet denken. Ook een bitch natuurlijk, maar toch. Het moet niet meevallen om een bikkelharde tante te moeten neerzetten met een haartooi die laat vermoeden dat iemand zo-even Garfield vanop grote hoogte op uw kanus heeft laten vallen.
Het derde en laatste verschijnsel – we moeten opschieten, de deadline belt ongeduldig aan, als betrof het een Getuige van Jehova die zijn laatste trein nog hoopt te halen – dat mijn stemming ongunstig beïnvloedt is het wezen genaamd Kathleen Van Brempt. Niet alleen is La Brempt rechtstreeks verantwoordelijk voor ‘Emma’, ze maakt zich ook publiekelijk druk over het nieuwe directiecollege van de VRT en het manco aan vrouwelijke leden daarin in het bijzonder. Men hoort er overduidelijkheid de ‘grrr...’ van de klauwende kattin in. Waar is Garfield als je hem nodig hebt? (pdw)
vrijdag, december 15, 2006
The Big Laurentski
Monseigneur, hoogedele prins, broeder Laurent,
De affaire waar u volgens de jongste nieuwsberichten een eerder onfrisse rol in zou hebben gespeeld bevat alle elementen die le Belge moyen vreselijk uit zijn hum brengen: nietsnutterij, gekoppeld aan hoogdravendheid en vermeend gesjoemel met staatsfondsen. Ai! Als er iets is waar de modale landgenoot het van op zijn heupen krijgt dan is het wel de gedachte dat ‘de hoge heren’ in zijn zakken zitten. U, die ik altijd als een prins van het volk heb gekend, beseft dat uiteraard ten volle. Het is dan ook niet de eerste keer dat u zich losrukt van de koekjestrommel waar u op thuis hoort om plots in het echte leven op te duiken, niet zelden met gierende banden. Dat maakte u bij een bepaald deel van de bevolking – waartoe ik mezelf graag reken - precies sympathiek. Dat opduiken bedoel ik, niet die gierende banden. Uw dédain voor het protocol, uw zwijgzaam misprijzen van de religieuze hysterie die zoveel leden van uw familie treft, uw stijlvolle zonnebril, uw Porsche en het gerucht (het maakt zelfs niet meer uit of het waar is of niet) als zou u een passionele scharrel met Wendy van Wanten hebben beleefd... hey!, u was op een gegeven moment zodanig cool, dat u onder uw oksels steaks kon invriezen. U was onmiskenbaar de rock ’n roll-prins. The Big Laurentski. Dat waren nog eens tijden.
Met permissie, prins, en geen kwaad woord over uw lieftallige gade maar het is enigszins fout beginnen lopen toen u trouwde en prompt voor troonopvolging begon te zorgen. Heel onwaarschijnlijke troonopvolging, maar kom, toch troonopvolging. Ineens werd u een beetje saai. U werd een van hen. In nauwelijks een half jaar tijd vervelde u van uw sympathieke snobimago en kwam er een vorstelijke zeur tevoorschijn. Hoe vermoeiend was uw geklaag over geld en het tekort daaraan in het bijzonder. En diende uw aanhoudend gehengel naar extra fondsen dan nog om een week ongebreideld te feesten in Monte Carlo of Saint Tropez, maar neen: u wou een kindermeisje tewerkstellen. Het spijt me, monseigneur, maar u werd zo kleurloos en vervelend dat u door drogende verf in het oog werd gehouden.
Tot nu. Niet alleen hebt u nu iets voor mekaar gekregen wat tot voor kort niemand voor mekaar scheen te krijgen, namelijk Jean-Marie De Decker van de voorpagina’s der kranten vegen, u bent ook duidelijk aan een remonte bezig. Of het allemaal waar is wat uw ex-adviseur beweert – over dat gesjoemel door de zeemacht om uw uitbundige levensstijl te financieren, en dat u daar zelf van af wist – weten we natuurlijk niet en ik hoed me om daar uitspraken over te doen, maar ik hoor praten over belangrijke sommen geld die kwistig aan luxeproducten, chique kleren, merkhorloges, exquise avondjes uit en dure auto’s zouden zijn gespendeerd. Dat begint er – l’union fait la force nog aan toe! - weer op te lijken, Uwe Dudeheid!
Ik wil u daarom persoonlijk melden dat ik, in tegenstelling tot wellicht vele landgenoten, er helemaal geen moeilijkheden mee zou hebben als zou blijken dat u in deze niet helemaal recht in uw prinselijke molières staat. Zo heb ik u namelijk het liefst: een beetje schuin, met een duur horloge aan de pols, op weg naar uw niet helemaal reglementair geparkeerde Porsche. Op geheel eigen wijze verstrekt u uw fans subtiel entertainment en ik ben bereid daar iets voor te betalen. Jammer voor u heb ik bij Justitie evenveel in de pap te brokkelen als twee mensen die bij Justitie niets in de pap te brokkelen hebben.
Artikel 88 van de grondwet stipuleert dat enkel de koning, uw vader, onbeperkte en absolute onschendbaarheid geniet, zowel op burgerrechtelijk als strafrechterlijk gebied. Met andere woorden: uw ouwe heer, waar u steeds meer begint op te gelijken, kan en mag rock-’n-rollen dat de stukken eraf vliegen, maar alle andere leden van het operettegezelschap-zonder-repertoire (© Rudy Vandendaele) dat wij kennen als de Koninklijke Familie moeten hun manieren houden zoals wij allemaal.
‘De prins moet beschouwd worden als eender welke andere burger’ stelde minister van Justitie Laurette Onckelinx. ‘Ik dank de minister voor dit cryptisch maar duidelijk antwoord’, riposteerde het flauwtjes glimlachende SP-A parlementslid Dylan Casaer, geheel voorbijgaand aan de nochtans onmiskenbare tegenstelling tussen ‘cryptisch’ en ‘duidelijk’. Men lacht wat af in de politiek. Ik hoop van ganser harte dat u de komende weken ook mag blijven lachen. Uw trouwe onderdaan en fan, (pdw)
De affaire waar u volgens de jongste nieuwsberichten een eerder onfrisse rol in zou hebben gespeeld bevat alle elementen die le Belge moyen vreselijk uit zijn hum brengen: nietsnutterij, gekoppeld aan hoogdravendheid en vermeend gesjoemel met staatsfondsen. Ai! Als er iets is waar de modale landgenoot het van op zijn heupen krijgt dan is het wel de gedachte dat ‘de hoge heren’ in zijn zakken zitten. U, die ik altijd als een prins van het volk heb gekend, beseft dat uiteraard ten volle. Het is dan ook niet de eerste keer dat u zich losrukt van de koekjestrommel waar u op thuis hoort om plots in het echte leven op te duiken, niet zelden met gierende banden. Dat maakte u bij een bepaald deel van de bevolking – waartoe ik mezelf graag reken - precies sympathiek. Dat opduiken bedoel ik, niet die gierende banden. Uw dédain voor het protocol, uw zwijgzaam misprijzen van de religieuze hysterie die zoveel leden van uw familie treft, uw stijlvolle zonnebril, uw Porsche en het gerucht (het maakt zelfs niet meer uit of het waar is of niet) als zou u een passionele scharrel met Wendy van Wanten hebben beleefd... hey!, u was op een gegeven moment zodanig cool, dat u onder uw oksels steaks kon invriezen. U was onmiskenbaar de rock ’n roll-prins. The Big Laurentski. Dat waren nog eens tijden.
Met permissie, prins, en geen kwaad woord over uw lieftallige gade maar het is enigszins fout beginnen lopen toen u trouwde en prompt voor troonopvolging begon te zorgen. Heel onwaarschijnlijke troonopvolging, maar kom, toch troonopvolging. Ineens werd u een beetje saai. U werd een van hen. In nauwelijks een half jaar tijd vervelde u van uw sympathieke snobimago en kwam er een vorstelijke zeur tevoorschijn. Hoe vermoeiend was uw geklaag over geld en het tekort daaraan in het bijzonder. En diende uw aanhoudend gehengel naar extra fondsen dan nog om een week ongebreideld te feesten in Monte Carlo of Saint Tropez, maar neen: u wou een kindermeisje tewerkstellen. Het spijt me, monseigneur, maar u werd zo kleurloos en vervelend dat u door drogende verf in het oog werd gehouden.
Tot nu. Niet alleen hebt u nu iets voor mekaar gekregen wat tot voor kort niemand voor mekaar scheen te krijgen, namelijk Jean-Marie De Decker van de voorpagina’s der kranten vegen, u bent ook duidelijk aan een remonte bezig. Of het allemaal waar is wat uw ex-adviseur beweert – over dat gesjoemel door de zeemacht om uw uitbundige levensstijl te financieren, en dat u daar zelf van af wist – weten we natuurlijk niet en ik hoed me om daar uitspraken over te doen, maar ik hoor praten over belangrijke sommen geld die kwistig aan luxeproducten, chique kleren, merkhorloges, exquise avondjes uit en dure auto’s zouden zijn gespendeerd. Dat begint er – l’union fait la force nog aan toe! - weer op te lijken, Uwe Dudeheid!
Ik wil u daarom persoonlijk melden dat ik, in tegenstelling tot wellicht vele landgenoten, er helemaal geen moeilijkheden mee zou hebben als zou blijken dat u in deze niet helemaal recht in uw prinselijke molières staat. Zo heb ik u namelijk het liefst: een beetje schuin, met een duur horloge aan de pols, op weg naar uw niet helemaal reglementair geparkeerde Porsche. Op geheel eigen wijze verstrekt u uw fans subtiel entertainment en ik ben bereid daar iets voor te betalen. Jammer voor u heb ik bij Justitie evenveel in de pap te brokkelen als twee mensen die bij Justitie niets in de pap te brokkelen hebben.
Artikel 88 van de grondwet stipuleert dat enkel de koning, uw vader, onbeperkte en absolute onschendbaarheid geniet, zowel op burgerrechtelijk als strafrechterlijk gebied. Met andere woorden: uw ouwe heer, waar u steeds meer begint op te gelijken, kan en mag rock-’n-rollen dat de stukken eraf vliegen, maar alle andere leden van het operettegezelschap-zonder-repertoire (© Rudy Vandendaele) dat wij kennen als de Koninklijke Familie moeten hun manieren houden zoals wij allemaal.
‘De prins moet beschouwd worden als eender welke andere burger’ stelde minister van Justitie Laurette Onckelinx. ‘Ik dank de minister voor dit cryptisch maar duidelijk antwoord’, riposteerde het flauwtjes glimlachende SP-A parlementslid Dylan Casaer, geheel voorbijgaand aan de nochtans onmiskenbare tegenstelling tussen ‘cryptisch’ en ‘duidelijk’. Men lacht wat af in de politiek. Ik hoop van ganser harte dat u de komende weken ook mag blijven lachen. Uw trouwe onderdaan en fan, (pdw)
maandag, december 04, 2006
Comedy Casino Royale foto's
2250 tickets gingen in één week de deur uit, alle zalen van de Vooruit tot de nok gevuld, opstootjes aan de kassa omdat er echt niemand meer bij kon, zowat de hele Vlaamse stand up comedy scène op, achter of voor het podium, twee buitenlandse kleppers, drie uur non stop stand up....tot spijt van wie 't benijdt was het eerste Comedy Casino Royale festival in Gent een onbetwistbaar succes.
MC Thomas Smith, vlak voor het openen van de Concertzaal
Alex Agnew en Nigel Williams hebben zonet Die Van Die Twee Kamelen gehoord.
MC Adriaan is ondertussen zo beroemd, dat hij overal een eigen cameraploeg mee neemt om iedere minuut van zijn leven te documenteren.
Xander De Rijcke en Alex Agnew overleggen hoe ze Die Van Die Twee Kamelen nog iéts meer kunnen verfijnen
MC Adriaan, talkin' bollocks in de Theaterzaal
Andy Parsons, klaar om het feest in de Theaterzaal te openen
Philip Geubels, kersverse winnaar van de Lunatic Comedy Award 2006, vertelt Die Van Die Twee Kamelen aan Henk Rijckaert.
Freddy De Vadder maakt zich klaar. Wuk?
Piet De Praitere realiseert zich dat hij binnen enkele minuten op moet.
Alex Agnew in grote doen. Het zullen handige jongens zijn die hem zijn portefeuille afpakken.
Tussendoor doet Comedy Casino Cup-jurylid Tom Waes - onder supervisie van een Britse vertegenwoordiger van het Guinness Book of Records - een aanval op het wereldrecord pizza eten
(met dank aan Fokke van der Meulen voor de foto's - neem ook eens een kijkje op www.cafethejoker.be)
MC Thomas Smith, vlak voor het openen van de Concertzaal
Alex Agnew en Nigel Williams hebben zonet Die Van Die Twee Kamelen gehoord.
MC Adriaan is ondertussen zo beroemd, dat hij overal een eigen cameraploeg mee neemt om iedere minuut van zijn leven te documenteren.
Xander De Rijcke en Alex Agnew overleggen hoe ze Die Van Die Twee Kamelen nog iéts meer kunnen verfijnen
MC Adriaan, talkin' bollocks in de Theaterzaal
Andy Parsons, klaar om het feest in de Theaterzaal te openen
Philip Geubels, kersverse winnaar van de Lunatic Comedy Award 2006, vertelt Die Van Die Twee Kamelen aan Henk Rijckaert.
Freddy De Vadder maakt zich klaar. Wuk?
Piet De Praitere realiseert zich dat hij binnen enkele minuten op moet.
Alex Agnew in grote doen. Het zullen handige jongens zijn die hem zijn portefeuille afpakken.
Tussendoor doet Comedy Casino Cup-jurylid Tom Waes - onder supervisie van een Britse vertegenwoordiger van het Guinness Book of Records - een aanval op het wereldrecord pizza eten
(met dank aan Fokke van der Meulen voor de foto's - neem ook eens een kijkje op www.cafethejoker.be)
woensdag, november 29, 2006
And the winner is...
....bart.be, die 2 tickets voor Comedy Casino Royale wint.
Bart, ze zullen zaterdag klaar liggen aan de kassa. Stuur misschien je volledige naam naar pdw@3keys.be voor alle zekerheid.
Bart, ze zullen zaterdag klaar liggen aan de kassa. Stuur misschien je volledige naam naar pdw@3keys.be voor alle zekerheid.
donderdag, november 23, 2006
Comedy Casino Royale - update
Comedy Casino Royale (zie twee posts hieronder) is bijna uitverkocht. Which is nice.
Ik heb hier twee vrijkaarten liggen voor de lezers van dit blog. Zet uw favoriete zelf verzonnen grap in de comments op deze post en de geestigste wint twee vrijkaarten voor het festival op 2 december.
UPDATE van de update: CCR is sinds vrijdagmiddag 24/11 helemaal uitverkocht. Dus die twee gratis tickets hier zijn echt wel de allerlaatste. Om maar te zeggen: kom op met die witzen!
Ik heb hier twee vrijkaarten liggen voor de lezers van dit blog. Zet uw favoriete zelf verzonnen grap in de comments op deze post en de geestigste wint twee vrijkaarten voor het festival op 2 december.
UPDATE van de update: CCR is sinds vrijdagmiddag 24/11 helemaal uitverkocht. Dus die twee gratis tickets hier zijn echt wel de allerlaatste. Om maar te zeggen: kom op met die witzen!
zaterdag, november 18, 2006
LIJST(je)
Straks breekt weer dat vreselijke seizoen van de goede wil aan. De hoogste tijd dus voor een lijst met mensen en dingen die momenteel voor mijn humeur doen wat een aambeeld voor een rubberen reddingsbootje kan betekenen.
Om te beginnen: mensen die te pas en te onpas de moeë stoplap ‘amai’ gebruiken, volgens Van Dale ‘een uitroep van verbazing of teleurstelling’. Te oordelen naar het aantal ‘amai’’s dat ik dagelijks te horen krijg valt de Vlaming gestaag van de ene verbazing in de andere en wordt hij vaker teleurgesteld dan een dwerg die ervan droomt in een Masaï-stam te worden opgenomen. Het kwistig gebruik van ‘amai’ is clever noch geestig en wijst er enkel op dat de kloof tussen u en de schone kunst der conversatie zo wijd is geworden dat, willen we hem proberen overbruggen, we een F16 en twee tussenlandingen nodig hebben.
Ten tweede: al die marketinglullo’s die ons de nieuwste digitale media proberen aansmeren middels het gebruik van het woord ‘content’ wanneer ze ‘inhoud’ bedoelen, niet zelden precies om te verhullen dat het hun discours aan inhoud ontbreekt. Basisironie, inderdaad. Ik heb overigens geen bezwaren tegen het gebruik van anderstalige uitdrukkingen – au contraire motherfucker! – maar content is in de eerste plaats een schoon Vlaams synoniem voor ‘tevreden’. De regel zou moeten zijn: anderstalige uitdrukkingen zijn prima, op voorwaarde dat ze geen alternatieve Nederlandstalige betekenis hebben. Zo vervangen we het Nederlandse ‘kast’ ook niet door het Engelse ‘closet’, al heeft de verwarring kast/closet mij tot mijn schande al eens parten gespeeld na het drinken van vijf borrels mescal. Die hemden kon ik natuurlijk weggooien.
Ten derde: de oelewapper die ‘Beauty & The Nerd’ heeft bedacht – en oelewapper dient hier te worden verstaan als het grootste understatement sinds ‘Nederland heeft geen bergketen van betekenis’ - verdient het om met roestige ijzeren staven langdurig op de schenen te worden geslagen. Wie zich afvraagt waarom heeft het programma wellicht nog niet bekeken. Houden zo.
Nu we toch over televisie bezig zijn: de mannen die zich hadden ingeschreven voor ‘Wie wordt de man van Wendy?’ moeten stante pede hun lidkaart van de grote Mannenbond inleveren, waarna ze met een bot breekmes verticaal zullen worden opengereten zodat iemand er een ruggengraat kan inplanten. Het gros der weekluizen heeft meer zelfrespect dan deze windbuilen. Ik stel voor dat ze zich inschrijven voor een nieuwe, door mij bedachte reality-reeks, die binnenkort wordt gefilmd in Leuven Centraal: ‘Wie wordt de bitch van Horion?’.
Om te beginnen: mensen die te pas en te onpas de moeë stoplap ‘amai’ gebruiken, volgens Van Dale ‘een uitroep van verbazing of teleurstelling’. Te oordelen naar het aantal ‘amai’’s dat ik dagelijks te horen krijg valt de Vlaming gestaag van de ene verbazing in de andere en wordt hij vaker teleurgesteld dan een dwerg die ervan droomt in een Masaï-stam te worden opgenomen. Het kwistig gebruik van ‘amai’ is clever noch geestig en wijst er enkel op dat de kloof tussen u en de schone kunst der conversatie zo wijd is geworden dat, willen we hem proberen overbruggen, we een F16 en twee tussenlandingen nodig hebben.
Ten tweede: al die marketinglullo’s die ons de nieuwste digitale media proberen aansmeren middels het gebruik van het woord ‘content’ wanneer ze ‘inhoud’ bedoelen, niet zelden precies om te verhullen dat het hun discours aan inhoud ontbreekt. Basisironie, inderdaad. Ik heb overigens geen bezwaren tegen het gebruik van anderstalige uitdrukkingen – au contraire motherfucker! – maar content is in de eerste plaats een schoon Vlaams synoniem voor ‘tevreden’. De regel zou moeten zijn: anderstalige uitdrukkingen zijn prima, op voorwaarde dat ze geen alternatieve Nederlandstalige betekenis hebben. Zo vervangen we het Nederlandse ‘kast’ ook niet door het Engelse ‘closet’, al heeft de verwarring kast/closet mij tot mijn schande al eens parten gespeeld na het drinken van vijf borrels mescal. Die hemden kon ik natuurlijk weggooien.
Ten derde: de oelewapper die ‘Beauty & The Nerd’ heeft bedacht – en oelewapper dient hier te worden verstaan als het grootste understatement sinds ‘Nederland heeft geen bergketen van betekenis’ - verdient het om met roestige ijzeren staven langdurig op de schenen te worden geslagen. Wie zich afvraagt waarom heeft het programma wellicht nog niet bekeken. Houden zo.
Nu we toch over televisie bezig zijn: de mannen die zich hadden ingeschreven voor ‘Wie wordt de man van Wendy?’ moeten stante pede hun lidkaart van de grote Mannenbond inleveren, waarna ze met een bot breekmes verticaal zullen worden opengereten zodat iemand er een ruggengraat kan inplanten. Het gros der weekluizen heeft meer zelfrespect dan deze windbuilen. Ik stel voor dat ze zich inschrijven voor een nieuwe, door mij bedachte reality-reeks, die binnenkort wordt gefilmd in Leuven Centraal: ‘Wie wordt de bitch van Horion?’.
Abonneren op:
Posts (Atom)
