Hutsepot of appelmoes?

Met dank aan kameraad Luc Dufourmont van Two Russian Cowboys.

Goede Wil

Uit De Standaard 22/11/07


Het seizoen der goede wil barst straks weer los en dus is het de hoogste tijd voor een lijst met mensen en dingen die momenteel voor mijn humeur doen wat de ijspiste voor de ribbenkast van Greet Rouffaer heeft betekend.
Om te beginnen wil ik de bedenkers van Steracteur Sterartiest, Sterren op het IJs en Sterren op de Dansvloer iets aandoen. Wat precies, is te gruwelijk om in een kwaliteitskrant te beschrijven. Laat ik volstaan met te zeggen dat hun moeders jammerlijk zullen huilen in hun respectieve hoerententen als ze horen wat ik, geïnspireerd door Saw I, II en III, voor hun gebroed in petto heb. Sterren op de Groepsverkrachting, Steracteur Sterjunkie, Sterren onder het Roestige Mes, ja naar zoiets zou ik zeker kijken, maar naar deze slappe lapzwanzerij? Nee dankuwel. Die Sterren Op...-shows zijn het televisieprogramma-equivalent van voetballers die, met een of ander kampioenschap in zicht en niet gehinderd door enige vorm van muzikaal talent, een scrotumverlammend slecht plaatje opnemen. Als ik onhandige schaatsers wil zien ga ik wel naar de ijspiste die straks weer aan het Gentse Belfort staat opgesteld. Overigens: wie in Sterren op het IJs nog het woord 'kür' in de mond durft te nemen om een prestatie aan te duiden die enkel kan worden omschreven als 'dit is wat er gebeurt als een schaatser met een stijve nek ook nog eens in zijn broek heeft gekakt', verdient te worden gedwangvoederd met kamelenkots.

Ten tweede: Cirque Du Fucking Soleil. Een turnclub met kapsones die, net wanneer je denkt dat je er vanaf bent, iedere keer opnieuw de kop op steekt. Een beetje zoals vurige herpes, zij het dat een plotse opstoot van herpes doorgaans met iets meer enthousiasme wordt verwelkomd. Iemand die, alvorens door een hoepel te duiken, zijn evenwicht op een grote strandbal weet te bewaren en een dubbele salto maakt, is een gymnast, geen kunstenaar. Door er sfeervolle belichting en een melancholisch muziekje bij te serveren wordt het geen, ik herhaal, géén kunst. Het blijft: turnen.

Ten derde: Al 'een ecologische voetafdruk ter grootte van Luxemburg' Gore verdient een verlamming aan zijn rukarm in plaats van de zoveelste onderscheiding. Zijn film zit vol met fouten, maakt de mensen bang en zadelt ons met een schuldgevoel op. Met het vliegtuig naar Torremolinos was vroeger gewoon vakantie, nu is het plots even moreel verwerpelijk als pedofilie. Het allerergste is: hij mag zijn lezingen over het klimaat graag beginnen met 'in den beginne waren er Adam & Eva'. Neen, Al baby, in den beginne was er hoogstens de oersoep. 'Oersoep' is trouwens Al 'als ik nog vijf kilo zwaarder word pas ik enkel nog in een cape' Gore zijn bloedgroep.

Ten vierde: managers. Van alle slag. Als u 'manager' op uw naamkaartje hebt staan, weze het manager natuur of voorafgegaan door een prefix à la 'general', 'assistant' of 'business': scheer uw scrotum met een bot steakmes want u bent even nuttig voor de maatschappij als een valluik voor een zweefvliegtuig. En dat geldt zowel voor de aspirant Aimé's 'nog nooit een tv-programma gemaakt of een artikel geschreven maar dat houdt mij niet tegen om de VRT of Humo te bestieren' Van Hecke als voor de personeelchefs die zich nu 'human resources manager' menen te moeten noemen. En het geldt dubbel voor showbusiness-managers, meestal het soort kwieten dat zelf over te weinig talent beschikt om het te maken als artiest en zulks probeert te compenseren door zich een misplaatste air van belangrijkheid aan te meten waarbij ieder weldenkend mens zich afvraagt: is Vlaanderen soms plots met Las Vegas én Hollywood tegelijk gejumeleerd? Hey Colonel Parker, ik heb nieuws voor jou: het vergt meer dan een lederen malette met daarin een agenda vol telefoonnummers van BV's van tweede signatuur om indruk op mij te maken. Zoek écht werk. Vlaanderen heeft altijd nood aan goeie stielmannen.

Tenslotte: mensen die in de televisiewereld actief zijn maar er zich laten op voorstaan dat ze weinig of geen televisie kijken. Straks, met de stroom eindejaarsvraagjes en - interviews in diverse kranten en tijdschriften is het geheid weer van dat. Met een nauwelijks verholen dédain gaat het van: 'Zelf kijken wij bitter weinig televisie thuis'. Een muzikant die nooit naar muziek luistert, iemand? Of een voetballer die nooit naar een match kijkt, misschien? Het ergste is nog dat ze er nooit worden op aangesproken door de vragensteller met dienst. Terwijl een opmerking als 'aan het niveau van uw programma's te zien kijkt u inderdaad heel weinig televisie' toch voor de hand ligt.

Laatste 2 namen Comedy Casino Festival

Werden zo-even aan de affiche toegevoegd: Michaël Van Peel, die vorige week nog de Culture Comedy Award in de wacht sleepte, en de geweldige Mark Steele(UK), hij van de Mark Steel Lectures op de BBC (en van QI, Have I Got News For You, Mock The Week enz...)Alle info nog steeds op www.comedycasino.be

Comedy Casino Festival

Op 9 december in het Gentse ICC: Comedy Casino Festival 2007.
22 comedians in drie zalen, met o.a. Rich Hall (USA), Micha Wertheim (NL), Alex Agnew, Nigel Williams, Raf Coppens, De Neveneffecten, Thomas Smith, Steve Hughes (AUS), Kamagurka en Craig Hill (UK). Het volledige programma, alle info over welke comedian wanneer in welke zaal optreedt, links en ticketinformatie vindt u op www.comedycasino.be


foto: Rich Hall in Comedy Casino 3, op Canvas vanaf 11 januari 2008.

Emerson, Lake & Palmer

Uit De Standaard 08/11/07

Ik beken: ik kan volstrekt niet meer volgen. Dus als iemand mij wil helpen: waarom precies moet ik nu weer aandacht besteden aan de taalstrijd rond de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, die Emerson, Lake & Palmer van de politieke problemen in dit land? En hoe kan/zal die splitsing het leven ter hoogte van pakweg Kortrijk, Gent, Deinze, Lokeren of Antwerpen nu weer in gunstige zin beïnvloeden? En waarom is dit een regeringscrisis of - de hemelen verhoeden het! - het uiteenvallen van het goed boerend Europese kmo'tje dat wij kennen als België waard? Voor zover ik het nog kan vatten en inschatten is BHV een probleem van hooguit enkele duizenden Vlamingen in de rand rond Brussel waar sommige politici, de N-VA op kop, een symbooldossier van hebben gemaakt. Terwijl er pakweg honderd keer meer Vlamingen zijn die graag een joint mogen opsteken maar nog steeds op een deugdelijke softdrugregeling zitten te wachten. Er zijn duizend keer meer Vlamingen die een oplossing voor het fileprobleem verwachten. Er zijn miljoenen Vlamingen die bezorgd zijn om de sociale zekerheid.
Terwijl sommigen onder u alvast op hun hoge poten zijn gaan staan om een lezersbrief te sturen, leg ik even uit wat mijn standpunt is.

Eerst en vooral: mensen spreken de taal van hun keuze. Punt. Als er veel Frans wordt gesproken in de rand rond Brussel, dan betekent dat volgens mij in de eerste plaats dat er veel mensen in die rand Frans wensen te spreken. Klinkt simpel, maar uit ervaring weet ik dat faciliteiten, taalwetten noch taalgrenzen niemand kunnen of zullen tegenhouden om Frans te praten als hij of zij dat wil. Of om Nederlands te praten als hij of zij dat wil. Of Turks of Marokkaans.

Ten tweede: met die taalzuiverheid moeten wij hier in het Vlaamse landsgedeelte niet te hoog oplopen. Men hoeft maar eender welke Vlaamse zender aan te knippen om te horen hoe de moerstaal geweld wordt aangedaan. De 'ik heb zoiets van's' en 'naar de toekomst toe's' - om slechts twee van de meest zurig ruikende taalveesten te noemen - vliegen ons om de oren, zowel uit de onwelriekende bek die wij kennen als de volksmond, als uit de mond van politici, sportlui, artiesten en andere pilaren van de Vlaamse samenleving. Hoe zurig ruiken ze? Stel u een punt Brie voor, die in augustus, bij 38°, op het dashboard van een auto werd achtergelaten, een auto die een uur of zes in de blakende zon werd geparkeerd. Dan trek je het portier open en wat je dan ruikt: dàt is de geur van bovenvermelde taalveesten.

Overigens, wat die taalzuiverheid betreft: Bart De Wever had twee jaar geleden dubbel zoveel fouten als ik (ik had er 19) in het Groot Dictee Der Nederlandse Taal. Ném!

Allebei mijn grootvaders hebben in alle twee de wereldoorlogen gevochten. Leon, mijn opa langs vaders zijde, lag als 17-jarige 'aan de IJzer' waar hij inderdaad bevelen in het Frans kreeg. Een feit dat dikwijls wordt aangehaald om de schandalige onderdrukking der Vlamingen in dat tijdsgewricht te onderstrepen. Wel, het legendarische zinnetje 'Et pour les Flamands, la même chose...' heeft opa Leon in de loopgraven rond Ieper nog daadwerkelijk te horen gekregen. Maar nooit heb ik hem daarover horen foeteren. Voor hem was dat een detail. Duitsers die uw kloten er proberen af te schieten is blijkbaar een ervaring die een mens leert om een en ander in het juiste perspectief te zien. Het waren tenslotte de moffen die het op zijn leven hadden gemunt, niet de Franssprekende officieren. . Opa Leon had drie kogelgaten in zijn machtige lijf en het waren geen Franssprekenden die op hem hadden geschoten, maar Duitsers. Jarenlang weigerde hij Duitse producten te eten of drinken, over Franstaligen heb ik hem nooit horen klagen. (pdw)

Bloemenséance

(De Standaard 25/10/07)


Een schofterige griep heeft me al enkele dagen in zijn greep. Het soort dat ervoor zorgt dat de ruggengraat van rubber lijkt en het hoofd aanvoelt alsof iemand er een kassei in heeft gestopt, een kassei gewikkeld in een klamme dweil.
Een unieke kans om laptop en gsm aan de kant te gooien en geheel incommunicado reeds in de voormiddag onder een dekentje voor de televisie te gaan liggen. Uiteraard dient hierbij uitgebreid aan zelfbeklag te worden gedaan tegenover de huisgenoten, alsof het hier om een dodelijke ebolabesmetting gaat en niet om een druipneus, een keel die aanvoelt alsof ik daarnet een ruwe monnikspij heb opgegeten en een hoest waarmee ik een pekinees een hartaanval kan bezorgen.

Zo komt het dat ik in de late namiddag - mijn vrouw had net verse kippensoep gemaakt, de kinderen werden de deur uit gestuurd en gingen in de buurt lijm snuiven of wat het ook is wat pubers tegenwoordig doen - nietsvermoedend naar VijfTV zapte, waar My Mind & Body net van start ging. Voor wie het niet kent: volgens de website is dit een 'astrologisch-en wellnessprogramma dat aandacht heeft voor alles wat je goed in je vel doet voelen...'. Het heeft in elk geval geen aandacht voor weldenkendheid, wetenschap of de werkelijkheid tout court. Ik was op slag genezen. Wellicht de adrenaline die plots doorheen mijn lijf raasde terwijl ik dacht: de verantwoordelijken hiervoor moesten met breekmessen worden bewerkt en bloedend in een bos worden achtergelaten.

My Mind & Body pakt uit met vijf zelfverklaarde 'specialisten': Ilse Van Dun (medium), Zus Luyckx (astrologe), Griet Hutsebaut (paranormale genezeres), Huguette Vandenweghe (herboriste en aromatherapeute) en Christiane De Maeyer ('psychologisch consultant') die zonder enige tegenspraak van presentatrice Ann Ceurvels hun onzin mogen komen verkondigen. Ann springt hiermee fluks naar de top van de tot voor kort door Ingeborg aangevoerde lijst van BV's Die Helemààl Zot Zijn Geworden. Tenzij ze haar betrokkenheid spéélt. In dat geval ligt er vast een Platteau-prijs in het verschiet voor Ann.

Iedereen heeft het recht om nonsens te spuien. Maar wanneer goedgelovige kijkers worden aangespoord om 'meteen contact op te nemen met onze astrologen' via sms en een 0900-nummer, tegen een kloek tarief uiteraard, dan sprint het woord 'oplichterij' naar voren, die aan de meet het goud pakt met een ruime voorsprong op 'vrijheid van meningsuiting' (zilver) en 'onschuldig amusement' (brons).

In de aflevering die ik heb gezien hield Ilse Van Dun een 'bloemenséance'. Het komt hierop neer, dat er contact wordt gezocht met de doden via een bloem die het medium in de hand houdt. Ik verzin dit niet. Een bloemenséance! Waarom geen américain préparé-séance, waarbij via charcuterie een link met gene zijde wordt gelegd? Evenmin lieg ik wanneer ik zeg dat actreuse Hilde Gijsbrechts - u misschien bekend van Wittekerke - zich door het wijf Van Dun liet wijsmaken dat ze middels de onschuldige flora in haar hand contact had met Hildes overleden vader. Het werd allemaal heel emotioneel, klef, tenenkrullend gênant en vooral: je kon de bullshit bijna ruiken. Zelden iemand zo smerig zien parasiteren op de goedgelovigheid en de emotionele labiliteit van het slachtoffer. Op het forum van VijfTV plaatste een van de believers achteraf zonder het te beseffen een bericht dat naar de kern van de zaak ging: '...Dit was zo mooi en herkenbaar... Bij momenten dacht ik: dit had mijn eigen overleden vader kunnen zijn... Veel liefs & warmte, Marieke'. Inderdaad Marieke, wat die troela daar zat te wauwelen was zo algemeen, zo voorspelbaar en doorzichtig, dat iederéén die onlangs zijn vader heeft verloren er vast en zeker iets in herkent. Dat is precies de truc van dit soort charlatans. Die kol Van Dun moest zich schamen, zoals ze de compleet gebouleverseerde Hilde Gijsbrechts daar praatjes op de mouw zat te spelden.

Duizend columns over charlatanerie en paranormale stierenstront kunnen het echter nooit halen tegen één uitzending van My Mind & Body, dat is de jammere realiteit. Volgens de believers zijn alle sceptici immers cynische misantropen die niet 'open staan' voor de wonderlijke wereld van het paranormale. Al die opgewekte positivo's die het spirituele en het paranormale omarmen, maken zichzelf graag wijs dat ze de wereld kunnen beïnvloeden, dat ze meer weten, beleven en meer te zeggen hebben dan in werkelijkheid het geval is. Wij sceptici zien de wereld zoals hij is. We geloven de politici niet tot ze doen wat ze hebben beloofd, we vertrouwen niemand die iets beweert dat wetenschappelijk niet is aan te tonen, we geloven zeker de reclame niet en vooral: we weten heel goed dat we bitter weinig invloed op de wereld hebben. We zijn niet cynisch en depressief, we zijn helderziend in de correcte betekenis van het woord.

Gouwe ouwe

Deze is al van een hele tijd geleden maar ik kwam 'em laatst nog een keer tegen en ik moet er nog altijd om lachen. '....dan zitten wij verkeerd ergens...'

zelan.be - Vlaams blokkers zijn ergens verkeerd

Geld & Humor

(uit De Standaard 11/10/07)

Er is niets wat een Vlaming liever doet dan andermans rekening maken. Iemand parkeert plots een chique nieuwe Mercedes voor de deur terwijl het algemeen geweten is dat hij of zij als eenvoudige bediende aan de kost komt en iemand uit de buurt zal binnen de minuut kwansuis vragen: zeker een oud vrouwtje beroofd? Of: de Lotto gewonnen zeker? Want dat doet de Vlaming ook bijzonder graag: slappe en voorspelbare grapjes maken. Laat in eender welke slagerij of kruidenierszaak wat wisselgeld op de grond vallen en geheid zal iemand uitroepen: hela!, ge moet ze hier niet zaaien want ze groeien hier niet. Geld en gevoel voor humor, het zijn twee dingen waar de Vlaming het over het algemeen knap lastig mee heeft. Van het eerste denkt hij dat alle anderen er meer van hebben, van het tweede denkt hij dat hij er meer van heeft dan alle anderen. Het kan dus slechts een kwestie van tijd zijn vooraleer een eindredacteur de schalkse (ha!) kop ‘De vis wordt duur betaald’ boven een opiniestuk over het uitgelekte Woestijnviscontract zet. Ook een geval van geld en humor: hoeveel mogen de populaire, iedereen vrolijk makende programma’s van Woestijnvis kosten?

Omdat ik met twee vrienden een in comedy gespecialiseerd televisiebedrijf run, en omdat ik in bepaalde milieus te boek sta als iemand die zo nu en dan een deugdelijke grap kan opschrijven en bovendien niet te beroerd is om links en rechts tegen een scheen te schoppen werd ik eergisteren door talrijke vrienden en collega’s gebeld met de vraag: jij gaat donderdag in De Standaard toch zeker wel iets grappig schrijven over het uitgelekte Woestijnviscontract, want niemand anders uit de sector zegt hier iets wezenlijks over, op enkele anonieme reacties na.
Nu is het inderdaad zo dat de meeste commentatoren die normaal gezien een goeie mediarel weten te smaken zoals Geert Lambert een braadworst, zich deze keer op het gladde media-ijs begeven op de wijze van Dirk Tieleman: alsof er talloze mijnen onder de piste liggen verborgen. Op de bulderende, zelfverklaarde mediaspecialisten Jurgen Verstrepen en Carl Decaluwé na natuurlijk. Maar die twee zie ik hier graag over het hoofd als waren het Ben Crabbé en Tony Mary op de nieuwjaarsreceptie van een basketbalploeg, BBC The Masaï om precies te zijn.

Het zou daarom voor een grote bek als ik zonder meer hypocriet zijn indien ik hier niets over zou schrijven, zo werd mij door collega’s en kameraden herhaaldelijk op het hart gedrukt. Politici en BV’s tot aan de oorlellen in de zeik zetten is een ding, maar durf ik ook mijn eigen branche tegen het ongenadig hallogeenlicht mijner bittere spot te houden? Jaja, met new age idioten de draak steken en hun bespottelijke argumenten fileren, daar mogen ze (pdw) altijd voor wakker maken, maar durf je ook in je eigen vlees te snijden? Hé? Hé?
U hebt er geen idee van hoeveel klootzakken mijn vriendenkring telt.

Gelukkig hanteer ik al jarenlang een systeem om mij uit dergelijke precaire situaties te redden. Telkens als ik voor een deontologisch dilemma sta, stel ik mezelf de vraag: wat zou mijn held Groucho Marx hebben gedaan? En meestal leidt het antwoord op die vraag naar een oplossing, bovendien meestal een erg geestige oplossing.
Deze keer echter niet. Groucho was immers een legendarische vrek. ‘Blood is not thicker than money’ was een van zijn geliefde uitspraken wanneer een van zijn familieleden geld van hem wou lenen. Een andere typische uitspraak, uit ‘A Night at the opera’: ‘When I invite a woman to dinner, she has to look at my face. That’s the price she has to pay!’. Geld en gevoel voor humor zijn twee dingen die ook Groucho na aan het hart lagen. Misschien had hij wel Vlaamse roots.

Maar ik dwaal af en ik moet opschieten als ik nog iets over het uitgelekte Woestijnvis-contract wil zeggen want ik heb voor deze column maar een beperkt aantal lettertekens ter mijner beschikking. Overigens, de vergoeding die de hoofdredacteur tegenover mijn inspanningen stelt is ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Ik ga hier niet onthullen wat het schrijven van deze column schuift want daar heeft niemand zaken mee. Tot een anonieme onverlaat mijn overeenkomst met De Standaard vanuit een of ander internetcafé naar de redacties van alle kranten mailt zult u het hier moeten mee doen: het is lachwekkend weinig wat ik voor zo’n column vang. Maar dat is mijn eigen schuld. Had ik maar onverzettelijker moeten onderhandelen.

Want iedereen heeft het volste recht om bij een contractonderhandeling het onderste uit de kan te halen. Het is aan de andere partij om ervoor te zorgen dat de bodem van de kan er niet uit valt. Al de rest is spin. Spin die mij herinnert aan de publieke verontwaardiging rond het vermeende ‘contract van 1 miljard Belgische frank’ dat Jacques Vermeire met de openbare omroep zou afsluiten. Ineens vond de modale Vlaming dat Jacques Vermeire toch niet zo grappig was, toch zeker niet grappig genoeg om er zoveel overheidsgeld in te investeren. Geld en gevoel voor humor, het waren, zijn en blijven de Achillespezen van de modale Vlaam. (pdw)

Gieren

'Zus Bart De Wever is Waalse steuntrekker'. Het stond deze week in zowat alle kranten aan beide kanten van de taalgrens te lezen: Karina De Wever resideert in een caravan in een bescheiden commune ter hoogte van Tintigny in de provincie Luxemburg, waar men met een handvol families 'op een vreedzame manier samenwoont', met als onderliggende gedachte 'terug naar de natuur'. Vreedzaam samenwonen in de natuur is echter geen door de VDAB erkende beroepsactiviteit en aangezien mevrouw De Wever werkzoekende is geniet ze sinds januari van een maandelijkse uitkering. Daarmee sluit ze zich aan bij wat haar broer herhaaldelijk het Waalse profitariaat heeft genoemd en waartegen hij o zo graag fel bulderend van leer trekt. De ironiemeter kon het de afgelopen dagen haast niet meer bijhouden.
Mijn huisgenoten hebben een extra deuk moeten laten aanslepen om mij erin te leggen. Gieren! Toen de huisarts de deur uit was - na mij een krachtig kalmeermiddel te hebben toegediend - en ik eindelijk weer ietwat was bijgetrokken, ben ik gaan googelen om meer over de commune te weten te komen.

Verschoning, dat moest zijn 'cohousing-project'. Lorien, zo heet het cohousing-project, is immers geen commune, zegt mevrouw De Wever en daar heeft ze wellicht gelijk in. We leven tenslotte in 2007. We spreken ook niet meer over ideeën maar over concepten en magazijniers worden nu met product storage manager aangesproken. Dus waarom zou een commune zich geen cohousing-project mogen noemen? Volgens de stichters, waartoe mevrouw De Wever mag worden gerekend, werd de naam Lorien gekozen omdat die verwijst naar het fictieve dromenland, gelegen in de al even fictieve Eternal Lands uit de werken van J.R. Lord of The Rings Tolkien. Men zou nochtans denken: die Tolkienboeken zijn meer iets voor goeie ouwe hippiecommunes, terwijl een cohousing-project toch beter aansluit bij het oeuvre van pakweg Brett Easton Ellis, maar ik wil me zoals steeds nergens mee bemoeien.

Er wonen momenteel drie families in Lorien die naar eigen zeggen vooral aan tai chi, ecologisch tuinieren en yoga doen, maar de kerntaak is: het opknappen van enkele onbewoonbare, bouwvallige gebouwen die op de 1,4 ha grond staan die de Lorienbewoners samen hebben gekocht. Tenzij de vreedzaam samenlevende en naar de natuur hunkerende cohousing-projectbewoners een Gandalf in hun midden hebben die cash tevoorschijn tovert, kunnen het dus niet allemààl steuntrekkers zijn daar in de Waalse Gouw. Iemand zal dit de komende dagen vast uitpluizen en Bart Lord of De Rand De Wever nog iets bozer maken dan hij nu al is. En hij is al zo boos. Bart is formeel: ze willen hem pakken. Ze, dat zijn de gieren van de media, zoals hij de journalisten in een gepikeerde reactie omschreef.

En ja, daar lijkt het toch een beetje op. Eerst was er de publicatie van die onfortuinlijke foto waarop hij naast Le Pen staat. De gieren wilden met de publicatie de indruk wekken dat Bart enige sympathie heeft voor het ultrarechtse gedachtegoed. Terwijl het gaat om een foto die werd genomen toen Le Pen toevallig langs hem passeerde. Op een onschuldige debatavond van de Vlaams-Nationale Debatclub als ik me niet vergis. Wie onder ons is nog nooit naar een debat geweest om er naar een rechtse extremist te luisteren? Spijkers op laag water zoeken was het. Bovendien is de bewuste foto meer dan tien jaar oud en - zoals Bart zelf terecht opmerkte - minstens twintig kilo geleden, uit de tijd dat hij nog in zijn eerste Lederhose kon.



Nu onthullen de gieren dat hij een zus heeft die in Wallonië steun trekt om in de bossen vreedzaam te kunnen tai chi'en tussen het harken van de ecologische moestuin en het afschuren van een ouwe plankenvloer in. Waardoor wordt gesuggereerd dat Bart misschien toch wel een ietsiepietsie hypocriet is telkens als hij tegen die moeë 'transfers naar Wallonië' fulmineert. Hoe durven ze. Tussen haakjes: ik zou het woord gieren niet meer gebruiken als ik hem was. Dat deksels gevogelte komt immers op lijken af en Barts politieke carrière is vooralsnog springlevend.

Twee dagen later staat de ironiemeter weer op de normale stand en ik lach al minstens 12 uur niet meer. Ik heb namelijk de schuimbekkende reacties op het internet gelezen van N-VA-sympathisanten die het over een schandelijke hetze tegen hun voorman en over riooljournalistiek hebben, over 'met modder gooien' en over hoe het privé-leven van politici niets te maken heeft met hun politieke standpunten. Ik lees ook dat journalisten van Bart de raad krijgen om het doopceel te lichten van de broer van Didier Reynders. Ik zie op YouTube een interview met mevrouw De Wever voor RTL en mijn tenen krullen als had iemand er een permanent ingelegd. Ik merk dat het de gêne-meter is die nu oververhit dreigt te geraken.
(pdw)

CC3, halfweg

De eerste twee opnamedagen zitten erop en op een paar kleine accidenten na liep alles op wieltjes.Hieronder enkele foto's van gisteren (met dank aan Fokke van The Joker). Volgende week: Adam Hills, Michael McIntyre, Freddy De Vadder, Ter Bescherming van de Jeugd, Piv Huvluv,Bart Cannaerts, Thomas Smith, Piet De Praitere, Raf Coppens, Bert Koster en Philippe Geubels.

Comedy Casino 3 - de winnaars

De volgende webloglezers zijn in de prijzen gevallen:

Catherine Hermans: 2 tickets voor maandag de 24e september
Peggy Van Dooren: 2 tickets voor maandag de 24e
Bart (email latino@gmail.com) : 2 tickets voor dinsdag de 25e september
Jeroen (jay_roon_rb@hotmail.com) : 2 tickets voor de 25e
Kevin Wouters : 2 tickets voor maandag 1 oktober
Fred (laatmijverdommegerust@hotmail.com): 2 tickets voor 1 oktober
Dendeen (hrotgar@yahoo.com): 2 tickets voor dinsdag 2 oktober
Dominique Soenens: 2 tickets voor 2 oktober

Gewoon uw naam aan de ingang opgeven en 't is in orde. Begint rond 19.00u, u krijgt een show met zeven comedians.
Wie er wanneer speelt is nog aan verandering onderhevig, maar de volledige lijst bevat Nigel Williams, Gunter Lamoot, Bert Koster (NL), Chris Van der Ende (NL), Bart 'Freddy De Vadder ' Vanneste, Jeff Green (UK), Begijn Lebleu, Tim Foncke, Piet De Praitere, Adam Hills (AUS), Thomas Smith, Michael McIntyre (UK), Bart Cannaerts, Ter Bescherming Van De Jeugd, Bert Gabriëls, Raf Coppens, Dennis Nowé, Piv Huvluv, Xander De Rycke, Philippe Geubels, Youssef Moussaoui, Kamagurka...e.a.
Jo Brand heeft gisteren afgezegd wegens ziekte en zal hoogstwaarschijnlijk worden vervangen door de al even geweldige Rich Hall(USA), al staat Dara O'Briain (IRL) ook nog in dubio.

Wie alsnog niet kan komen: aarzel niet om uw tickets aan iemand anders door te spelen of verwittig mij via de comments hieronder, dan doe ik nog iemand anders een plezier. Veel plezier en misschien tot in het ICC. (pdw)

Très funny

Iedereen heeft al eens een piet en een zak op de kin van Luc Appermont getekend, wanneer je bv als laatste in de wachtzaal van de tandarts zit en de Dag Allemaal-cover van mei 2001 beu bent gezien. Maar dit is van een heel andere orde. Trés funny! Met dank aan Zattevrienden en Zelan.be

zelan.be - Funny drawings

Munchausen by proxy?

(Uit De Standaard 13/09)

Op basis van nieuwe resultaten van DNA-onderzoek worden de ouders van de vermiste Madeleine McCann ervan verdacht de ontvoering van hun dochter te hebben verzonnen om de ware toedracht te verdoezelen: een dramatisch ongeluk of misschien zelfs kindermoord. De politie vermoedt dat ze het lijkje hebben verborgen. Het dossier tegen hen – tien kartonnen dozen vol - bevat ook verslagen van afgetapte telefoongesprekken en onderschepte emails die laten vermoeden dat de McCanns meer weten dan ze tot nu toe tegenover de speurders hebben willen toegeven en waarin ze hun officiële verklaringen regelmatig tegenspreken. Er zouden ‘tientallen belangrijke vragen’ zijn waar ze niet willen of kunnen op antwoorden, een paar keren hebben ze ‘het recht op zwijgen’ ingeroepen. De kans dat ze officieel in beschuldiging worden gesteld vergroot met de dag. Wie de zaak een beetje heeft gevolgd beseft dat dit voor de Portugese autoriteiten geen lichtzinnige beslissing kan zijn geweest. Nauwelijks twee weken geleden werden de McCanns door de publieke opinie nog op handen gedragen en door de internationale media als moderne martelaren en bijna-heiligen opgevoerd. Het deed bij momenten denken aan de cultus die rond Diana is ontstaan. De speurders kunnen dus maar beter zeker van hun stuk zijn. Want als de McCanns straks zo rechtschapen blijken als ze zich nu al maanden voordoen is deze aanklacht het equivalent van ‘Nelson Mandela is een vuile nikker!’ scanderen in Harlem, tijdens een anti-racismebetoging, op Martin Luther King Day.

Als we er echter van uitgaan dat de Britse DNA-labo’s en de Portugese onderzoekers het bij het rechte eind hebben, dan zou de zaak McCann wel eens het spectaculairste en meest ver doorgedreven geval van Munchaussen by proxy ooit kunnen zijn.

De term ‘Munchausen Syndrome by proxy’ werd in 1976 voor het eerst gebruikt voor een bizarre en ernstige vorm van kindermishandeling. Slachtoffers van dit merkwaardige syndroom- meestal vrouwen, moeders – staan bekend als opvallend liefdevol en bezorgd. Zozeer zelfs, dat ze om de haverklap intensieve medische hulp voor hun kind zoeken, terwijl ze nota bene zelf het kind bewust ziek hebben gemaakt. Waarom? Om zélf in de belangstelling te staan, om zorgzaam, rechtschapen en deugdzaam te lijken. Het syndroom is vernoemd naar de beroemde Duitse adellijke legerofficier baron Munchausen, die als fantast de geschiedenis inging met zijn sterk overtrokken verhalen over zijn belevenissen in de Russische krijgsdienst. De term ‘by proxy’ werd toegevoegd om te verduidelijken dat niet de patiënt zelf, maar anderen in zijn omgeving de klachten verzinnen. ‘Proxy’ betekent immers intermediair en is dus een verwijzing naar de ziekelijke aandacht die de tussenpersoon vraagt. Sinds ‘76 zijn er honderden gevalsbeschrijvingen gedocumenteerd en gepubliceerd. Van MBP-daders is bekend dat ze pathologisch liegen. Zelfs wanneer ze worden geconfronteerd met videobeelden van zichzelf, terwijl ze hun kinderen ziek maken of mishandelen.

Een opvallend liefdevolle en zorgzame moeder? Check. De afgelopen maanden is het beeld van Kate McCann die de knuffel van haar dochter overal met zich meedraagt hét symbool van moederliefde geworden.
Deugdzaamheid en rechtschapenheid? Check. De McCanns waren niet uit de kerk van Praia de Luz weg te slaan. Ze hadden zelfs de sleutel gekregen (!) zodat ze er desgewenst ook ‘s nachts konden gaan bidden.
In de belangstelling willen staan? Double check. Ze kunnen al maanden op de sympathie en het medeleven van de internationale media rekenen, en ontvingen daarnaast steunbetuigingen van een heleboel celebrities, stervoetballers en showbiz iconen, de Britse premier, de Amerikaanse first lady en zelfs de paus.
Pathologisch liegen? Dat moet nog blijken, maar de McCanns weigeren tot nu toe te antwoorden op belangrijke vragen zoals ‘kregen de kinderen kalmeermiddelen toegediend om ze rustig te houden?’ en ‘waarom zit er een half uur verschil tussen uw verklaringen over het tijdsverloop die avond en die van uw tafelgenoten?’

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat in de zaak McCann een of andere vorm van MBP een rol speelt. Dat de McCanns bewust hun dochter zouden hebben omgebracht om in het brandpunt van de internationale belangstelling te kunnen staan lijkt mij uiteraard compleet onvoorstelbaar, maar dat er een tragisch ongeluk is gebeurd dat ze proberen te verhullen met een indianenverhaal over een ontvoering lijkt me plausibel. Een ontvoering verzinnen is één ding, het lijk van je dochter voor de wereld verbergen is nog iets anders. Maar: stranger things have happened. Herinner u de zaak JonBenét Ramsay uit 1996, haar lijkje werd acht uur na haar ‘ontvoering’ in de kelder van het ouderlijk huis gevonden. Ook hier waren de ouders de hoofdverdachten. De zaak is nooit helemaal opgelost.

De drie kinderen van de McCanns zijn er via IVF gekomen, wat laat veronderstellen dat Kate McCanns kinderwens groot was. De dood van Madeleine door bijvoorbeeld een overdosis kalmeermiddelen zou als onmiddellijk gevolg hebben dat de tweeling haar zou worden ontnomen. Het verdriet, de paniek en het grenzeloze schuldbesef bij de dood van Madeleine, gekoppeld aan het vooruitzicht om ook de twee andere kinderen én beide carrières te verliezen, moet voor diepe, extreme wanhoop hebben gezorgd.
Zijn de McCanns net zoals baron Munchausen in hun eigen verzinsels gaan geloven en helemaal doorgeslagen? Eenmaal men op de kanonbal zit en door het zwerk vliegt is afstappen immers geen optie meer. (pdw)

Hans Teeuwen vs. Lichtgeraakte Moslima's

zelan.be - Hans Teeuwen en De meiden van Halal

Comedy Casino Roadshow

Yep, we gaan met heel ’t spel de zalen in onder de noemer Comedy Casino Roadshow: 22 keer, met telkens vier comedians + een mc, Voor tickets: wendt u tot de betreffende zalen en culturele centra. Zoals daar zijn:



28/9 Antwerpen Arenberschouwburg
- Wim Helsen - Thomas Smith - Piet De Praitere – Freddy De Vadder – MC Adriaan
29/9 De Haan CC
- Alex Agnew - Gunter ‘Véronique’ - Bert Gabriëls – Seppe Toremans– MC Adriaan
5/10 Tielt CC Gildhof
- Wim Helsen – Freddy De Vadder– Gunter Lamoot – Phillipe Geubels – MC Adriaan
6/10 Strombeek-Bever CC
- Wim Helsen - Piv Huvluv – Freddy De Vadder – Phillipe Geubels - – MC Adriaan
12/10 Turnhout De Warande
Wim – Gunter Lamoot – Denis Nowé – Xander De Rycke – MC Adriaan
13/10 Beringen Casino
- Piv Huvluv – Gunter ‘Véronique’ – Phillipe Geubels – Piet – MC Adriaan
20/10 Merksem Concertzaal
- Wim Helsen – Gunter Lamoot – Freddy De Vadder – Xander De Rycke – MC Adriaan
26/10 Bornem CC Ter Dilft
- Bert Gabriëls – Freddy – Gunter ‘Véronique’ – Phillipe Geubels – MC Thomas Smith
30/10 Aalst De Werf
- Nigel – Gunter ‘Véronique’ – Freddy De Vadder – Xander – MC Thomas Smith
2/11 Overpelt De Palethe
- Piv Huvluv – Gunter ‘Véronique’ – Piet De Praitere– Thomas Smith – MC Iwein Segers
3/11 Genk Casino Modern
Piet De Praitere– Freddy – Gunter ‘Véronique’ – Xander De Rycke - MC Thomas Smith
8/11 Tessenderlo Het Loo
Nigel Williams - Piv Huvluv – Freddy De Vadder – Phillipe Geubels – MC Thomas Smith
9/11 Roeselare De Spil
- Freddy De Vadder –Denis Nowé – Xander De Rycke - Chris Van der Ende – MC Thomas Smith
14/11 Halle CC ‘t Vondel
- Nigel Williams - Gunter ‘Véronique’ – Freddy De Vadder – Philip Geubels – MC Thomas Smith
23/11 Aartselaar CC ’t Aambeeld
- Thomas Smith – Gunter ‘Véronique’ – Chris Van der Ende – Xander De Rycke – MC Iwein Segers
1/12 Bilzen De Kimpel
- Gunter ‘Véronique’ – Freddy De Vadder – Xander De Rycke – Bert Gabriëls – MC Thomas Smith
14/12 Koksijde Casino
- Wim Helsen – Chris v/d Ende – Freddy De Vadder – Xander De Rycke - MC Iwein Segers
20/12 Mechelen Stadsschouwburg
- Wim Helsen – Nigel Williams – Gunter Lamoot – Philip Geubels - MC Thomas Smith
21/12 Kortrijk Stadsschouwburg
Wim Helsen – Alex Agnew – Gunter Lamoot - Nigel Williams – MC Thomas Smith
22/12 Hasselt CC
Wim Helsen - Alex Agnew - Xander De Rycke – Nigel Williams– MC Thomas Smith
27/12 Menen CC De Steiger
- Alex Agnew – Nigel Williams – Gunter ‘Véronique’ – Xander De Rycke – MC Adriaan
28/12 Herzele CC De Steenoven
- Alex Agnew – Nigel Williams – Gunter ‘Véronique’ – Thomas Smith – MC Adriaan