Schieten op de olifant

Uit De Standaard (2/11)

Soms, wanneer ik echt niets beter te doen heb – mijn favoriete sjaal is al gewassen en ik heb mijn botermelk al op - vraag ik mij af of de veelzeggende reactie van Philip Dewinter op de verkiezingsuitslagen, ‘we hangen eraan, zunne...we hebben het gehad’, een historische uitspraak zal blijken, van het kaliber ‘I have a dream’ of ‘I did not have sexual relations with that woman’. In dit geval gaat het weliswaar niet om een frase uit een belangrijke speech maar om een uitspraak die slechts voor selecte oren was bestemd en haar weg naar de buitenwereld vond via de wonderen der techniek, hierin een handje geholpen door een vergetelheid van de pocketführer zelve. Maar toch: het riekt naar een historische zinsnee. ‘We hangen eraan, zunne...we hebben het gehad’ zou ook een geestige ringtone zijn. Weten we meteen of er zich Vlaams Belangers binnen gehoorsafstand bevinden telkens als we worden gebeld.
Of de veer van het Belang daadwerkelijk gebroken is valt natuurlijk nog te bezien. Maar ik moest de afgelopen dagen toch herhaaldelijk aan de Bill Hicks-tirade naar aanleiding van de verkiezingsnederlaag van Bush senior denken: ‘De olifant is dood...Jarenlang hebben wij er met kleine pijltjes op geschoten en eindelijk hebben we hem neer gekregen.’ Nauwelijks een maand na de verkiezingen rafelt het St-Maartensfonds, als was het een goedkope espadrille, voorgoed uit. Drie dagen later wordt het extreemrechtse maandblad Dietsland-Europa opgedoekt, waardoor in talrijke huishoudens de vraag wordt gesteld: wat gaan we nu op de bodem van de kanariekooi leggen? Ondertussen werden de poldernazi’s op de vingers getikt door de paus, zelf een ex-lid van de Hitlerjugend. De ironiemeter kon het haast niet meer bijhouden. De pauselijke vermaning inspireerde Jurgen Verstrepen, die het op zijn weblog had over ‘een verzuurde paus die zich een beetje met onze politiek komt moeien’. Nee, de adjectievenla ten huize Verstrepen is nog altijd niet open te krijgen. Ik wed dat, wanneer er een duif op zijn revers schijt, Verstrepen het over verzuurd gevogelte zal hebben.
Dat de olifant op zijn minst wankelt mag ook blijken uit twee hoogst merkwaardige Belang-acties die de afgelopen week werden gelanceerd: de racistische e-mail die VB-kamerlid Ortwin Depoortere naar een lijst Belangsupporters heeft gestuurd en de bizarre anti-abortus campagne in Antwerpen. De e-mail, waarin wordt beweerd dat een Brusselse imam twee vrouwen heeft en maandelijks 9000 Euro aan uitkeringen opstrijkt, is niets meer dan een onhandig uit het Frans vertaalde hoaxmail, een compleet verzonnen verhaal. Het e-mail equivalent van ‘ik ken iemand die iemand kent die met één hand rijstpap aan een boom kan nagelen’. Ortwin heeft het verhaal geplukt uit de reacties op Verstrepens weblog, het was een post van ene Udo. Ortwin moet gedacht hebben: Udo, dat is net zoals Ortwin een kloek klinkende Dietschen naam, dus dat zal allemaal wel waar zijn. Ortwin is ofwel niet erg schrander, ofwel niet te goeder trouw. Hmmmm...even denken. Wat zou het zijn? Misschien moeten we voor het kloek klinkende ‘onbetrouwbare idioot’ kiezen. In de politiek moet een mens immers vaak naar de middenweg zoeken.
Met de zonderlinge campagne tegen abortus wil het Belang naar eigen zeggen vooral de toekomstige schepen van Dierenwelzijn Luc Bungeneers (VLD) viseren. De plotse bezorgdheid over het ongeboren leven ter hoogte van Antwerpen is volgens VB-woordvoerder Philippe Van der Sande een alternatief voor de ‘hypocriete functie’ van Bungeneers’ schepenambt. ‘We hebben een stadsbestuur nodig met respect voor het menselijke leven. Ongeboren kinderen hebben geen schepenen om het voor hen op te nemen! Honden, katten, kippen, schapen, kanaries en hamsters nu wel! , klinkt het flink. Philippe vergeet voor het gemak dat die arme kanaries sinds het verscheiden van Dietsland-Europa niets meer op de bodem van hun kooi hebben liggen. En dat we een abortuswetgeving hebben. Respect voor de wet is immers ook belangrijk, niet dat het Belang daar in uitblinkt. De griezelige afbeelding die bij de campagne hoort – een bloederige nepfoetus die precies in een hand past – herinnert aan de tactiek der Amerikaanse aartsconservatieven en is dus vermoedelijk door huiscreep Paul Beliën aangereikt. Ik zie maar één verklaring voor deze bizarre campagne: men had dringend een origineel oppositiewapen nodig én een uitgestoken hand naar de verzuurde paus die zich een beetje met onze politiek was komen bemoeien. De olifant wankelt. Blijven schieten. (pdw)

Sam Kinison

Filmpjes van mijn favoriete dode comedians, deel 4: Sam Kinison.

Nylonkousen

Uit De Standaard (19/10)


Jack Straw, de vroegere Britse minister van Buitenlandse Zaken, zorgde vorige week onverwachts voor controverse. Straw, nu voorzitter van het Lagerhuis, had zich laten ontvallen dat vrouwen beter geen boerka of niqab dragen en verzoekt moslima’s die zijn kabinet bezoeken dan ook om dat ongesluierd te doen, omdat hij ‘het gezicht van zijn gesprekspartner wil zien’ en omdat ‘kledingstukken die de hele persoon verbergen ertoe bijdragen de gemeenschappen te scheiden’ . Steekhoudende argumenten. Een conversatie voeren met een vrouw die een boerka draagt geeft de uitdrukking ‘onder vier ogen spreken’ misschien wel zijn ware betekenis, maar in principe verschilt het weinig van een telefoongesprek.
Dat de Britse Moslimraad, de Islamitische Mensenrechtencommissie en een internationale rist religieuze verenigingen verbolgen zouden reageren viel te verwachten, maar Jack Straw kreeg tot mijn verbazing ook sneren van stand up comedians, satirici en columnisten, mensen die men nochtans van enige weldenkendheid zou mogen verdenken. Ik had verwacht dat iémand vanuit die hoek iets zou aanstippen van de strekking: waar halen de gelovigen eigenlijk het idee vandaan dat God, Allah, Boedha, Krishna, Groucho Marx - vul aub zelf uw opperwezen naar keuze in - zo hevig in des mensens kruin is geïnteresseerd? Het is een beetje hovaardig te denken dat uw favoriet opperwezen, tussen het bestieren van het heelal in, nog de tijd heeft om zich druk te maken over uw onbedekte scalp. God als overbezorgde moeder: 'doe uw muts aan, het is koud in de kosmos!'.
Straw heeft natuurlijk gelijk. Wat zeg ik? Hij heeft meer gelijk dan de man die destijds bij de introductie van het Frans toilet opmerkte: ‘dit is volgens mij voor verbetering vatbaar...’
Net zoals men zich kan afvragen of de persoon die in Disneyland een Mickey Mouse-pak draagt mannelijk dan wel vrouwelijk is – zoals iedereen weet die het bewuste filmpje heeft gezien waarin Minnie Mouse op enthousiaste wijze Goofy een beurt geeft langs vanachteren – kan men zich afvragen: praat ik eigenlijk wel met een moslima? Het kan evengoed een imker met een hoog stemmetje zijn. En in het slechtste geval een terrorist. In Irak en Afghanistan is het eerder gebeurd, dat mannelijke verdachten zich verkleedden als moslima, onder meer voor het plegen van zelfmoordaanslagen.
En zie: nauwelijks een week na Straws controversiële uitspraak lekte uit dat een Britse terreurverdachte dagenlang uit handen van de politie wist te blijven door zich met een boerka te verkleden als moslimvrouw. De man werd verdacht van ernstige terroristische misdrijven. Shahid Malik, een parlementariër van premier Tony Blairs Labour-partij, riep de Britten meteen op om vooral niet 'hysterisch' te reageren. ‘Als dit klopt, dan is het de eerste keer in Groot-Brittannië’ haastte hij zich te melden, meteen gevolgd door de merkwaardige gedachtensprong: ‘Er zijn honderden bankovervallen gepleegd door mannen met vrouwenkousen over hun hoofd, maar niemand praat over het verbieden van nylonkousen.’ Euh...neen Shahid, maar er bestaat vooralsnog geen enkele bevolkingsgroep die het dragen van een nylonkous over het hoofd als een uiting van diepe godsvrucht beschouwt, en bovendien eist dat iedereen daar respect voor heeft.
Enkele dagen na wat men in Groot-Brittannië minzaam ‘het boerka-incident’ was gaan noemen, had iedereen het over het ‘kruisje incident’: een
werkneemster van British Airways wil het bedrijf een proces aandoen omdat ze geen klein kruisje aan een halsketting mag dragen terwijl islamitische hoofddoeken en sikh-tulbanden wel toegelaten zijn. Ze verklaart dat het voor haar belangrijk is dat ze een symbool van haar geloof kan dragen, zoals andere werknemers van BA dat ook doen. De directie riposteerde met : ‘De regel is dat personeelsleden welzeker religieuze symbolen aan kettinkjes mogen dragen maar ze moeten ze onder hun onder hun uniform verbergen'. Op de vraag waarom islamitische hoofddoeken en sikh-tulbanden wel mogen gedragen worden, was het hallucinante antwoord: ‘die kunnen nu eenmaal niet onder het uniform worden verborgen.’ Ik zou die mevrouw van het kruisje dan ook aanraden om voortaan een mijter te dragen. Of een nylonkous over het hoofd te trekken. Ik weet zeker dat, als men maar hard genoeg zijn best doet, er vast een bijbelvers te vinden is dat kan worden geïnterpreteerd als: zalig zijn degenen die hun facie onder een panty verbergen.
In Vlaanderen kan het dragen van de boerka worden verboden op basis van een oude carnavalswet. U heeft er geen idee van hoe geestig ik dat vind. (pdw)

Her pussy is magic....

Ongetwijfeld een van de meest scrotumverschrompelende filmpjes die men dezer dagen op het internet kan aantreffen. Goed gelachen, maar ik krijg die teringdeun maar niet uit mijn hoofd. (met dank aan www.zattevrienden.be)

Queezier

Uit 'Lichtpunt' (Canvas, 08/10)

Vroeger – want zo hoort ieder stukje over computergames te beginnen, met: ‘vroeger’ – vroeger kon je als snotneus een heleboel spelletjes samen met je ouders spelen. Scrabble, Stratego of Monopoly, Mens-Erger-Je-Niet of ganzenbord, dammen of schaken. Je wist overigens iedere keer vrijwel zeker dat je van je ouders zou verliezen. Omdat vader bijvoorbeeld woorden als ‘queezier’ en ‘xilantroof’ op het scrabble-bord liet verschijnen en – schalks knipogend naar moeder – tegenover zijn wantrouwig gebroed volhield dat ze wel degelijk in het Grote Woordenboek der Nederlandse Taal terug te vinden waren.
Dat waren nog eens tijden!
Spelletjes spelen werd toen nog beschouwd als geheel onschuldig vertier voor de hele familie. Niemand die er ook maar aan dacht om pakweg Stratego verantwoordelijk te stellen voor baldadig gedrag van sommige jongelui. Bij mijn weten is niemand ooit, na een pittig partijtje Scrabble, schuimbekkend door de straten getrokken, een spoor van bloed en vernieling achterlatend. En het ergste wat rond het ganzenbord kon gebeuren is dat iemand een dobbelsteen inslikte.

Anno 2006 daarentegen, zijn er weinig ouders die samen met hun kroost computergames spelen – misschien omdat deze keer zoon-of dochterlief geheid zal winnen - en zie: spelletjes spelen wordt prompt als een nogal discutabele bezigheid beschouwd en sommige computergames worden zelfs als gevaarlijk aangeduid. Een schietpartij in een Amerikaanse school? Men kan er donder op zeggen dat de kranten zullen vermelden dat de jonge schutters een Playstation hadden waarop ze GTA San Andreas speelden. Geheel voorbijgaand aan het feit dat zowat iederéén jonger dan 20 tegenwoordig een Playstation heeft en een exemplaar van GTA San Andreas.

De morele paniek van ouders en opvoeders rond sommige videogames doet denken aan de onberaden processen die in de jaren tachtig werden gevoerd tegen rockmuzikanten. Wanneer een jonge zelfmoordenaar op zijn jongenskamer wel eens naar Black Sabbath of Iron Maiden bleek te hebben geluisterd zal het wel allemaal de schuld van Sabbath of Maiden geweest zijn was toen de merkwaardige gedachtengang.
In Duitsland werd enkele jaren geleden de verkoop van het computerspel ‘Command & Conquer’ bij wet verboden. In Duitsland! Dat verdient volgens mij een Nobelprijs voor ironie.

Het verband tussen geweld in videogames en echt geweld is even makkelijk aan te tonen als te weerleggen. Jazeker kunnen gewelddadige games een labiel persoon beïnvloeden, maar neen: dat iemand graag groepjes polygonen op een scherm neerknalt betekent niet dat hij zinnens is om met een jachtgeweer op een mens te schieten.
Vele jongvolwassenen van nu hebben vroeger uuuuren Pacman gespeeld, een spelletje waarbij je zoveel mogelijk veelkleurige tabletten moest opeten terwijl er repetitieve muziek speelde. Als videogames zo’n slechte invloed hadden dan zouden de jongeren van nu in hun vrije tijd volop veelkleurige pillen nemen terwijl er repetitieve muziek op de achtergrond speelt.....Dat was misschien een ongelukkig voorbeeld besef ik nu.

Soit, ik wou eigenlijk onderstrepen: een gewelddadig en bloederig first person shooter game is netzomin een verheerlijking van gratuit geweld als stratego een verheerlijking van de oorlog is. Het is en blijft een spelletje. En wie het spelletje niet speelt kan er zich geen helder oordeel over vormen. Wie het hier niet mee eens is, is overigens een queeziere xilantroof. (pdw)

Richard Pryor

Filmpjes van mijn favoriete dode comedians, deel 3: Richard Pryor.

Bill Hicks

Filmpjes van mijn favoriete dode comedians, deel 2: Bill Hicks.

0110

CCC

Toupettendragers

Uit De Standaard (21/09/06)


Benedictus Uit “Spijt” kopte de krant op dinsdag. Een seconde lang vroeg ik me af wie die Benedictus was en waarom hij uit de soapreeks ‘Spijt’ is gestapt. Dat komt omdat ik een ongelovige hond ben die bovendien nooit naar televisiesoaps kijkt. En dan is zo’n kernachtige krantenkop verwarrend.
Het zijn dan ook barre tijden voor ons ongelovigen. Wie niet aan de merkwaardige hersenkoorts genaamd ‘godsvrucht’ ten prooi is gevallen kan dezer dagen zijn agnostische rug niet keren zonder op een religieuze kwestie te stuiten die wekenlang het wereldnieuws beheerst. Ik voel me de laatste tijd als een jazzliefhebber die dagelijks op zijn werk naar Q-Music moet luisteren en – dat treft! – momenteel speelt ‘Panic’ van The Smiths: hang the blessed dj, because the music they constantly play, it says nothing to me about my life...
Is er eigenlijk nog ander nieuws dan reli-nieuws?
Ik zal natuurlijk branden in de hel. Als het niet eerder in een trein, bus of vliegtuig is waarin een of andere idioot zichzelf heeft opgeblazen. Omdat hij vond dat er te weinig rekening wordt gehouden met de gevoelens van de moslimgelovigen. Wel, ik heb nieuws voor de moslimgelovigen: op de lange lijst van dingen waar ik in het dagelijkse leven met graagte rekening mee houd staat De Gevoelens van de Moslimgelovigen ergens na De Gevoelens van Sigrid Spruyt Ten Opzichte Van Sergio en ex aequo met De Gevoelens van Gelovigen Tout Court Inclusief Het Geloof In Alterneuterij & Het Paranormale. Vooraleer iemand, bedrijvig in één van bovenstaande sectoren zich hierdoor zodanig beledigd voelt dat hij of zij meent zich hierover te moeten beklagen: ik heb nog een plaatsje voor u, helemaal onderaan de lijst.
Laat ik, zoals de paus in Regensburg heeft gedaan, een citaat gebruiken om het verschijnsel religie in een ander perspectief te plaatsen. De geweldige Henry Louis Mencken heeft ooit gezegd:
‘Uiteraard moeten we de religieuze overtuiging van onze medemens respecteren, maar met gebruikmaking van dezelfde sérieux als waarmee we zijn mening respecteren wanneer hij beweert dat zijn vrouw beeldschoon is en zijn kinderen erg verstandig zijn....’.
Voilà. Manieren hebben in de omgang met mensen, daar komt het hier dus kort gezegd op neer maar – en dit is het belangrijkste -daar hoort het ook mee op te houden. Want een religieuze overtuiging, hoe vurig ook, is en blijft tenslotte slechts een overtuiging, niet in het minst gestaafd door waarneembare feiten. Ik ken mannen die er heilig (jaja!) van overtuigd zijn dat niemand merkt dat ze een toupet dragen, terwijl de waarneembare feiten hen nochtans met klem tegenspreken. Tot op zekere hoogte ben ik bereid zelfs dergelijke bespottelijke convicties te respecteren. Omdat ik manieren heb. Zo zal ik mijn met een ridicuul hoofdtapijtje getooide medemens niet benaderen met ‘draagt u een goedkoop toupet of is er zo-even een Yorkshire terrier van op grote hoogte op uw hoofd gedonderd?’. Neen, ik zal beleefd doen alsof ik het niet merk en wachten tot hij buiten gehoorsafstand is om hem uit te lachen. Daar stopt mijn ‘respect’.
Respect is trouwens een begrip dat de afgelopen tijd rekbaarder is geworden dan de elastiek in de pyjamabroek van Geert Lambert. Tegenwoordig moeten we voor zowat àlles en iedereen respect opbrengen. Volgens Van Dale staat respect voor ‘eerbied uit hoogachting of angst’. Omdat angst een slechte raadgever is horen we dus in principe enkel respect te hebben voor ons oude moesje en misschien voor de occasionele Nobelprijswinnaar maar alle anderen moeten zonder vrees tegen het niets verhullende TL-lampenlicht van de gezonde wantrouw worden gehouden en op gezette tijden worden blootgesteld aan de verfrissende bries der milde spot.


Nu weet ik ook wel dat toupettendragers niet meteen een fatwa over mijn kale kanus zullen uitspreken en dus gemakkelijker uit te lachen zijn dan die islamfundamentalisten die meteen een ambassade in brand steken als iemand een tekening maakt die hen niet bevalt. Dat neemt niet weg dat islamfundamentalisten, Getuigen van Jehova, christelijke fundamentalisten, believers in het paranormale enz....in mijn ogen allemaal spirituele toupettendragers zijn. En we moeten flink blijven.

Jazeker is er soms meer tussen hemel en aarde (ik noem het: een berg) en neen, we kunnen niet àlles verklaren en ja, religieuze gevoelens zijn des mensen. Maar laat ons misschien de hamvraag ‘vanwaar komen we en waarom zijn we hier?’ eventjes laten rusten en eerst proberen om enkele meer prozaïsche kwesties op te lossen. Zoals: wat gebeurt er met de sokken die jaarlijks op mysterieuze wijze uit de droogkast lijken te ontsnappen en in rook lijken op te gaan? Mijn buurman Joost haalde laatst zijn droogkast helemaal uit mekaar. De waarneembare feiten dwongen hem daartoe – een droogkast hoort te roken noch te trillen als een alcoholist met Parkinson. Bleek dat drie sokken zich op geheimzinnige wijze tussen de motor van het kreng hadden weten te wurmen. We kunnen kennelijk onze kousen nog niet in toom houden, laat staan dat we het geheim van het heelal denken te kunnen ontsluieren. (pdw)

Comedy Casino Cup

HIER vindt u de oproeptrailer.




Inschrijven via www.canvas.be

Mitch Hedberg

Binnenkort starten we (3keys producties) met de audities voor de Comedy Casino Cup, Vlaanderens eerste tv-zoektocht naar stand up comedy talent. De komende weken heb ik het drukker dan een eenarmige jongleur wiens bretellen zonet zijn geknapt waardoor zijn broek voortdurend dreigt af te zakken. Daarom start ik hier met een nieuwe serie: Filmpjes Van Mijn Favoriete Dode Comedians. Deel 1: de vorig jaar overleden Mitch Hedberg.

Kijk Eens Op De Podcast 1

HIER vindt u de eerste worp. De tweede aflevering verschijnt maandag.

Gratis vidcast

Vanaf vrijdag 1 september op De Standaard Online, maar ook via ITunes: Kijk Eens Op De Podcast, een GRATIS comedy video podcast met stand up, comedy, satire en nagelnieuwe avonturen van Plantman. Wekelijks 2 minuutjes nonsens, telkens op maandag. Met de complimenten van 3keys producties en de belangeloze medewerking van velen. Geen dank.
Het ziet er ook naar uit - al is het nog niet definitief beslist - dat Canvas na De Vloek van Vlimovost nu ook Kijk Eens Op De Doos gaat heruitzenden, ook wel bekend als 'Spike II' en de populairste reeks van de drie, niet in het minst door onze kameraad Plantman.

Lijst(je)

Men weet dat de vakantie op haar laatste benen loopt wanneer de Ijzerbedevaart en zijn veel jongere, schofterige broertje de Ijzerwake zich aandienen. Morgen is het weer zover. Trompettend, vendelzwaaiend, trommelend en korte-broek-dragend zullen een paar duizend landgenoten in Diksmuide en Steenstraten weer kond doen van een Vlaamsitude waar ze nu al tientallen jaren trompettend, vendelzwaaiend, trommelend en korte-broek-dragend kond van doen. Nooit werd er, om de sleur te breken bijvoorbeeld, trommelzwaaiend of trompetdragend met iemands korte broek gevendeld. Nee, altijd weer dat trompetten, vendelzwaaien, trommelen en korte-broeken-dragen. Zelfs de moffen, waarmee de miserie tenslotte allemaal is begonnen, zijn ondertussen gewoon Duitsers geworden, maar de modale Ijzerbedevaarder blijft zich aan zijn onverwerkt verleden en vooral aan dat van zijn grootouders vastklampen. Af en toe kan men in de krant een bericht lezen over iemand die jaren naast het lijk van zijn of haar partner is blijven slapen, hopend op een vorm van amnestie van de dood. Dat Ijzerbedevaartgedoe moet iets dergelijks zijn.
Zo, de hardleerse Vlaamse ontvoogders onder u zitten hopelijk weer eens flink op hun paard. En geef toe, dat is àltijd lachen. Wie de commentaren van het geBjörnte bij mijn vorige post heeft gelezen zal mij niet tegenspreken.
Tijd voor belangrijker dingen zoals een nieuwe lijst met verschijnselen die net dat tikkeltje vervelender zijn dan pakweg zijn bij 35° in de blakende zon geparkeerde auto na uren openmaken, en vaststellen dat iemand een punt Brie achteloos op het dashboard had achtergelaten. Om te beginnen: de uitdrukking ‘zijn ding doen’, specifiek wanneer het is bedoeld om een geheel misplaatst positief, ja zeg maar SAM- aspect te verlenen aan een activiteit die in negen op de tien gevallen getuigt van een nutteloosheid die enkel wordt geëvenaard door een aambeeld in een zweefvliegtuig. Een voorbeeld: ‘de muziek van The Armani Assholes suckt als Jenna Jameson tijdens heur hoogdagen maar hey, ze doen lekker hun ding’. Een ander voorbeeld: ‘Tim is geen mainstream kunstenaar, dat is het minste wat je kunt zeggen over een performance-artiest die hondenkeutels eet terwijl hij op de banjo ‘Te Lourdes op de Bergen’ speelt, maar hij doet gewoon zijn ding....’ Bedenk dat pedofielen en Belang-mandatarissen ook ‘hun ding’ doen. Iedereen die deze uitdrukkingsvorm nog hanteert verdient het dus om op een stoel te worden gebonden en door een agressieve chimpansee langdurig te worden gemasturbeerd.
Ten tweede: het gebruik van het adjectief ‘ludiek’, meestal in combinatie met ‘actie’. De oorspronkelijke betekenis – ‘lichtvoetig’ – is namelijk gekaapt door studenten uit de provincie, scoutsleiders die het jeugdbeleid in de gemeente willen aanklagen en beschonken NV-A kopstukken. Allemaal samen hebben zij het adjectief ‘ludiek’ zijn nieuwe betekenis – ‘even amusant als bloedkanker’ – geschonken. Wie nu nog van een ‘ludieke actie’ durft gewagen vraagt erom om door een op de hoogste snelheid draaiende slijpschijf op de mond te worden gekust.
Ten derde: Yves Leterme. In de week voor de Ijzerbedevaart zo’n uitspraak lanceren in een Franstalige krant – ‘De Franstaligen in de rand rond Brussel willen of kunnen geen Nederlands leren’ – op een zucht van de gemeenteraadsverkiezingen is lonken naar de Vlaams-nationale kiezer zoals een ouwe, door vurige herpes geplaagde havenhoer naar een jonge Russische matroos lonkt. Een maand lang een té strak gespannen cockring dragen lijkt mij een billijke straf. En u? (pdw)