(uit DS, 14/02/08)
Onlangs was Moby te gast in het panel van de immer geestige popquiz ‘Never mind The Buzzcocks’ op de BBC. Vast panellid en stand up comedian Bill Bailey, een man die het midden houdt tussen een Orc uit Lord of the Rings en de keyboardspeler van een Deep Purple tribute groep, vuurde een witz af over zijn eigen onwillige haardos. Moby, wiens kale schedel glanzender is dan een met de àllerkrachtigste Pledge opgeblonken bowlingbal, merkte op: ‘Stel, ik zit hier achter deze desk in mijn bloot gat, en jij begint te zeuren over hoe je pantalon niet echt lekker zit....’. Ik wist precies hoe Moby zich voelde. Omdat ik zelf kaal ben haal ik, zoals de meeste van mijn glimmende broeders, onverschillig de schouders op in het gezelschap van mensen die zich om kruinbedekking bekommeren. Wij hebben die besognes al lang achter ons gelaten, op ons hoofdkussen meestal. Wij hebben alle dagen een no hair day. Haar interesseert ons niet. De realiteit is: we hebben geen haar.
Zo voelen atheïsten zich de laatste tijd. Omdat ik zelf atheïst ben haal ik, zoals de meeste van mijn ongelovige broeders en zusters, onverschillig de schouders op in het gezelschap van mensen die zich om een opperwezen bekommeren. Wij hebben die fabel al lang achter ons gelaten, op de lagere school meestal. Wij hebben alle dagen een no religion day. Religie interesseert ons niet. De realiteit is: er is geen god.
Er valt dezer dagen echter onmogelijk aan religie te ontsnappen. Dat de nonsens genaamd islam steeds opdringeriger wordt baart ieder weldenkend mens zorgen. Maar ook qua Westerse godsdiensten begint het beangstigend te worden. Ik kan er echt niet met mijn verstand bij dat er, meer dan 300 jaar na de Verlichting, daadwerkelijk nood is aan een anti-creationismeproject zoals dat van filosoof Johan Braeckman. Dat er – wéér - een debat aan de gang is over theologie en wetenschap en hoe die twee in een voor beide partijen bevredigend samenspel kunnen worden betrokken hoeft op zich natuurlijk geen slechte zaak te zijn. We schijnen echter uit het oog te verliezen dat de huidige discussie absoluut geen probleem van de wetenschappers is. Nee, nee en driewerf nee: dit is enkel en alleen voor theologen een probleem. Dat ze beginnen met maar eens glashelder aan te tonen dat hun onderzoeksobject bestaat vooraleer zich met dat van een ander te bemoeien.
Ooit hoorde ik Kardinaal Danneels op televisie zeggen: ‘Een mens zonder god is als een diamant die nooit door de zon is beschenen’. Ik riep naar het scherm: hey!, de zon bestààt en kunnen we zien, Mozes!, iets wat van uw god niet kan worden gezegd, zo...Dat laatste woordje was, toegegeven, een minder geslaagde poging tot het imiteren van Zijne Kardinaalheid.
Sinds wanneer heeft de middeleeuwse gedachte, als zou alles in het universum het hobbyproject van een onzichtbaar almachtig opperwezen zijn, trouwens weer in de moderne religieuze leer post gevat? Mijn gok is: sinds iemand op het idee kwam om dit aan een letterlijke interpretatie van de bijbel onttrokken slap gelul ‘intelligent design’ te gaan noemen. Kom binnen, creationisme volgens Saatchi & Saatchi!
Mijn leraar godsdienst op het St.-Lievenscollege – een priester die Apers heette als ik me niet vergis – heeft 35 jaar geleden met geen woord over creationisme gerept. Men kan aanvoeren dat ‘Apers’ sowieso een naam is waarmee het lastig de evolutieleer ontkennen is, maar toch. Ik heb priester Apers overigens zelden of nooit strikt religieuze kwesties of dogma’s weten aansnijden in de les. Hem interesseerde vooral de christelijke moraal en hoe die een samenleving kan sturen. Ik herinner me de man dan ook als een geschikte peer, erudiet, geestig en heel verstandig. Toen hij enkele jaren later zijn spreekwoordelijke kap over de haag flikkerde was dat absoluut geen verrassing voor zijn oud-leerlingen. Dat is namelijk een logisch gevolg van verstandig zijn.
Niet erg verstandig zijn leidt dan weer tot pijnlijk onnozele opiniebijdragen als ‘Hoe effectief is het Gentse anti-creationismeproject?’ (DS, 07/02) waarin boudweg wordt gesteld dat wetenschapspopularisering het creationisme enkel aanwakkert. Overigens typisch voor een in middeleeuwse vertelsels gelovende medemens als de auteur van dit ergerlijk domme stukje – de, ahem, godsdienstfilosoof Taede A. Smedes - om een ander, zij het moderner maar evengoed verzonnen verhaal zoals dat van de Cyborgs in de televisiereeks ‘Battlestar Galactica’ aan te halen om zijn prietpraat kracht bij te zetten. Bijna heb ik een whiplash overgehouden aan het lezen van die als opiniebijdrage vermomde gulp onzin, zo heftig heb ik zitten hoofdschudden.
En wat is er in vredesnaam in Rowan Williams, de aartsbisschop van Canterbury gevaren om ervoor te pleiten dat bepaalde delen van de sharia in de Britse wetgeving zouden worden ingevoerd? De woorden ‘geworden’, ‘zot’ en ‘helemaal’ springen voor de geest en zijn door verstandige mensen vast in een steekhoudende volgorde te plaatsen. Allemaal samen met Moby: ‘Oh lordy... trouble so hard...’ (pdw)
donderdag, februari 14, 2008
zondag, februari 03, 2008
donderdag, januari 24, 2008
zaterdag, januari 19, 2008
donderdag, januari 17, 2008
Cruise over scientology
Het bewijs dat onze vertikaal bescheiden kameraad Cruise aan de grote fontein der weldenkendheid niet heeft gedronken, maar enkel wat heeft staan gorgelen....
zaterdag, januari 12, 2008
donderdag, januari 10, 2008
dinsdag, december 25, 2007
zondag, december 23, 2007
11
Geachte mevrouw, beste Ingeborg,
Toen ik in de krant las dat de ticketverkoop voor uw jongste tour de chant maar mondjesmaat verloopt omdat er zogeheten deekshagevers in de zaal zitten en nogal wat mensen daarom aannemen dat het om een meditatieavond gaat, kwam ik eerst niet meer bij van het lachen. Dat komt ervan.
Blijkbaar weet iedereen ondertussen dat u een iéts te ferme slag van de new-agemolen hebt geïncasseerd en dat u alle logica, wetenschappelijke waarheid en nuchter denkvermogen aan de kant hebt gegooid ten faveure van een naïeve zucht naar Oosterse mystiek waarin wollige alterneuterij en paranormale prietpraat centraal staan.
U bent zeker niet de enige. Ook andere bekende Vlaamse vrouwen zoals Geena Lisa, Els De Schepper, Ann Ceurvels en Margareta 'ik praat tegen water' Guidone zijn ervan overtuigd dat er véél meer is tussen hemel en aarde dan - ik noem maar wat - een berg. Het lijkt wel of vooral de vrouwelijke kunne deze middeleeuws aandoende goedgelovigheid omarmt. Ik kan uit het blote hoofd immers maar 1 bekende mannelijke Vlaming opnoemen die ook strijk en zet spirituele kletsica ejaculeert en dat is Paul Codde, dus dat telt niet.
Ik weet het, beste Ingeborg, met spiritualiteit de spot drijven is gemakkelijk. Het zal u verbazen, maar dat is niet mijn betrachting met deze column. Nu ja, niet mijn éérste betrachting. Het lachen verging mij namelijk toen ik uw website bezocht. Wat daar allemaal te lezen staat! Het is nog veel erger dan ik had gedacht. Bijna was ik naar het Light Body Institute in Brugge gereden om u te zeggen: this is utterly ridiculous, snap out of it please! Jazeker: in het Engels. De taal waarin u naar eigen zeggen wel eens, nu ja, denkt wanneer u in Wales dru yoga beoefent.
Waar bemoeit die (pdw) zich eigenlijk mee, zie ik u al vragen want mijn 'derde oog' staat wijd open en het kan liplezen. Wel, het zal u alweer verbazen maar ik heb het goed met u voor. En te oordelen naar uw biografie op de website - 'Geboren als Ingeborg, Thérèse, Marguerite Sergeant. Weegschaal ascendant tweeling. In de numerologie een 11, wat een meesterlijk leven aankondigde... - gelooft u ook in de numerologie, zeg maar het bestuderen van de occulte betekenis van cijfers en hun invloed op het leven van de mens. Daardoor weet ik welhaast zeker dat u mijn advies ter harte zal nemen. Ik ben namelijk het vleesgeworden nummer 11.
Ik pauzeer even om dit tot u te laten doordringen.
U hoeft mij niet op mijn woord te geloven. Ik kan het bewijzen aan de hand van diezelfde sakkerse numerologie, die onlangs weer erg populair is geworden dankzij übercharlatan Uri Geller. Geller wijst namelijk op de grote invloed van het magische cijfer 11 op de dramatische gebeurtenissen in New York van 11 september 2001. Hij beweert letterlijk, en ik citeer, 'dat het getal 11 een toegangspoort is naar de geheimen van het universum'. Geller verwijst daarbij naar die andere grappenmaker Nostradamus - 11 letters! - en beweert dat in de aanslag op de Twin Towers een cryptische, numerologische boodschap aan de mensheid zit verborgen, een boodschap die helemaal draait rond het magisch cijfer elf. Ik geef slechts enkele voorbeelden van Gellers numerologische argumenten:
- De datum: 9/11. 9 +1 +1 = 11
- 11 september is de 254e dag van het jaar. 2 + 5 + 4 = 11
- Het eerste vliegtuig was vlucht nr. 11 van American Airlines, en die had 92 passagiers aan boord. 9 + 2 = 11
- Ten slotte, en dit vind ik de beste, de twee torens vormden samen het cijfer 11.
Welnu, beste Ingeborg, zet u schrap want ik ben geboren op 11 november 1958. Dat is 11/11/1958. We splitsen 1958 in 19 en 58. We trekken zowel bij 19 als bij 58 het kleinste getal af van het grootste. In het geval van 19 geeft dat: 9 min 1 is 8. In het geval van 58 geeft dat: 8 min 5 is 3. En kijk eens aan: 8 plus 3 geeft weer 11. We bekomen dus 11,11,11.
Sterker nog: op 11/11/1969 werd ik 11 jaar oud. En met het getal 1969 doen we hetzelfde als hierboven. In het geval van 19 geeft dat: 9 min 1 is 8. In het geval van 69 geeft dat: 9 min 6 is 3. En jawel: 8 plus 3 geeft weer 11. We bekomen dus 11,11,11,11.
Ik ben onmiskenbaar het mensgeworden cijfer 11, ik ben dus de toegangspoort tot de geheimen van het universum. En in mijn functie als portier van de kosmos kan ik u zeggen: het grootste mysterie van allemaal blijft toch het feit dat er in de 21ste eeuw nog altijd mensen zijn die bereid zijn de grootst mogelijke onzin te geloven, als het maar in een romantisch-esoterisch jasje is gestoken. (pdw)
Toen ik in de krant las dat de ticketverkoop voor uw jongste tour de chant maar mondjesmaat verloopt omdat er zogeheten deekshagevers in de zaal zitten en nogal wat mensen daarom aannemen dat het om een meditatieavond gaat, kwam ik eerst niet meer bij van het lachen. Dat komt ervan.
Blijkbaar weet iedereen ondertussen dat u een iéts te ferme slag van de new-agemolen hebt geïncasseerd en dat u alle logica, wetenschappelijke waarheid en nuchter denkvermogen aan de kant hebt gegooid ten faveure van een naïeve zucht naar Oosterse mystiek waarin wollige alterneuterij en paranormale prietpraat centraal staan.
U bent zeker niet de enige. Ook andere bekende Vlaamse vrouwen zoals Geena Lisa, Els De Schepper, Ann Ceurvels en Margareta 'ik praat tegen water' Guidone zijn ervan overtuigd dat er véél meer is tussen hemel en aarde dan - ik noem maar wat - een berg. Het lijkt wel of vooral de vrouwelijke kunne deze middeleeuws aandoende goedgelovigheid omarmt. Ik kan uit het blote hoofd immers maar 1 bekende mannelijke Vlaming opnoemen die ook strijk en zet spirituele kletsica ejaculeert en dat is Paul Codde, dus dat telt niet.
Ik weet het, beste Ingeborg, met spiritualiteit de spot drijven is gemakkelijk. Het zal u verbazen, maar dat is niet mijn betrachting met deze column. Nu ja, niet mijn éérste betrachting. Het lachen verging mij namelijk toen ik uw website bezocht. Wat daar allemaal te lezen staat! Het is nog veel erger dan ik had gedacht. Bijna was ik naar het Light Body Institute in Brugge gereden om u te zeggen: this is utterly ridiculous, snap out of it please! Jazeker: in het Engels. De taal waarin u naar eigen zeggen wel eens, nu ja, denkt wanneer u in Wales dru yoga beoefent.
Waar bemoeit die (pdw) zich eigenlijk mee, zie ik u al vragen want mijn 'derde oog' staat wijd open en het kan liplezen. Wel, het zal u alweer verbazen maar ik heb het goed met u voor. En te oordelen naar uw biografie op de website - 'Geboren als Ingeborg, Thérèse, Marguerite Sergeant. Weegschaal ascendant tweeling. In de numerologie een 11, wat een meesterlijk leven aankondigde... - gelooft u ook in de numerologie, zeg maar het bestuderen van de occulte betekenis van cijfers en hun invloed op het leven van de mens. Daardoor weet ik welhaast zeker dat u mijn advies ter harte zal nemen. Ik ben namelijk het vleesgeworden nummer 11.
Ik pauzeer even om dit tot u te laten doordringen.
U hoeft mij niet op mijn woord te geloven. Ik kan het bewijzen aan de hand van diezelfde sakkerse numerologie, die onlangs weer erg populair is geworden dankzij übercharlatan Uri Geller. Geller wijst namelijk op de grote invloed van het magische cijfer 11 op de dramatische gebeurtenissen in New York van 11 september 2001. Hij beweert letterlijk, en ik citeer, 'dat het getal 11 een toegangspoort is naar de geheimen van het universum'. Geller verwijst daarbij naar die andere grappenmaker Nostradamus - 11 letters! - en beweert dat in de aanslag op de Twin Towers een cryptische, numerologische boodschap aan de mensheid zit verborgen, een boodschap die helemaal draait rond het magisch cijfer elf. Ik geef slechts enkele voorbeelden van Gellers numerologische argumenten:
- De datum: 9/11. 9 +1 +1 = 11
- 11 september is de 254e dag van het jaar. 2 + 5 + 4 = 11
- Het eerste vliegtuig was vlucht nr. 11 van American Airlines, en die had 92 passagiers aan boord. 9 + 2 = 11
- Ten slotte, en dit vind ik de beste, de twee torens vormden samen het cijfer 11.
Welnu, beste Ingeborg, zet u schrap want ik ben geboren op 11 november 1958. Dat is 11/11/1958. We splitsen 1958 in 19 en 58. We trekken zowel bij 19 als bij 58 het kleinste getal af van het grootste. In het geval van 19 geeft dat: 9 min 1 is 8. In het geval van 58 geeft dat: 8 min 5 is 3. En kijk eens aan: 8 plus 3 geeft weer 11. We bekomen dus 11,11,11.
Sterker nog: op 11/11/1969 werd ik 11 jaar oud. En met het getal 1969 doen we hetzelfde als hierboven. In het geval van 19 geeft dat: 9 min 1 is 8. In het geval van 69 geeft dat: 9 min 6 is 3. En jawel: 8 plus 3 geeft weer 11. We bekomen dus 11,11,11,11.
Ik ben onmiskenbaar het mensgeworden cijfer 11, ik ben dus de toegangspoort tot de geheimen van het universum. En in mijn functie als portier van de kosmos kan ik u zeggen: het grootste mysterie van allemaal blijft toch het feit dat er in de 21ste eeuw nog altijd mensen zijn die bereid zijn de grootst mogelijke onzin te geloven, als het maar in een romantisch-esoterisch jasje is gestoken. (pdw)
dinsdag, december 11, 2007
Comedy Casino Festival, de nazit...
Het tweede Comedy Casino Festival was, al zeg ik het zelf, uitstekend. In tegenstelling tot vorig jaar in De Vooruit hadden we er in het ICC voor gezorgd dat er plaats zat was om van de ene zaal naar de andere te gaan. Slechts één keer dreigde de Auditoriumzaal té vol te geraken, voor de rest waren er geen problemen. Enige minpunt was dat het voltallige publiek er rond 22.45u voor koos om ofwel de geweldige Steve Hughes in de Casinozaal te zien, ofwel de al even voortreffelijke Neveneffecten in de Banketzaal...waardoor de nochtans excellente maar alhier volslagen onbekende Mark Steel voor zowat een leeg auditorium stond. Bummer voor hem. Maar: can't be helped.
Enkele foto's van de party achteraf, die begonnen is backstage en voor de meesten, buitenlanders incluis, pas is geëindigd in café De Turk zo rond 3u30u in de morgen. Absolute kampioenen zijn Kama en Steve Hughes, die samen De Turk pas om 06.u hebben gesloten na een kuip Jack Daniels. Respect!
Van boven naar beneden:
- Een tevreden Alex Agnew en een al even tevreden mezelf
- Alex, Nigel Williams, Kamagurka, Craig Hill & Steve Hughes vernemen dat de drank gratis is
- Kama & Alex en twee Cubaanse sigaren (of 'big brown dicks' zoals George Carlin ze graag mag noemen).
- de aanstormende garde: Michaël Van Peel en Bart Cannaerts.
Met dank aan Nigel en Fokke voor de foto's. Meer op http://nigelsstandup.blogspot.com/ en http://kinkydebeer.blogspot.com/
Enkele foto's van de party achteraf, die begonnen is backstage en voor de meesten, buitenlanders incluis, pas is geëindigd in café De Turk zo rond 3u30u in de morgen. Absolute kampioenen zijn Kama en Steve Hughes, die samen De Turk pas om 06.u hebben gesloten na een kuip Jack Daniels. Respect!
Van boven naar beneden:
- Een tevreden Alex Agnew en een al even tevreden mezelf
- Alex, Nigel Williams, Kamagurka, Craig Hill & Steve Hughes vernemen dat de drank gratis is
- Kama & Alex en twee Cubaanse sigaren (of 'big brown dicks' zoals George Carlin ze graag mag noemen).
- de aanstormende garde: Michaël Van Peel en Bart Cannaerts.
Met dank aan Nigel en Fokke voor de foto's. Meer op http://nigelsstandup.blogspot.com/ en http://kinkydebeer.blogspot.com/
vrijdag, december 07, 2007
Lolbroekerij
Uit De Standaard 06/12/07
Het Vlaams Belang bracht gisteren haar eerste cd-single op de markt: ‘Oh nee, alweer een moskee’, een protestsong van de hand van kersvers toondichter Filip Dewinter die hiermee volgens mij voor een primeur in de Belgische politieke geschiedenis zorgt. Dewinter komt in zijn protestlied niet veel verder dan ‘Oh nee, alweer een moskee, trop is teveel, dus zeg ik nee!’ wat niet bepaald als Dylanesk kan worden omschreven, maar het betreft hier dan ook een lied in de rijke traditie van de goeie ouwe carnavalskraker, tevens geschikt voor après-ski fuiven in Oostenrijk waar dergelijke reactionaire lolbroekerij immer populair is gebleven.
Carnaval is natuurlijk de aanleiding bij uitstek om volslagen nonsens op rijm en bij uitbreiding op cd te zetten. Zo herinneren wij ons hier nog de schone evergreen ‘Weet je wat ik wel zou willen zijn? Een bloemetjesgordijn! Een bloemetjesgordijn van het plafond tot aan het raamkozijn!’, gesigneerd De Viltjes. Een Hollandse klassieker uit mijn jeugd die ons door de uniek besnorde Chiel Montagne op televisie werd aangeprezen waarop wij met het hele gezin blij de zak confetti bovenhaalden en een polonaise op gang trokken. De Viltjes, en weinig mensen weten dit, was een splintergroep van De Twee Pinten die een paar jaar eerder magistraal hadden gescoord met de onvergetelijke kraker ‘Bij ons staat op de keukendeur ‘Het is niet altijd rozengeur’ en mijn vader schreef op ’t behang: lekker is maar ene vinger lang’ . Later deden De Twee Pinten ze nog eens goed vol met het al even vlot van de tong rollende ‘Jodelodelodelodelohitie!’ dat speciaal voor hen door de jonge Hennie ‘Doe Maar’ Vrienten werd geschreven. U merkt het: ik ben een connaisseur. En als connaisseur zeg ik: met zijn eerste worp laat Filip Dewinter, toegegeven, best een flinke morzel talent vermoeden wat het componeren van carnavalskrakers betreft, maar hij heeft toch een uitschuifbare brandladder nodig om de hielen van de mighty De Twee Pinten te likken.
Ik vind het bovendien erg jammer dat de voorman der poldernazi’s niet zelf achter de microfoon heeft plaatsgenomen om zijn debuutsingle aan de eeuwigheid toe te vertrouwen. Neen, zijn compositie werd vertolkt door professionele muzikanten en zangers die volgens Dewinter anoniem wensen te blijven omdat ze – ik citeer - ‘als de dood zijn voor represailles’. Represailles? Tenzij de Goede Smaak Politie een knokploeg in dienst heeft zie ik weinig problemen. Dit is geen deun die de toorn der moslims zodanig zal opwekken dat de slagersmessen fluks op de slijpsteen zullen worden gezet en een reeks onthoofdingen nakende is. Hoezeer sommigen onder ons dat ook zouden toejuichen.
We leven tenslotte niet in Soedan, waar de naam van een teddybeer al voor religieuze schuimbekkerij zorgt. Godsdienst is overduidelijk al lang geen wilsverdovende opium voor het volk meer, tegenwoordig is godsdienst blijkbaar onvoorspelbare razernij opwekkende Angel Dust voor het volk.
‘Dit moet perfect kunnen binnen de grenzen van vrijheid van meningsuiting’ zegt Dewinter. En hoezeer mijn vingers ook in een reumatische kramp krommen bij wat ik nu ga intikken: hij heeft volkomen gelijk, Entartete Kunst nog aan toe!
‘Reactionaire lolbroekerij’, zo schiet mij nu plotsklaps te binnen, is best een amusante omschrijving van de bespottelijke kontbescherming die wij kennen als Lederhosen. Zoals in: iedere zomervakantie trekt Bart De Wever blijgemutst zijn reactionaire lolbroekerij aan.
Shit, ik wou hier aan het eind nog een ernstig appel lanceren, iets in de trant van: het wordt hoog tijd dat én de allochtone gemeenschap in dit land én de weldenkende linkerzijde zich nog eens duidelijk en verontwaardigd uitlaten over de steeds toenemende extreme reacties van de Islamitische wereld op banale incidenten zoals die cartoonrel in Skandinavië van een tijd geleden en het teddybeer-incident nu. Zodat we dat niet aan de Prinsen Carnaval van het Belang moeten overlaten.
Maar dat lukt niet want ik krijg dat beeld van Bart De Wever in Lederhosen niet meer uit mijn gedachten. (pdw)
Het Vlaams Belang bracht gisteren haar eerste cd-single op de markt: ‘Oh nee, alweer een moskee’, een protestsong van de hand van kersvers toondichter Filip Dewinter die hiermee volgens mij voor een primeur in de Belgische politieke geschiedenis zorgt. Dewinter komt in zijn protestlied niet veel verder dan ‘Oh nee, alweer een moskee, trop is teveel, dus zeg ik nee!’ wat niet bepaald als Dylanesk kan worden omschreven, maar het betreft hier dan ook een lied in de rijke traditie van de goeie ouwe carnavalskraker, tevens geschikt voor après-ski fuiven in Oostenrijk waar dergelijke reactionaire lolbroekerij immer populair is gebleven.
Carnaval is natuurlijk de aanleiding bij uitstek om volslagen nonsens op rijm en bij uitbreiding op cd te zetten. Zo herinneren wij ons hier nog de schone evergreen ‘Weet je wat ik wel zou willen zijn? Een bloemetjesgordijn! Een bloemetjesgordijn van het plafond tot aan het raamkozijn!’, gesigneerd De Viltjes. Een Hollandse klassieker uit mijn jeugd die ons door de uniek besnorde Chiel Montagne op televisie werd aangeprezen waarop wij met het hele gezin blij de zak confetti bovenhaalden en een polonaise op gang trokken. De Viltjes, en weinig mensen weten dit, was een splintergroep van De Twee Pinten die een paar jaar eerder magistraal hadden gescoord met de onvergetelijke kraker ‘Bij ons staat op de keukendeur ‘Het is niet altijd rozengeur’ en mijn vader schreef op ’t behang: lekker is maar ene vinger lang’ . Later deden De Twee Pinten ze nog eens goed vol met het al even vlot van de tong rollende ‘Jodelodelodelodelohitie!’ dat speciaal voor hen door de jonge Hennie ‘Doe Maar’ Vrienten werd geschreven. U merkt het: ik ben een connaisseur. En als connaisseur zeg ik: met zijn eerste worp laat Filip Dewinter, toegegeven, best een flinke morzel talent vermoeden wat het componeren van carnavalskrakers betreft, maar hij heeft toch een uitschuifbare brandladder nodig om de hielen van de mighty De Twee Pinten te likken.
Ik vind het bovendien erg jammer dat de voorman der poldernazi’s niet zelf achter de microfoon heeft plaatsgenomen om zijn debuutsingle aan de eeuwigheid toe te vertrouwen. Neen, zijn compositie werd vertolkt door professionele muzikanten en zangers die volgens Dewinter anoniem wensen te blijven omdat ze – ik citeer - ‘als de dood zijn voor represailles’. Represailles? Tenzij de Goede Smaak Politie een knokploeg in dienst heeft zie ik weinig problemen. Dit is geen deun die de toorn der moslims zodanig zal opwekken dat de slagersmessen fluks op de slijpsteen zullen worden gezet en een reeks onthoofdingen nakende is. Hoezeer sommigen onder ons dat ook zouden toejuichen.
We leven tenslotte niet in Soedan, waar de naam van een teddybeer al voor religieuze schuimbekkerij zorgt. Godsdienst is overduidelijk al lang geen wilsverdovende opium voor het volk meer, tegenwoordig is godsdienst blijkbaar onvoorspelbare razernij opwekkende Angel Dust voor het volk.
‘Dit moet perfect kunnen binnen de grenzen van vrijheid van meningsuiting’ zegt Dewinter. En hoezeer mijn vingers ook in een reumatische kramp krommen bij wat ik nu ga intikken: hij heeft volkomen gelijk, Entartete Kunst nog aan toe!
‘Reactionaire lolbroekerij’, zo schiet mij nu plotsklaps te binnen, is best een amusante omschrijving van de bespottelijke kontbescherming die wij kennen als Lederhosen. Zoals in: iedere zomervakantie trekt Bart De Wever blijgemutst zijn reactionaire lolbroekerij aan.
Shit, ik wou hier aan het eind nog een ernstig appel lanceren, iets in de trant van: het wordt hoog tijd dat én de allochtone gemeenschap in dit land én de weldenkende linkerzijde zich nog eens duidelijk en verontwaardigd uitlaten over de steeds toenemende extreme reacties van de Islamitische wereld op banale incidenten zoals die cartoonrel in Skandinavië van een tijd geleden en het teddybeer-incident nu. Zodat we dat niet aan de Prinsen Carnaval van het Belang moeten overlaten.
Maar dat lukt niet want ik krijg dat beeld van Bart De Wever in Lederhosen niet meer uit mijn gedachten. (pdw)
woensdag, november 28, 2007
zaterdag, november 24, 2007
Goede Wil
Uit De Standaard 22/11/07
Het seizoen der goede wil barst straks weer los en dus is het de hoogste tijd voor een lijst met mensen en dingen die momenteel voor mijn humeur doen wat de ijspiste voor de ribbenkast van Greet Rouffaer heeft betekend.
Om te beginnen wil ik de bedenkers van Steracteur Sterartiest, Sterren op het IJs en Sterren op de Dansvloer iets aandoen. Wat precies, is te gruwelijk om in een kwaliteitskrant te beschrijven. Laat ik volstaan met te zeggen dat hun moeders jammerlijk zullen huilen in hun respectieve hoerententen als ze horen wat ik, geïnspireerd door Saw I, II en III, voor hun gebroed in petto heb. Sterren op de Groepsverkrachting, Steracteur Sterjunkie, Sterren onder het Roestige Mes, ja naar zoiets zou ik zeker kijken, maar naar deze slappe lapzwanzerij? Nee dankuwel. Die Sterren Op...-shows zijn het televisieprogramma-equivalent van voetballers die, met een of ander kampioenschap in zicht en niet gehinderd door enige vorm van muzikaal talent, een scrotumverlammend slecht plaatje opnemen. Als ik onhandige schaatsers wil zien ga ik wel naar de ijspiste die straks weer aan het Gentse Belfort staat opgesteld. Overigens: wie in Sterren op het IJs nog het woord 'kür' in de mond durft te nemen om een prestatie aan te duiden die enkel kan worden omschreven als 'dit is wat er gebeurt als een schaatser met een stijve nek ook nog eens in zijn broek heeft gekakt', verdient te worden gedwangvoederd met kamelenkots.
Ten tweede: Cirque Du Fucking Soleil. Een turnclub met kapsones die, net wanneer je denkt dat je er vanaf bent, iedere keer opnieuw de kop op steekt. Een beetje zoals vurige herpes, zij het dat een plotse opstoot van herpes doorgaans met iets meer enthousiasme wordt verwelkomd. Iemand die, alvorens door een hoepel te duiken, zijn evenwicht op een grote strandbal weet te bewaren en een dubbele salto maakt, is een gymnast, geen kunstenaar. Door er sfeervolle belichting en een melancholisch muziekje bij te serveren wordt het geen, ik herhaal, géén kunst. Het blijft: turnen.
Ten derde: Al 'een ecologische voetafdruk ter grootte van Luxemburg' Gore verdient een verlamming aan zijn rukarm in plaats van de zoveelste onderscheiding. Zijn film zit vol met fouten, maakt de mensen bang en zadelt ons met een schuldgevoel op. Met het vliegtuig naar Torremolinos was vroeger gewoon vakantie, nu is het plots even moreel verwerpelijk als pedofilie. Het allerergste is: hij mag zijn lezingen over het klimaat graag beginnen met 'in den beginne waren er Adam & Eva'. Neen, Al baby, in den beginne was er hoogstens de oersoep. 'Oersoep' is trouwens Al 'als ik nog vijf kilo zwaarder word pas ik enkel nog in een cape' Gore zijn bloedgroep.
Ten vierde: managers. Van alle slag. Als u 'manager' op uw naamkaartje hebt staan, weze het manager natuur of voorafgegaan door een prefix à la 'general', 'assistant' of 'business': scheer uw scrotum met een bot steakmes want u bent even nuttig voor de maatschappij als een valluik voor een zweefvliegtuig. En dat geldt zowel voor de aspirant Aimé's 'nog nooit een tv-programma gemaakt of een artikel geschreven maar dat houdt mij niet tegen om de VRT of Humo te bestieren' Van Hecke als voor de personeelchefs die zich nu 'human resources manager' menen te moeten noemen. En het geldt dubbel voor showbusiness-managers, meestal het soort kwieten dat zelf over te weinig talent beschikt om het te maken als artiest en zulks probeert te compenseren door zich een misplaatste air van belangrijkheid aan te meten waarbij ieder weldenkend mens zich afvraagt: is Vlaanderen soms plots met Las Vegas én Hollywood tegelijk gejumeleerd? Hey Colonel Parker, ik heb nieuws voor jou: het vergt meer dan een lederen malette met daarin een agenda vol telefoonnummers van BV's van tweede signatuur om indruk op mij te maken. Zoek écht werk. Vlaanderen heeft altijd nood aan goeie stielmannen.
Tenslotte: mensen die in de televisiewereld actief zijn maar er zich laten op voorstaan dat ze weinig of geen televisie kijken. Straks, met de stroom eindejaarsvraagjes en - interviews in diverse kranten en tijdschriften is het geheid weer van dat. Met een nauwelijks verholen dédain gaat het van: 'Zelf kijken wij bitter weinig televisie thuis'. Een muzikant die nooit naar muziek luistert, iemand? Of een voetballer die nooit naar een match kijkt, misschien? Het ergste is nog dat ze er nooit worden op aangesproken door de vragensteller met dienst. Terwijl een opmerking als 'aan het niveau van uw programma's te zien kijkt u inderdaad heel weinig televisie' toch voor de hand ligt.
Het seizoen der goede wil barst straks weer los en dus is het de hoogste tijd voor een lijst met mensen en dingen die momenteel voor mijn humeur doen wat de ijspiste voor de ribbenkast van Greet Rouffaer heeft betekend.
Om te beginnen wil ik de bedenkers van Steracteur Sterartiest, Sterren op het IJs en Sterren op de Dansvloer iets aandoen. Wat precies, is te gruwelijk om in een kwaliteitskrant te beschrijven. Laat ik volstaan met te zeggen dat hun moeders jammerlijk zullen huilen in hun respectieve hoerententen als ze horen wat ik, geïnspireerd door Saw I, II en III, voor hun gebroed in petto heb. Sterren op de Groepsverkrachting, Steracteur Sterjunkie, Sterren onder het Roestige Mes, ja naar zoiets zou ik zeker kijken, maar naar deze slappe lapzwanzerij? Nee dankuwel. Die Sterren Op...-shows zijn het televisieprogramma-equivalent van voetballers die, met een of ander kampioenschap in zicht en niet gehinderd door enige vorm van muzikaal talent, een scrotumverlammend slecht plaatje opnemen. Als ik onhandige schaatsers wil zien ga ik wel naar de ijspiste die straks weer aan het Gentse Belfort staat opgesteld. Overigens: wie in Sterren op het IJs nog het woord 'kür' in de mond durft te nemen om een prestatie aan te duiden die enkel kan worden omschreven als 'dit is wat er gebeurt als een schaatser met een stijve nek ook nog eens in zijn broek heeft gekakt', verdient te worden gedwangvoederd met kamelenkots.
Ten tweede: Cirque Du Fucking Soleil. Een turnclub met kapsones die, net wanneer je denkt dat je er vanaf bent, iedere keer opnieuw de kop op steekt. Een beetje zoals vurige herpes, zij het dat een plotse opstoot van herpes doorgaans met iets meer enthousiasme wordt verwelkomd. Iemand die, alvorens door een hoepel te duiken, zijn evenwicht op een grote strandbal weet te bewaren en een dubbele salto maakt, is een gymnast, geen kunstenaar. Door er sfeervolle belichting en een melancholisch muziekje bij te serveren wordt het geen, ik herhaal, géén kunst. Het blijft: turnen.
Ten derde: Al 'een ecologische voetafdruk ter grootte van Luxemburg' Gore verdient een verlamming aan zijn rukarm in plaats van de zoveelste onderscheiding. Zijn film zit vol met fouten, maakt de mensen bang en zadelt ons met een schuldgevoel op. Met het vliegtuig naar Torremolinos was vroeger gewoon vakantie, nu is het plots even moreel verwerpelijk als pedofilie. Het allerergste is: hij mag zijn lezingen over het klimaat graag beginnen met 'in den beginne waren er Adam & Eva'. Neen, Al baby, in den beginne was er hoogstens de oersoep. 'Oersoep' is trouwens Al 'als ik nog vijf kilo zwaarder word pas ik enkel nog in een cape' Gore zijn bloedgroep.
Ten vierde: managers. Van alle slag. Als u 'manager' op uw naamkaartje hebt staan, weze het manager natuur of voorafgegaan door een prefix à la 'general', 'assistant' of 'business': scheer uw scrotum met een bot steakmes want u bent even nuttig voor de maatschappij als een valluik voor een zweefvliegtuig. En dat geldt zowel voor de aspirant Aimé's 'nog nooit een tv-programma gemaakt of een artikel geschreven maar dat houdt mij niet tegen om de VRT of Humo te bestieren' Van Hecke als voor de personeelchefs die zich nu 'human resources manager' menen te moeten noemen. En het geldt dubbel voor showbusiness-managers, meestal het soort kwieten dat zelf over te weinig talent beschikt om het te maken als artiest en zulks probeert te compenseren door zich een misplaatste air van belangrijkheid aan te meten waarbij ieder weldenkend mens zich afvraagt: is Vlaanderen soms plots met Las Vegas én Hollywood tegelijk gejumeleerd? Hey Colonel Parker, ik heb nieuws voor jou: het vergt meer dan een lederen malette met daarin een agenda vol telefoonnummers van BV's van tweede signatuur om indruk op mij te maken. Zoek écht werk. Vlaanderen heeft altijd nood aan goeie stielmannen.
Tenslotte: mensen die in de televisiewereld actief zijn maar er zich laten op voorstaan dat ze weinig of geen televisie kijken. Straks, met de stroom eindejaarsvraagjes en - interviews in diverse kranten en tijdschriften is het geheid weer van dat. Met een nauwelijks verholen dédain gaat het van: 'Zelf kijken wij bitter weinig televisie thuis'. Een muzikant die nooit naar muziek luistert, iemand? Of een voetballer die nooit naar een match kijkt, misschien? Het ergste is nog dat ze er nooit worden op aangesproken door de vragensteller met dienst. Terwijl een opmerking als 'aan het niveau van uw programma's te zien kijkt u inderdaad heel weinig televisie' toch voor de hand ligt.
maandag, november 19, 2007
Laatste 2 namen Comedy Casino Festival
Werden zo-even aan de affiche toegevoegd: Michaël Van Peel, die vorige week nog de Culture Comedy Award in de wacht sleepte, en de geweldige Mark Steele(UK), hij van de Mark Steel Lectures op de BBC (en van QI, Have I Got News For You, Mock The Week enz...)Alle info nog steeds op www.comedycasino.be
woensdag, november 14, 2007
Comedy Casino Festival
Op 9 december in het Gentse ICC: Comedy Casino Festival 2007.
22 comedians in drie zalen, met o.a. Rich Hall (USA), Micha Wertheim (NL), Alex Agnew, Nigel Williams, Raf Coppens, De Neveneffecten, Thomas Smith, Steve Hughes (AUS), Kamagurka en Craig Hill (UK). Het volledige programma, alle info over welke comedian wanneer in welke zaal optreedt, links en ticketinformatie vindt u op www.comedycasino.be
foto: Rich Hall in Comedy Casino 3, op Canvas vanaf 11 januari 2008.
22 comedians in drie zalen, met o.a. Rich Hall (USA), Micha Wertheim (NL), Alex Agnew, Nigel Williams, Raf Coppens, De Neveneffecten, Thomas Smith, Steve Hughes (AUS), Kamagurka en Craig Hill (UK). Het volledige programma, alle info over welke comedian wanneer in welke zaal optreedt, links en ticketinformatie vindt u op www.comedycasino.be
foto: Rich Hall in Comedy Casino 3, op Canvas vanaf 11 januari 2008.
Abonneren op:
Posts (Atom)
