zondag, september 18, 2011
maandag, augustus 15, 2011
zaterdag, augustus 13, 2011
Striptease
(Antwoord aan Peter De Roover)
Beste Peter,
Uw opiniestuk ‘Haatmail: boodschappen van de havenots’ (DM, 13/8) heeft mij midscheeps getroffen. Zoals een achteloos van de wijsvinger weg geflikkerde neuskeutel een eik midscheeps kan treffen. Voor alle duidelijkheid - en om de semantiek ter wille te zijn - hebben we het hier natuurlijk over een eik die na de kap tot een zeewaardig vaartuig werd verzaagd.
Toen ik de kop boven het stuk las, en vooral de term ‘havenots’, dacht ik eerst: wàt?, hebben de relschoppers in Londen ook nog eens haatmail verstuurd! Tsk! Maar lezing van uw stuk bracht al snel aan het licht dat de beklagenswaardige havenots in kwestie Vlaamse havenots zijn, bovendien niet in de betekenis van ‘zij die op de armoedegrens leven’, maar in de betekenis van ‘zij die geen schrijftalent hebben’. Dit is ofwel a) briljante metasatire, ofwel b) een onberaden poging om de knullig verwoordde verontwaardiging der N-VA supporters, verpakt in honderden boze mails naar Bart Peeters en co, te minimaliseren en zelfs te verdedigen.
Ik gok op b.
Dat u politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging bent kleurt wellicht uw betoog, zoals mijn riposte zonder twijfel wordt beïnvloed door mijn activiteiten als columnist, de bevolkingsgroep die u in uw opiniestuk zo streng en berispend toespreekt. Daar moeten we ons allebei bij neerleggen. Laat ons dus het begrip objectiviteit aan de kant gooien, als betrof het hier het zoveelste onaanvaardbare voorstel over de staatshervorming van een Waalse politicus. Of in mijn geval: zoals een mij zo-even aangereikte joint waar hasj van discutabele kwaliteit in zit. Want, in naam van de evenwichtige berichtgeving: ik zit voor het gemak in het kamp van de ‘wietrokende linkse hippies’ en/of ‘vuile nestkakkers’. En u, ook voor het gemak, zit in het kamp van Zij Die Sinds De Glorieuze Opgang Van Bart De Wever Een Onblusbare Gloed In De Vlaamse Bast Voelen Opwellen.
Laat ons daarom naar de naakte essentie van uw tekst kijken. Hoe naakt? Naakter dan een Playboymodel dat zonet een skinpeeling heeft ondergaan, zo naakt wil ik die essentie aan onze blik blootstellen. De striptease begint nu:
U hangt een merkwaardig soort talentrelativisme aan. Ik citeer even enkele passages uit uw stuk die dat onderstrepen:
- ‘Niet iedereen beschikt echter over een pen die brutaliteiten op een esthetisch genietbare manier op papier kan zetten zoals Hugo Camps of Tom Lanoye...’
- ‘Vele forumdeelnemers worden geconfronteerd met BV’s die hun standpunten op ruime schaal kunnen verspreiden, terwijl voor weerwoord dikwijls weinig plaats wordt gemaakt...’
- ‘Mijn afkeer voor hatelijke bijdragen beperkt zich in elk geval niet tot de ruimte waar het brede publiek zich begeeft...’
Wat dit allemaal te maken heeft met het opvallende verschijnsel der haatmails naar mensen die wel eens iets onvriendelijks over Bart De Wever en de N-VA zeggen wordt in uw discours niet echt duidelijk gemaakt. Voor wie nog steeds naar een antwoord op deze vraag hunkert: evenveel als Hugo Camps en Tom Lanoye voor de klarinetspelerij hebben betekend. Namelijk: niets. Het enige wat u zegt is: er zijn mensen met schrijftalent die een stem in de media krijgen en zoveel anderen krijgen die stem niet. En dat vindt u reden genoeg voor – uw woorden – ‘machteloze frustratie’ bij degenen die - alweer uw woorden – ‘hun mening te weinig aan bod zien komen’. Dat het iedereen vrij staat om zijn of haar al dan niet brutale mening op een esthetisch genietbare manier op papier te zetten is kennelijk niet bij u opgekomen. Ik weet waarom. Omdat het een waarneembaar feit is dat, als het om het spitant verwoorden van een bepaald gedachtengoed gaat, de modale Vlaamsnationalist niet erg hoog timmert.
U hamert er dan maar op, in uw ijver om de schrijvers van de aan Bart Peeters en co geadresseerde haatmails uit de wind te zetten, dat iederéén wel eens een ondoordachte scheldmail of –comment verstuurt. Want, zo schrijft u, ‘de verstuur-toets is dikwijls veel te snel’. Maar ook dat verklaart geenszins het al even waarneembare feit: het gebeurt opvallend vaak bij reactionaire Vlaamsnationalisten.
Wat u vooral doet is u in meer bochten wringen dan een slang die abusievelijk in een flipperkast is gesukkeld om boze brief-en forumschrijvers op één lijn met schrijvers en columnisten te zetten. Schrijvers en columnisten die – sneu voor alle N-VA aanhangers – nu eenmaal eerder ter linkerzijde resideren. Dàt is de pijnlijk stekende eksteroog die de volgelingen van Bart De Wever parten speelt tijdens de Grote Mars Naar Vlaamschen Onafhankelijkheid.
Met vriendelijke groeten,
(pdw)
Beste Peter,
Uw opiniestuk ‘Haatmail: boodschappen van de havenots’ (DM, 13/8) heeft mij midscheeps getroffen. Zoals een achteloos van de wijsvinger weg geflikkerde neuskeutel een eik midscheeps kan treffen. Voor alle duidelijkheid - en om de semantiek ter wille te zijn - hebben we het hier natuurlijk over een eik die na de kap tot een zeewaardig vaartuig werd verzaagd.
Toen ik de kop boven het stuk las, en vooral de term ‘havenots’, dacht ik eerst: wàt?, hebben de relschoppers in Londen ook nog eens haatmail verstuurd! Tsk! Maar lezing van uw stuk bracht al snel aan het licht dat de beklagenswaardige havenots in kwestie Vlaamse havenots zijn, bovendien niet in de betekenis van ‘zij die op de armoedegrens leven’, maar in de betekenis van ‘zij die geen schrijftalent hebben’. Dit is ofwel a) briljante metasatire, ofwel b) een onberaden poging om de knullig verwoordde verontwaardiging der N-VA supporters, verpakt in honderden boze mails naar Bart Peeters en co, te minimaliseren en zelfs te verdedigen.
Ik gok op b.
Dat u politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging bent kleurt wellicht uw betoog, zoals mijn riposte zonder twijfel wordt beïnvloed door mijn activiteiten als columnist, de bevolkingsgroep die u in uw opiniestuk zo streng en berispend toespreekt. Daar moeten we ons allebei bij neerleggen. Laat ons dus het begrip objectiviteit aan de kant gooien, als betrof het hier het zoveelste onaanvaardbare voorstel over de staatshervorming van een Waalse politicus. Of in mijn geval: zoals een mij zo-even aangereikte joint waar hasj van discutabele kwaliteit in zit. Want, in naam van de evenwichtige berichtgeving: ik zit voor het gemak in het kamp van de ‘wietrokende linkse hippies’ en/of ‘vuile nestkakkers’. En u, ook voor het gemak, zit in het kamp van Zij Die Sinds De Glorieuze Opgang Van Bart De Wever Een Onblusbare Gloed In De Vlaamse Bast Voelen Opwellen.
Laat ons daarom naar de naakte essentie van uw tekst kijken. Hoe naakt? Naakter dan een Playboymodel dat zonet een skinpeeling heeft ondergaan, zo naakt wil ik die essentie aan onze blik blootstellen. De striptease begint nu:
U hangt een merkwaardig soort talentrelativisme aan. Ik citeer even enkele passages uit uw stuk die dat onderstrepen:
- ‘Niet iedereen beschikt echter over een pen die brutaliteiten op een esthetisch genietbare manier op papier kan zetten zoals Hugo Camps of Tom Lanoye...’
- ‘Vele forumdeelnemers worden geconfronteerd met BV’s die hun standpunten op ruime schaal kunnen verspreiden, terwijl voor weerwoord dikwijls weinig plaats wordt gemaakt...’
- ‘Mijn afkeer voor hatelijke bijdragen beperkt zich in elk geval niet tot de ruimte waar het brede publiek zich begeeft...’
Wat dit allemaal te maken heeft met het opvallende verschijnsel der haatmails naar mensen die wel eens iets onvriendelijks over Bart De Wever en de N-VA zeggen wordt in uw discours niet echt duidelijk gemaakt. Voor wie nog steeds naar een antwoord op deze vraag hunkert: evenveel als Hugo Camps en Tom Lanoye voor de klarinetspelerij hebben betekend. Namelijk: niets. Het enige wat u zegt is: er zijn mensen met schrijftalent die een stem in de media krijgen en zoveel anderen krijgen die stem niet. En dat vindt u reden genoeg voor – uw woorden – ‘machteloze frustratie’ bij degenen die - alweer uw woorden – ‘hun mening te weinig aan bod zien komen’. Dat het iedereen vrij staat om zijn of haar al dan niet brutale mening op een esthetisch genietbare manier op papier te zetten is kennelijk niet bij u opgekomen. Ik weet waarom. Omdat het een waarneembaar feit is dat, als het om het spitant verwoorden van een bepaald gedachtengoed gaat, de modale Vlaamsnationalist niet erg hoog timmert.
U hamert er dan maar op, in uw ijver om de schrijvers van de aan Bart Peeters en co geadresseerde haatmails uit de wind te zetten, dat iederéén wel eens een ondoordachte scheldmail of –comment verstuurt. Want, zo schrijft u, ‘de verstuur-toets is dikwijls veel te snel’. Maar ook dat verklaart geenszins het al even waarneembare feit: het gebeurt opvallend vaak bij reactionaire Vlaamsnationalisten.
Wat u vooral doet is u in meer bochten wringen dan een slang die abusievelijk in een flipperkast is gesukkeld om boze brief-en forumschrijvers op één lijn met schrijvers en columnisten te zetten. Schrijvers en columnisten die – sneu voor alle N-VA aanhangers – nu eenmaal eerder ter linkerzijde resideren. Dàt is de pijnlijk stekende eksteroog die de volgelingen van Bart De Wever parten speelt tijdens de Grote Mars Naar Vlaamschen Onafhankelijkheid.
Met vriendelijke groeten,
(pdw)
woensdag, mei 04, 2011
dinsdag, april 26, 2011
Verhuist 'Blokken' straks ook naar VT4?
De vraag of Woestijnvis binnenkort nog programma’s voor de vrt zal mogen maken kan eigenlijk worden beantwoord met een tegenvraag: kunnen kippen ‘In the mood’ op de trombone spelen? Het zou immers wel erg kras zijn als de eigenaars van twee met de VRT concurrerende zenders een vrijbrief zouden krijgen om op de openbare omroep – hun grootste concurrent - zendtijd te claimen én daar ook nog eens vorstelijk zouden worden voor betaald uit dezelfde belastingpot waar ze de afgelopen jaren zo gretig mochten in scheppen, wat hen om te beginnen al in de positie bracht om onder andere én De Ronde Van Vlaanderen én Humo én nu twee televisiezenders in de eigenaarsportefeuille te kunnen schuiven.
Ja, ik schreef daarnet ‘vorstelijk’ en ‘gretig scheppen’ want dat gemekker van Aimé ‘Sweet Instigator’ Van Hecke – dezelfde man die én het exclusiviteitscontract tussen VRT & Woestijnvis én de verkoop van Humo aan Woestijnvis stimuleerde...hmmmm.... - over hoe de prijzen in het uitgelekte controversiële exclusiviteitscontract ‘marktconform’ zijn/waren mag stilaan eens ophouden. Als die prijzen marktconform zijn/waren, waarom moesten alle kleine onafhankelijke productiehuizen dan de afgelopen tien jaar onveranderd tegen steeds lagere tarieven werken en, in tegenstelling tot Woestijnvis, wél hun rechten afstaan?
Maar terug naar de vraag of Woestijnvis nog aan de VRT kan leveren en of kippen al dan niet ‘In the mood’ op trombone kunnen spelen. Weer bied ik een tegenvraag: groeit er edelweiss in Holland? Dat zou immers gelijk staan aan: VT4 en VijfTV krijgen, naast hun plek op de kabel, nog eens extra zendtijd op de VRT en de VRT betaalt daar zelfs voor. Niet akkoord? Wel, dan wil ik erbij zijn aan de Reyerslaan wanneer Jan Segers van VTM op bezoek komt met het voorstel: ‘Ons productiehuis Studio A zit met een leuk programma dat spijtig genoeg niet echt op VTM past, ’t is meer iets voor Canvas vrees ik..waar waren hun gedachten, tsk!...Soit, waarom zenden jullie het niet uit, Sandra? Ik zal een ‘marktconforme’ prijs maken...’. Same difference.
Nee, een veel interessanter vraag die we ons kunnen stellen is: mogen De Mensen straks eigenlijk nog programma’s voor de VRT maken? Feit: in 2008 heeft De Vijver, de holding boven Woestijnvis, een belang van 40% in productiehuis De Mensen gekocht. Daardoor werd De Mensen een soort dochteronderneming die binnenkort ook bij VT4/VijfTV hoort, toch op zijn minst voor bijna de helft. Ben echt benieuwd wat de deontologie hierover dicteert.
Waar ik zo mogelijk nog nieuwsgieriger naar ben is: wat zegt de belangenvereniging vzw VOTP hier allemaal over? Het VOTP staat voor Vlaamse Onafhankelijke Televisie Producenten, die onder de ongeveer 20 aangesloten productiehuizen zowel mijn bescheiden productierijhuisje 3keys als het kraakverse Koeken Troef! (Bart De Pauw), Elisabeth (Crets & Vandenbegin), DED’s IT (Chris Vandendurpel) én De Mensen/Woestijnvis tot haar leden mag rekenen. Ik hoor tot nu toe enkel krekelgetjilp en voorbijwaaiende tumbleweeds. En wat is dat geluid in de verte...een doodsklok? (pdw)
Ja, ik schreef daarnet ‘vorstelijk’ en ‘gretig scheppen’ want dat gemekker van Aimé ‘Sweet Instigator’ Van Hecke – dezelfde man die én het exclusiviteitscontract tussen VRT & Woestijnvis én de verkoop van Humo aan Woestijnvis stimuleerde...hmmmm.... - over hoe de prijzen in het uitgelekte controversiële exclusiviteitscontract ‘marktconform’ zijn/waren mag stilaan eens ophouden. Als die prijzen marktconform zijn/waren, waarom moesten alle kleine onafhankelijke productiehuizen dan de afgelopen tien jaar onveranderd tegen steeds lagere tarieven werken en, in tegenstelling tot Woestijnvis, wél hun rechten afstaan?
Maar terug naar de vraag of Woestijnvis nog aan de VRT kan leveren en of kippen al dan niet ‘In the mood’ op trombone kunnen spelen. Weer bied ik een tegenvraag: groeit er edelweiss in Holland? Dat zou immers gelijk staan aan: VT4 en VijfTV krijgen, naast hun plek op de kabel, nog eens extra zendtijd op de VRT en de VRT betaalt daar zelfs voor. Niet akkoord? Wel, dan wil ik erbij zijn aan de Reyerslaan wanneer Jan Segers van VTM op bezoek komt met het voorstel: ‘Ons productiehuis Studio A zit met een leuk programma dat spijtig genoeg niet echt op VTM past, ’t is meer iets voor Canvas vrees ik..waar waren hun gedachten, tsk!...Soit, waarom zenden jullie het niet uit, Sandra? Ik zal een ‘marktconforme’ prijs maken...’. Same difference.
Nee, een veel interessanter vraag die we ons kunnen stellen is: mogen De Mensen straks eigenlijk nog programma’s voor de VRT maken? Feit: in 2008 heeft De Vijver, de holding boven Woestijnvis, een belang van 40% in productiehuis De Mensen gekocht. Daardoor werd De Mensen een soort dochteronderneming die binnenkort ook bij VT4/VijfTV hoort, toch op zijn minst voor bijna de helft. Ben echt benieuwd wat de deontologie hierover dicteert.
Waar ik zo mogelijk nog nieuwsgieriger naar ben is: wat zegt de belangenvereniging vzw VOTP hier allemaal over? Het VOTP staat voor Vlaamse Onafhankelijke Televisie Producenten, die onder de ongeveer 20 aangesloten productiehuizen zowel mijn bescheiden productierijhuisje 3keys als het kraakverse Koeken Troef! (Bart De Pauw), Elisabeth (Crets & Vandenbegin), DED’s IT (Chris Vandendurpel) én De Mensen/Woestijnvis tot haar leden mag rekenen. Ik hoor tot nu toe enkel krekelgetjilp en voorbijwaaiende tumbleweeds. En wat is dat geluid in de verte...een doodsklok? (pdw)
donderdag, april 21, 2011
zondag, maart 06, 2011
donderdag, februari 17, 2011
vrijdag, december 03, 2010
dinsdag, oktober 26, 2010
Gisteren nog bij Humo, deze week opgelazerd
Begin deze week kreeg ik van adjunct-Humohoofdredacteur Wim Heyvaert een mail waarin hij aankondigt in januari Humo te zullen verlaten. In tegenstelling tot wat er gebeurde toen ex-hoofdredacteur Jurgen Oosterwaal opstapte, toen Rudy Vandendaele het einde van Dwarskijker aankondigde of toen ik mijn afscheid via een schotschrift onvermijdelijk maakte, zal u hierover niets in de media lezen. Wims vertrek is daarom niet minder ingrijpend voor wat lange tijd het beste weekblad van Vlaanderen was.
Ex-hoofdredacteur Jurgen Oosterwaal is deze zomer na 15 jaar plots opgestapt. Ik was eerder al, na 26 jaar freelancen, persona non grata geworden omdat ik een controversiële column heb geschreven waarover tot mijn verbazing ook in het Vlaams parlement werd gedebatteerd. Rudy Vandendaele is in september na meer dan 20 jaar met Dwarskijker gestopt. De reacties in de media op Rudy’s afscheid als Humo’s gevierde televisierecensent leken wel in memoria. Alsof (rv) zelve ons was ontvallen. Nauwelijks enkele weken later werd de vaste column van Hugo Mathyssen in stilte geschrapt. Nu kondigt trouwe soldaat Wim Heyvaert dus ook zijn ontslag aan.
Wims vertrek is nog het meest zorgwekkend. Voor hij adjunct-hoofdredacteur werd was Wim Heyvaert namelijk jarenlang eindredacteur. Een betrouwbare rots die ervoor zorgde dat de ‘toon’ in Humo bewaard bleef, dat het stijlniveau van de gepubliceerde stukken zo hoog mogelijk lag. Ook al zal hij dat zelf bescheiden wegwuiven als ‘teveel eer’, maar neem van mij aan: zijn invloed op wat u de afgelopen jaren in Humo las kan niet worden overschat.
Nauwelijks zes maanden na de overname door Woestijnvis zijn vijf vaste Humowaarden stilletjes en minder stilletjes verdwenen. Huidig hoofdredacteur annex Wouter Vandenhaute’s loopjongen Sam ‘de Jezuïeten kunnen nog iets leren van mij’ Degraeve zal wellicht over ‘vernieuwing’ spreken. Ik kies eerder voor de term ‘ontmanteling’.
Rewind naar eind juli: Sam ‘niet van mijn eerste leugen gestorven’ Degraeve gaat in op mijn verzoek om over mijn toekomstige rol in Humo te praten. Ik heb me immers altijd tegen het opvallende gescharrel tussen Humo en Woestijnvis verzet, ik ben daarom ook tussen 2001 en 2006 vrijwillig uit de Humobladzijden verdwenen. Ik betekende toen iets in MaoMagazine en Deng, twee publicaties die in die jaren méér Humo dan Humo waren. Het was tussen haakjes Wim Heyvaert die me na het failliet van Deng overhaalde om terug te keren naar Humo. Afijn, terug naar 2010: nu mijn lijfblad door de overname effectief het Onafhankelijk Weekblad voor Radio & Woestijnvis was geworden zat ik uiteraard met een onoverkomelijk probleem. Ik moést wel opnieuw de handdoek in de ring gooien. Tenzij Wouter Vandenhaute het daadwerkelijk goed voor had met Humo en de legendarische ‘onafhankelijkheid’ beloofde te vrijwaren. Tenzij hij mijn dissidentie ontmijnde door mij vooral niét de mond te snoeren. En – Onafhankelijk Weekblad nog aan toe! - het leek er zowaar eventjes op dat ik mijn grote en oneerbiedige klep, waar Humo tenslotte al 26 jaar met plezier mee uitpakte, vooralsnog niet zou moeten houden.
‘Ik zal eerlijk zijn...er staan drie namen op de tocht: jij, Hugo Mathyssen en X.*’, zo begon Degraeve het gesprek. ‘Maar ik zou je erbij willen houden omdat je tenslotte mee het dna van Humo vormt..’ was de volgende, tjeverige zin. Toen besefte ik: ik kan niet meer winnen, deze kerel heeft een duidelijke agenda meegekregen en daar zal little ol’e moi weinig kunnen aan veranderen. Een entoesiaste Woestijnvisser worden of opkrassen, dàt is wat hij feitelijk bedoelt. En jawel: een week later, in een interview met De Morgen, loog Degraeve uitvoerig over ons gesprek. Ik weet ondertussen dat Hugo Mathyssen van Sam ‘vertel mij wat ik moet doen, O Meester Wouter!’ Degraeve ook letterlijk de ‘dna-quote’ te horen heeft gekregen.
Waarom blijf ik steeds op dezelfde nagel kloppen? Omdat ik meer dan de helft van mijn leven aan Humo heb besteed. Omdat Guy Mortier een onvervalste held voor mij is. Iemand die zijn redactie te allen tijde beschermde tegen alles en iedereen die de kostbare onafhankelijkheid dorste te bedreigen. Me wou dat ik hem was. Het gekonkelfoes in de Matelot, de grand guignol met Bonanza en de uiteindelijke (uit)verkoop...ik vergeef het hem allemaal graag. ‘If you can’t beat them, join them’ is immers, als ik het goed heb, het bon mot. Dat betekent echter niet dat ik mijn klep ga houden.
(pdw)
* X. weet kennelijk nog van niets, staat nog wekelijks in Humo, vandaar dat ik zijn/haar naam niet vernoem.
Ex-hoofdredacteur Jurgen Oosterwaal is deze zomer na 15 jaar plots opgestapt. Ik was eerder al, na 26 jaar freelancen, persona non grata geworden omdat ik een controversiële column heb geschreven waarover tot mijn verbazing ook in het Vlaams parlement werd gedebatteerd. Rudy Vandendaele is in september na meer dan 20 jaar met Dwarskijker gestopt. De reacties in de media op Rudy’s afscheid als Humo’s gevierde televisierecensent leken wel in memoria. Alsof (rv) zelve ons was ontvallen. Nauwelijks enkele weken later werd de vaste column van Hugo Mathyssen in stilte geschrapt. Nu kondigt trouwe soldaat Wim Heyvaert dus ook zijn ontslag aan.
Wims vertrek is nog het meest zorgwekkend. Voor hij adjunct-hoofdredacteur werd was Wim Heyvaert namelijk jarenlang eindredacteur. Een betrouwbare rots die ervoor zorgde dat de ‘toon’ in Humo bewaard bleef, dat het stijlniveau van de gepubliceerde stukken zo hoog mogelijk lag. Ook al zal hij dat zelf bescheiden wegwuiven als ‘teveel eer’, maar neem van mij aan: zijn invloed op wat u de afgelopen jaren in Humo las kan niet worden overschat.
Nauwelijks zes maanden na de overname door Woestijnvis zijn vijf vaste Humowaarden stilletjes en minder stilletjes verdwenen. Huidig hoofdredacteur annex Wouter Vandenhaute’s loopjongen Sam ‘de Jezuïeten kunnen nog iets leren van mij’ Degraeve zal wellicht over ‘vernieuwing’ spreken. Ik kies eerder voor de term ‘ontmanteling’.
Rewind naar eind juli: Sam ‘niet van mijn eerste leugen gestorven’ Degraeve gaat in op mijn verzoek om over mijn toekomstige rol in Humo te praten. Ik heb me immers altijd tegen het opvallende gescharrel tussen Humo en Woestijnvis verzet, ik ben daarom ook tussen 2001 en 2006 vrijwillig uit de Humobladzijden verdwenen. Ik betekende toen iets in MaoMagazine en Deng, twee publicaties die in die jaren méér Humo dan Humo waren. Het was tussen haakjes Wim Heyvaert die me na het failliet van Deng overhaalde om terug te keren naar Humo. Afijn, terug naar 2010: nu mijn lijfblad door de overname effectief het Onafhankelijk Weekblad voor Radio & Woestijnvis was geworden zat ik uiteraard met een onoverkomelijk probleem. Ik moést wel opnieuw de handdoek in de ring gooien. Tenzij Wouter Vandenhaute het daadwerkelijk goed voor had met Humo en de legendarische ‘onafhankelijkheid’ beloofde te vrijwaren. Tenzij hij mijn dissidentie ontmijnde door mij vooral niét de mond te snoeren. En – Onafhankelijk Weekblad nog aan toe! - het leek er zowaar eventjes op dat ik mijn grote en oneerbiedige klep, waar Humo tenslotte al 26 jaar met plezier mee uitpakte, vooralsnog niet zou moeten houden.
‘Ik zal eerlijk zijn...er staan drie namen op de tocht: jij, Hugo Mathyssen en X.*’, zo begon Degraeve het gesprek. ‘Maar ik zou je erbij willen houden omdat je tenslotte mee het dna van Humo vormt..’ was de volgende, tjeverige zin. Toen besefte ik: ik kan niet meer winnen, deze kerel heeft een duidelijke agenda meegekregen en daar zal little ol’e moi weinig kunnen aan veranderen. Een entoesiaste Woestijnvisser worden of opkrassen, dàt is wat hij feitelijk bedoelt. En jawel: een week later, in een interview met De Morgen, loog Degraeve uitvoerig over ons gesprek. Ik weet ondertussen dat Hugo Mathyssen van Sam ‘vertel mij wat ik moet doen, O Meester Wouter!’ Degraeve ook letterlijk de ‘dna-quote’ te horen heeft gekregen.
Waarom blijf ik steeds op dezelfde nagel kloppen? Omdat ik meer dan de helft van mijn leven aan Humo heb besteed. Omdat Guy Mortier een onvervalste held voor mij is. Iemand die zijn redactie te allen tijde beschermde tegen alles en iedereen die de kostbare onafhankelijkheid dorste te bedreigen. Me wou dat ik hem was. Het gekonkelfoes in de Matelot, de grand guignol met Bonanza en de uiteindelijke (uit)verkoop...ik vergeef het hem allemaal graag. ‘If you can’t beat them, join them’ is immers, als ik het goed heb, het bon mot. Dat betekent echter niet dat ik mijn klep ga houden.
(pdw)
* X. weet kennelijk nog van niets, staat nog wekelijks in Humo, vandaar dat ik zijn/haar naam niet vernoem.
donderdag, september 23, 2010
donderdag, september 16, 2010
Hoeveel??
Hoeveel kinderen heeft de pedofiele bisschop Vangheluwe eigenlijk te grazen genomen? Wanneer u geneigd ben om deze vraag met ‘een à twee’ te beantwoorden dan vindt u het aannemelijk dat Vangheluwe twee decennia geleden enkel de occasionele neef jarenlang heeft misbruikt. Dat hij de knapenschenderij toen, zo halfweg de jaren tachtig, ineens niet meer interessant vond. Dan gelooft u dat seksueel kindermisbruik als een tijdelijke hobby kan worden beoefend.
Ik heb eerlijk gezegd nog nooit over part time pedofilie gehoord. Het zou kunnen bestaan, ik ben geen expert. Ik weet wel dat er recidiverende pedofielen zat zijn, ongeveer 77% volgens een studie van klinisch psychologen Hanson, Steffy en Gauthier (A comparison of child molesters and nonsexual criminals : Risk predictors and long-term recidivism. Journal of Research in Crime and Delinquency, 1995).
Dat hoeft ook niet te verwonderen. Een seksuele geaardheid is nu eenmaal niet te ‘genezen’. We proberen tenslotte ook geen holebi’s te ‘genezen’. Enkel in oerkatholieke milieus doet men dat wél nog. Ja, Vrouwe Ironie blijft een onvoorspelbare bitch.
‘Bisschop Vangheluwe maakte twee slachtoffers’, koppen de kranten. Twee maar. Dat gelooft zelfs een gelovige niet. Pedofielen vertonen opvallend junkiegedrag. Wanneer de computer crime unit van Interpol weer eens een kinderpornonetwerk oprolt gaat het zelden om enkele tientallen filmpjes of foto’s. Meestal gaat het om tienduizenden afbeeldingen die in het netwerk circuleerden. Pedo’s wisselen codewoorden en geheime internetadressen van websites uit zoals junks de adressen van schimmige dealers. Net zoals junks zoeken ze mekaar voortdurend op want enkel onder gelijkgestemden vinden ze begrip voor hun verslaving. Na het losbarsten van het pedofilieschandaal heeft de gevallen ex-bisschop naar eigen zeggen nog maar één 'vriend' overgehouden: Tom Flamez, een priester uit Waregem die twee jaar geleden zelf als leraar een minderjarige aanrandde in het Sint-Vincentiuscollege in Ieper. Tijdens Vangheluwes ballingschap in Westvleteren zocht Flamez hem herhaaldelijk op en toen Vangheluwe de abdij onder druk verliet zou het Flamez zijn geweest die hem met zijn auto is komen ophalen.
Junkies.
Ik lees en hoor overal gemekker waarin woorden als ‘pastoraal’ en ‘laïcisering’ om de haverklap worden gebruikt, daar waar termen als ‘strafrechtelijk onderzoek’ en ‘onmiddellijke aanhouding’ meer op hun plaats zijn. Om het antwoord op de hamvraag te achterhalen: hoeveel zijn het er, meneer Vangheluwe? (pdw)
Ik heb eerlijk gezegd nog nooit over part time pedofilie gehoord. Het zou kunnen bestaan, ik ben geen expert. Ik weet wel dat er recidiverende pedofielen zat zijn, ongeveer 77% volgens een studie van klinisch psychologen Hanson, Steffy en Gauthier (A comparison of child molesters and nonsexual criminals : Risk predictors and long-term recidivism. Journal of Research in Crime and Delinquency, 1995).
Dat hoeft ook niet te verwonderen. Een seksuele geaardheid is nu eenmaal niet te ‘genezen’. We proberen tenslotte ook geen holebi’s te ‘genezen’. Enkel in oerkatholieke milieus doet men dat wél nog. Ja, Vrouwe Ironie blijft een onvoorspelbare bitch.
‘Bisschop Vangheluwe maakte twee slachtoffers’, koppen de kranten. Twee maar. Dat gelooft zelfs een gelovige niet. Pedofielen vertonen opvallend junkiegedrag. Wanneer de computer crime unit van Interpol weer eens een kinderpornonetwerk oprolt gaat het zelden om enkele tientallen filmpjes of foto’s. Meestal gaat het om tienduizenden afbeeldingen die in het netwerk circuleerden. Pedo’s wisselen codewoorden en geheime internetadressen van websites uit zoals junks de adressen van schimmige dealers. Net zoals junks zoeken ze mekaar voortdurend op want enkel onder gelijkgestemden vinden ze begrip voor hun verslaving. Na het losbarsten van het pedofilieschandaal heeft de gevallen ex-bisschop naar eigen zeggen nog maar één 'vriend' overgehouden: Tom Flamez, een priester uit Waregem die twee jaar geleden zelf als leraar een minderjarige aanrandde in het Sint-Vincentiuscollege in Ieper. Tijdens Vangheluwes ballingschap in Westvleteren zocht Flamez hem herhaaldelijk op en toen Vangheluwe de abdij onder druk verliet zou het Flamez zijn geweest die hem met zijn auto is komen ophalen.
Junkies.
Ik lees en hoor overal gemekker waarin woorden als ‘pastoraal’ en ‘laïcisering’ om de haverklap worden gebruikt, daar waar termen als ‘strafrechtelijk onderzoek’ en ‘onmiddellijke aanhouding’ meer op hun plaats zijn. Om het antwoord op de hamvraag te achterhalen: hoeveel zijn het er, meneer Vangheluwe? (pdw)
vrijdag, mei 28, 2010
NEST
Ik ben de eerste om toe te geven dat zich dijenkletsend vrolijk maken over de documentaire serie ‘De Pfaffs’ nog net dat tikkeltje gemakkelijker is dan een duif uit een boom smijten. Daarom ook dat iedereen het graag doet. En vaak. Laag mikken is per slot van rekening bijna altijd raak. De aanwezigheid van schoonzoon-op-proef Nicolas Liébart in ‘De Pfaffs’ kan daarenboven worden vergeleken met een vermoeden van putjeslucht die heel af en toe in huis hangt: vervelend, niemand weet van waar het precies komt maar het is net niet ernstig genoeg om er professionele hulp voor te zoeken. Nicolas’ lift gaat nu eenmaal niet altijd tot de bovenste verdieping, zijn doelpalen staan iéts te wijd uit mekaar, bij Mensa houdt men geenszins de adem in als het om zijn toekomstig lidmaatschap gaat. Nicolas is met andere woorden een wel heel, héél gemakkelijk slachtoffer. Onthou dit voor straks.
‘Ik wil iets doen wat mij ligt, maar ik weet niet wàt...’.
Het is een nukkige zin die meestal wordt opgetekend uit de mond van vijftienjarigen met een belabberd rapport die via het Centrum voor Leerlingenbegeleiding te horen hebben gekregen dat een verandering van studierichting misschien wenselijk is. Nicolas Liébart gaf laatst bovenstaande frase prijs in een interview met Het Laatste Nieuws. Een interview dat ons lekker moest maken voor de eerstvolgende aflevering van de populaire documentaire serie ‘De Pfaffs’. Een aflevering, zo werd ons beloofd, waarin dochter Debby haar aanstaande bruidegom nogal een beetje de les zou spellen over zijn klaploperij. Liébart laat ons elders in het interview weten dat hij feitelijk zelfstandig, ahem, ‘model’ van beroep is. Dat hij deze professie echter op waakvlam heeft gezet om huisman te worden. Dat hij zeker geen werkloosheidsuitkering trekt – ‘dat is voor het uitschot van de maatschappij! Om van die profiterende vreemdelingen nog te zwijgen!’. Dat hij trouwens van een bevriende zelfstandige heeft gehoord ‘dat een zelfstandige minstens 10000 euro bruto per maand moet verdienen, anders moet ge er niet aan beginnen’. Nicolas wil dus iets doen wat hem ligt maar hij weet niet wàt.
‘Kabinetswoordvoerder’, ‘pr-verantwoordelijke’ of ‘columnist bij De Morgen’ zijn in elk geval carrièrekeuzes die ik hem via deze weg meteen krachtig zou willen ontraden.
Dat we hier met een gemakkelijk slachtoffer te maken hebben bleek al snel toen Het Laatste Nieuws daags na het bewuste interview op haar site kopte:
‘Lief van Debby Pfaff komt voor minder dan 10.000 euro zijn nest niet uit’.
Een kop die zodanig en op zoveel verschillende niveaus het bedenkelijk kaliber onzer mediajournalistiek onderstreept dat ik bijkans uit mijn buik begon te bloeden. Liébart heeft dat namelijk helemaal niet beweerd. Met het gebruik van de oervlaamse uitdrukking ‘zijn nest niet uit komen’ laat de redacteur in zijn kwestieuze kaarten kijken: dit is schaamteloos hengelen naar de verontwaardiging van wat men wel eens ‘de hardwerkende Vlaming’ noemt. Met resultaat: bijna 500 internetcommentaren onder het artikel. Een dag later een boze woordvoerder van de Pfaffs in de krant – woordvoerder die we kennen als dochter Lindsey Pfaff, die ook niet al haar knikkers in één washandje bewaart – die tot mijn verbazing de valse bewering in de krantenkop onbesproken laat en vooral onderstreept dat papa Pfaff absoluut niets tegen vreemdelingen heeft en dat Nicolas’ uitspraken dus voor eigen rekening zijn. De gedachte hier achter is onmiskenbaar: mensen waren net vergeten dat Jean-Marie een zwarte tuinman onder de reet heeft geschopt en nu dit! Uiteraard stond enkele dagen later nog een mea culpa van Liébart én een rist lezersbrieven in de krant.
Samengevat: een niet al te snuggere, om obscure redenen ‘bekende’ Vlaming zet een onnozele faux pas, dat wordt schaamteloos aangedikt om de o zo snel verontwaardigde lezersschare te plezieren en de krant houdt er bijgevolg drie dagen kopij aan over. Het herinnerde mij op slag aan de verslaggeving rond Reddy De Mey – ook al iemand die aan de fontein der weldenkendheid enkel wat heeft staan gorgelen en dus een gemakkelijk slachtoffer - toen die door het lint ging, zijn vrouw wat klappen verkocht en door de Oostendse politie werd gearresteerd. Men had het toen over ‘het gifgroene trainingspak’ dat Reddy bij zijn arrestatie droeg, om nog eens te onderstrepen: Reddy is bas classe. Terwijl op de bijhorende foto duidelijk te zien was dat Reddy een paarsblauwe jogging droeg. Toegegeven, ook geen ensemble waarmee men op het Kampioenschap Stijlvol Voor De Dag Komen een goeie beurt maakt maar toch minder erg dan een ‘gifgroene’.
De waarheid lag toen en ligt nu weer niet zozeer in het midden dan wel in de goot, met een bloedneus en een gekloven lip, te staren naar de maan. (pdw)
‘Ik wil iets doen wat mij ligt, maar ik weet niet wàt...’.
Het is een nukkige zin die meestal wordt opgetekend uit de mond van vijftienjarigen met een belabberd rapport die via het Centrum voor Leerlingenbegeleiding te horen hebben gekregen dat een verandering van studierichting misschien wenselijk is. Nicolas Liébart gaf laatst bovenstaande frase prijs in een interview met Het Laatste Nieuws. Een interview dat ons lekker moest maken voor de eerstvolgende aflevering van de populaire documentaire serie ‘De Pfaffs’. Een aflevering, zo werd ons beloofd, waarin dochter Debby haar aanstaande bruidegom nogal een beetje de les zou spellen over zijn klaploperij. Liébart laat ons elders in het interview weten dat hij feitelijk zelfstandig, ahem, ‘model’ van beroep is. Dat hij deze professie echter op waakvlam heeft gezet om huisman te worden. Dat hij zeker geen werkloosheidsuitkering trekt – ‘dat is voor het uitschot van de maatschappij! Om van die profiterende vreemdelingen nog te zwijgen!’. Dat hij trouwens van een bevriende zelfstandige heeft gehoord ‘dat een zelfstandige minstens 10000 euro bruto per maand moet verdienen, anders moet ge er niet aan beginnen’. Nicolas wil dus iets doen wat hem ligt maar hij weet niet wàt.
‘Kabinetswoordvoerder’, ‘pr-verantwoordelijke’ of ‘columnist bij De Morgen’ zijn in elk geval carrièrekeuzes die ik hem via deze weg meteen krachtig zou willen ontraden.
Dat we hier met een gemakkelijk slachtoffer te maken hebben bleek al snel toen Het Laatste Nieuws daags na het bewuste interview op haar site kopte:
‘Lief van Debby Pfaff komt voor minder dan 10.000 euro zijn nest niet uit’.
Een kop die zodanig en op zoveel verschillende niveaus het bedenkelijk kaliber onzer mediajournalistiek onderstreept dat ik bijkans uit mijn buik begon te bloeden. Liébart heeft dat namelijk helemaal niet beweerd. Met het gebruik van de oervlaamse uitdrukking ‘zijn nest niet uit komen’ laat de redacteur in zijn kwestieuze kaarten kijken: dit is schaamteloos hengelen naar de verontwaardiging van wat men wel eens ‘de hardwerkende Vlaming’ noemt. Met resultaat: bijna 500 internetcommentaren onder het artikel. Een dag later een boze woordvoerder van de Pfaffs in de krant – woordvoerder die we kennen als dochter Lindsey Pfaff, die ook niet al haar knikkers in één washandje bewaart – die tot mijn verbazing de valse bewering in de krantenkop onbesproken laat en vooral onderstreept dat papa Pfaff absoluut niets tegen vreemdelingen heeft en dat Nicolas’ uitspraken dus voor eigen rekening zijn. De gedachte hier achter is onmiskenbaar: mensen waren net vergeten dat Jean-Marie een zwarte tuinman onder de reet heeft geschopt en nu dit! Uiteraard stond enkele dagen later nog een mea culpa van Liébart én een rist lezersbrieven in de krant.
Samengevat: een niet al te snuggere, om obscure redenen ‘bekende’ Vlaming zet een onnozele faux pas, dat wordt schaamteloos aangedikt om de o zo snel verontwaardigde lezersschare te plezieren en de krant houdt er bijgevolg drie dagen kopij aan over. Het herinnerde mij op slag aan de verslaggeving rond Reddy De Mey – ook al iemand die aan de fontein der weldenkendheid enkel wat heeft staan gorgelen en dus een gemakkelijk slachtoffer - toen die door het lint ging, zijn vrouw wat klappen verkocht en door de Oostendse politie werd gearresteerd. Men had het toen over ‘het gifgroene trainingspak’ dat Reddy bij zijn arrestatie droeg, om nog eens te onderstrepen: Reddy is bas classe. Terwijl op de bijhorende foto duidelijk te zien was dat Reddy een paarsblauwe jogging droeg. Toegegeven, ook geen ensemble waarmee men op het Kampioenschap Stijlvol Voor De Dag Komen een goeie beurt maakt maar toch minder erg dan een ‘gifgroene’.
De waarheid lag toen en ligt nu weer niet zozeer in het midden dan wel in de goot, met een bloedneus en een gekloven lip, te staren naar de maan. (pdw)
maandag, mei 17, 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)
