Ongetwijfeld een van de meest scrotumverschrompelende filmpjes die men dezer dagen op het internet kan aantreffen. Goed gelachen, maar ik krijg die teringdeun maar niet uit mijn hoofd. (met dank aan www.zattevrienden.be)
dinsdag, oktober 10, 2006
Queezier
Uit 'Lichtpunt' (Canvas, 08/10)
Vroeger – want zo hoort ieder stukje over computergames te beginnen, met: ‘vroeger’ – vroeger kon je als snotneus een heleboel spelletjes samen met je ouders spelen. Scrabble, Stratego of Monopoly, Mens-Erger-Je-Niet of ganzenbord, dammen of schaken. Je wist overigens iedere keer vrijwel zeker dat je van je ouders zou verliezen. Omdat vader bijvoorbeeld woorden als ‘queezier’ en ‘xilantroof’ op het scrabble-bord liet verschijnen en – schalks knipogend naar moeder – tegenover zijn wantrouwig gebroed volhield dat ze wel degelijk in het Grote Woordenboek der Nederlandse Taal terug te vinden waren.
Dat waren nog eens tijden!
Spelletjes spelen werd toen nog beschouwd als geheel onschuldig vertier voor de hele familie. Niemand die er ook maar aan dacht om pakweg Stratego verantwoordelijk te stellen voor baldadig gedrag van sommige jongelui. Bij mijn weten is niemand ooit, na een pittig partijtje Scrabble, schuimbekkend door de straten getrokken, een spoor van bloed en vernieling achterlatend. En het ergste wat rond het ganzenbord kon gebeuren is dat iemand een dobbelsteen inslikte.
Anno 2006 daarentegen, zijn er weinig ouders die samen met hun kroost computergames spelen – misschien omdat deze keer zoon-of dochterlief geheid zal winnen - en zie: spelletjes spelen wordt prompt als een nogal discutabele bezigheid beschouwd en sommige computergames worden zelfs als gevaarlijk aangeduid. Een schietpartij in een Amerikaanse school? Men kan er donder op zeggen dat de kranten zullen vermelden dat de jonge schutters een Playstation hadden waarop ze GTA San Andreas speelden. Geheel voorbijgaand aan het feit dat zowat iederéén jonger dan 20 tegenwoordig een Playstation heeft en een exemplaar van GTA San Andreas.
De morele paniek van ouders en opvoeders rond sommige videogames doet denken aan de onberaden processen die in de jaren tachtig werden gevoerd tegen rockmuzikanten. Wanneer een jonge zelfmoordenaar op zijn jongenskamer wel eens naar Black Sabbath of Iron Maiden bleek te hebben geluisterd zal het wel allemaal de schuld van Sabbath of Maiden geweest zijn was toen de merkwaardige gedachtengang.
In Duitsland werd enkele jaren geleden de verkoop van het computerspel ‘Command & Conquer’ bij wet verboden. In Duitsland! Dat verdient volgens mij een Nobelprijs voor ironie.
Het verband tussen geweld in videogames en echt geweld is even makkelijk aan te tonen als te weerleggen. Jazeker kunnen gewelddadige games een labiel persoon beïnvloeden, maar neen: dat iemand graag groepjes polygonen op een scherm neerknalt betekent niet dat hij zinnens is om met een jachtgeweer op een mens te schieten.
Vele jongvolwassenen van nu hebben vroeger uuuuren Pacman gespeeld, een spelletje waarbij je zoveel mogelijk veelkleurige tabletten moest opeten terwijl er repetitieve muziek speelde. Als videogames zo’n slechte invloed hadden dan zouden de jongeren van nu in hun vrije tijd volop veelkleurige pillen nemen terwijl er repetitieve muziek op de achtergrond speelt.....Dat was misschien een ongelukkig voorbeeld besef ik nu.
Soit, ik wou eigenlijk onderstrepen: een gewelddadig en bloederig first person shooter game is netzomin een verheerlijking van gratuit geweld als stratego een verheerlijking van de oorlog is. Het is en blijft een spelletje. En wie het spelletje niet speelt kan er zich geen helder oordeel over vormen. Wie het hier niet mee eens is, is overigens een queeziere xilantroof. (pdw)
Vroeger – want zo hoort ieder stukje over computergames te beginnen, met: ‘vroeger’ – vroeger kon je als snotneus een heleboel spelletjes samen met je ouders spelen. Scrabble, Stratego of Monopoly, Mens-Erger-Je-Niet of ganzenbord, dammen of schaken. Je wist overigens iedere keer vrijwel zeker dat je van je ouders zou verliezen. Omdat vader bijvoorbeeld woorden als ‘queezier’ en ‘xilantroof’ op het scrabble-bord liet verschijnen en – schalks knipogend naar moeder – tegenover zijn wantrouwig gebroed volhield dat ze wel degelijk in het Grote Woordenboek der Nederlandse Taal terug te vinden waren.
Dat waren nog eens tijden!
Spelletjes spelen werd toen nog beschouwd als geheel onschuldig vertier voor de hele familie. Niemand die er ook maar aan dacht om pakweg Stratego verantwoordelijk te stellen voor baldadig gedrag van sommige jongelui. Bij mijn weten is niemand ooit, na een pittig partijtje Scrabble, schuimbekkend door de straten getrokken, een spoor van bloed en vernieling achterlatend. En het ergste wat rond het ganzenbord kon gebeuren is dat iemand een dobbelsteen inslikte.
Anno 2006 daarentegen, zijn er weinig ouders die samen met hun kroost computergames spelen – misschien omdat deze keer zoon-of dochterlief geheid zal winnen - en zie: spelletjes spelen wordt prompt als een nogal discutabele bezigheid beschouwd en sommige computergames worden zelfs als gevaarlijk aangeduid. Een schietpartij in een Amerikaanse school? Men kan er donder op zeggen dat de kranten zullen vermelden dat de jonge schutters een Playstation hadden waarop ze GTA San Andreas speelden. Geheel voorbijgaand aan het feit dat zowat iederéén jonger dan 20 tegenwoordig een Playstation heeft en een exemplaar van GTA San Andreas.
De morele paniek van ouders en opvoeders rond sommige videogames doet denken aan de onberaden processen die in de jaren tachtig werden gevoerd tegen rockmuzikanten. Wanneer een jonge zelfmoordenaar op zijn jongenskamer wel eens naar Black Sabbath of Iron Maiden bleek te hebben geluisterd zal het wel allemaal de schuld van Sabbath of Maiden geweest zijn was toen de merkwaardige gedachtengang.
In Duitsland werd enkele jaren geleden de verkoop van het computerspel ‘Command & Conquer’ bij wet verboden. In Duitsland! Dat verdient volgens mij een Nobelprijs voor ironie.
Het verband tussen geweld in videogames en echt geweld is even makkelijk aan te tonen als te weerleggen. Jazeker kunnen gewelddadige games een labiel persoon beïnvloeden, maar neen: dat iemand graag groepjes polygonen op een scherm neerknalt betekent niet dat hij zinnens is om met een jachtgeweer op een mens te schieten.
Vele jongvolwassenen van nu hebben vroeger uuuuren Pacman gespeeld, een spelletje waarbij je zoveel mogelijk veelkleurige tabletten moest opeten terwijl er repetitieve muziek speelde. Als videogames zo’n slechte invloed hadden dan zouden de jongeren van nu in hun vrije tijd volop veelkleurige pillen nemen terwijl er repetitieve muziek op de achtergrond speelt.....Dat was misschien een ongelukkig voorbeeld besef ik nu.
Soit, ik wou eigenlijk onderstrepen: een gewelddadig en bloederig first person shooter game is netzomin een verheerlijking van gratuit geweld als stratego een verheerlijking van de oorlog is. Het is en blijft een spelletje. En wie het spelletje niet speelt kan er zich geen helder oordeel over vormen. Wie het hier niet mee eens is, is overigens een queeziere xilantroof. (pdw)
maandag, oktober 09, 2006
maandag, oktober 02, 2006
zondag, oktober 01, 2006
maandag, september 25, 2006
zondag, september 24, 2006
Toupettendragers
Uit De Standaard (21/09/06)
Benedictus Uit “Spijt” kopte de krant op dinsdag. Een seconde lang vroeg ik me af wie die Benedictus was en waarom hij uit de soapreeks ‘Spijt’ is gestapt. Dat komt omdat ik een ongelovige hond ben die bovendien nooit naar televisiesoaps kijkt. En dan is zo’n kernachtige krantenkop verwarrend.
Het zijn dan ook barre tijden voor ons ongelovigen. Wie niet aan de merkwaardige hersenkoorts genaamd ‘godsvrucht’ ten prooi is gevallen kan dezer dagen zijn agnostische rug niet keren zonder op een religieuze kwestie te stuiten die wekenlang het wereldnieuws beheerst. Ik voel me de laatste tijd als een jazzliefhebber die dagelijks op zijn werk naar Q-Music moet luisteren en – dat treft! – momenteel speelt ‘Panic’ van The Smiths: hang the blessed dj, because the music they constantly play, it says nothing to me about my life...
Is er eigenlijk nog ander nieuws dan reli-nieuws?
Ik zal natuurlijk branden in de hel. Als het niet eerder in een trein, bus of vliegtuig is waarin een of andere idioot zichzelf heeft opgeblazen. Omdat hij vond dat er te weinig rekening wordt gehouden met de gevoelens van de moslimgelovigen. Wel, ik heb nieuws voor de moslimgelovigen: op de lange lijst van dingen waar ik in het dagelijkse leven met graagte rekening mee houd staat De Gevoelens van de Moslimgelovigen ergens na De Gevoelens van Sigrid Spruyt Ten Opzichte Van Sergio en ex aequo met De Gevoelens van Gelovigen Tout Court Inclusief Het Geloof In Alterneuterij & Het Paranormale. Vooraleer iemand, bedrijvig in één van bovenstaande sectoren zich hierdoor zodanig beledigd voelt dat hij of zij meent zich hierover te moeten beklagen: ik heb nog een plaatsje voor u, helemaal onderaan de lijst.
Laat ik, zoals de paus in Regensburg heeft gedaan, een citaat gebruiken om het verschijnsel religie in een ander perspectief te plaatsen. De geweldige Henry Louis Mencken heeft ooit gezegd:
‘Uiteraard moeten we de religieuze overtuiging van onze medemens respecteren, maar met gebruikmaking van dezelfde sérieux als waarmee we zijn mening respecteren wanneer hij beweert dat zijn vrouw beeldschoon is en zijn kinderen erg verstandig zijn....’.
Voilà. Manieren hebben in de omgang met mensen, daar komt het hier dus kort gezegd op neer maar – en dit is het belangrijkste -daar hoort het ook mee op te houden. Want een religieuze overtuiging, hoe vurig ook, is en blijft tenslotte slechts een overtuiging, niet in het minst gestaafd door waarneembare feiten. Ik ken mannen die er heilig (jaja!) van overtuigd zijn dat niemand merkt dat ze een toupet dragen, terwijl de waarneembare feiten hen nochtans met klem tegenspreken. Tot op zekere hoogte ben ik bereid zelfs dergelijke bespottelijke convicties te respecteren. Omdat ik manieren heb. Zo zal ik mijn met een ridicuul hoofdtapijtje getooide medemens niet benaderen met ‘draagt u een goedkoop toupet of is er zo-even een Yorkshire terrier van op grote hoogte op uw hoofd gedonderd?’. Neen, ik zal beleefd doen alsof ik het niet merk en wachten tot hij buiten gehoorsafstand is om hem uit te lachen. Daar stopt mijn ‘respect’.
Respect is trouwens een begrip dat de afgelopen tijd rekbaarder is geworden dan de elastiek in de pyjamabroek van Geert Lambert. Tegenwoordig moeten we voor zowat àlles en iedereen respect opbrengen. Volgens Van Dale staat respect voor ‘eerbied uit hoogachting of angst’. Omdat angst een slechte raadgever is horen we dus in principe enkel respect te hebben voor ons oude moesje en misschien voor de occasionele Nobelprijswinnaar maar alle anderen moeten zonder vrees tegen het niets verhullende TL-lampenlicht van de gezonde wantrouw worden gehouden en op gezette tijden worden blootgesteld aan de verfrissende bries der milde spot.
Nu weet ik ook wel dat toupettendragers niet meteen een fatwa over mijn kale kanus zullen uitspreken en dus gemakkelijker uit te lachen zijn dan die islamfundamentalisten die meteen een ambassade in brand steken als iemand een tekening maakt die hen niet bevalt. Dat neemt niet weg dat islamfundamentalisten, Getuigen van Jehova, christelijke fundamentalisten, believers in het paranormale enz....in mijn ogen allemaal spirituele toupettendragers zijn. En we moeten flink blijven.
Jazeker is er soms meer tussen hemel en aarde (ik noem het: een berg) en neen, we kunnen niet àlles verklaren en ja, religieuze gevoelens zijn des mensen. Maar laat ons misschien de hamvraag ‘vanwaar komen we en waarom zijn we hier?’ eventjes laten rusten en eerst proberen om enkele meer prozaïsche kwesties op te lossen. Zoals: wat gebeurt er met de sokken die jaarlijks op mysterieuze wijze uit de droogkast lijken te ontsnappen en in rook lijken op te gaan? Mijn buurman Joost haalde laatst zijn droogkast helemaal uit mekaar. De waarneembare feiten dwongen hem daartoe – een droogkast hoort te roken noch te trillen als een alcoholist met Parkinson. Bleek dat drie sokken zich op geheimzinnige wijze tussen de motor van het kreng hadden weten te wurmen. We kunnen kennelijk onze kousen nog niet in toom houden, laat staan dat we het geheim van het heelal denken te kunnen ontsluieren. (pdw)
Benedictus Uit “Spijt” kopte de krant op dinsdag. Een seconde lang vroeg ik me af wie die Benedictus was en waarom hij uit de soapreeks ‘Spijt’ is gestapt. Dat komt omdat ik een ongelovige hond ben die bovendien nooit naar televisiesoaps kijkt. En dan is zo’n kernachtige krantenkop verwarrend.
Het zijn dan ook barre tijden voor ons ongelovigen. Wie niet aan de merkwaardige hersenkoorts genaamd ‘godsvrucht’ ten prooi is gevallen kan dezer dagen zijn agnostische rug niet keren zonder op een religieuze kwestie te stuiten die wekenlang het wereldnieuws beheerst. Ik voel me de laatste tijd als een jazzliefhebber die dagelijks op zijn werk naar Q-Music moet luisteren en – dat treft! – momenteel speelt ‘Panic’ van The Smiths: hang the blessed dj, because the music they constantly play, it says nothing to me about my life...
Is er eigenlijk nog ander nieuws dan reli-nieuws?
Ik zal natuurlijk branden in de hel. Als het niet eerder in een trein, bus of vliegtuig is waarin een of andere idioot zichzelf heeft opgeblazen. Omdat hij vond dat er te weinig rekening wordt gehouden met de gevoelens van de moslimgelovigen. Wel, ik heb nieuws voor de moslimgelovigen: op de lange lijst van dingen waar ik in het dagelijkse leven met graagte rekening mee houd staat De Gevoelens van de Moslimgelovigen ergens na De Gevoelens van Sigrid Spruyt Ten Opzichte Van Sergio en ex aequo met De Gevoelens van Gelovigen Tout Court Inclusief Het Geloof In Alterneuterij & Het Paranormale. Vooraleer iemand, bedrijvig in één van bovenstaande sectoren zich hierdoor zodanig beledigd voelt dat hij of zij meent zich hierover te moeten beklagen: ik heb nog een plaatsje voor u, helemaal onderaan de lijst.
Laat ik, zoals de paus in Regensburg heeft gedaan, een citaat gebruiken om het verschijnsel religie in een ander perspectief te plaatsen. De geweldige Henry Louis Mencken heeft ooit gezegd:
‘Uiteraard moeten we de religieuze overtuiging van onze medemens respecteren, maar met gebruikmaking van dezelfde sérieux als waarmee we zijn mening respecteren wanneer hij beweert dat zijn vrouw beeldschoon is en zijn kinderen erg verstandig zijn....’.
Voilà. Manieren hebben in de omgang met mensen, daar komt het hier dus kort gezegd op neer maar – en dit is het belangrijkste -daar hoort het ook mee op te houden. Want een religieuze overtuiging, hoe vurig ook, is en blijft tenslotte slechts een overtuiging, niet in het minst gestaafd door waarneembare feiten. Ik ken mannen die er heilig (jaja!) van overtuigd zijn dat niemand merkt dat ze een toupet dragen, terwijl de waarneembare feiten hen nochtans met klem tegenspreken. Tot op zekere hoogte ben ik bereid zelfs dergelijke bespottelijke convicties te respecteren. Omdat ik manieren heb. Zo zal ik mijn met een ridicuul hoofdtapijtje getooide medemens niet benaderen met ‘draagt u een goedkoop toupet of is er zo-even een Yorkshire terrier van op grote hoogte op uw hoofd gedonderd?’. Neen, ik zal beleefd doen alsof ik het niet merk en wachten tot hij buiten gehoorsafstand is om hem uit te lachen. Daar stopt mijn ‘respect’.
Respect is trouwens een begrip dat de afgelopen tijd rekbaarder is geworden dan de elastiek in de pyjamabroek van Geert Lambert. Tegenwoordig moeten we voor zowat àlles en iedereen respect opbrengen. Volgens Van Dale staat respect voor ‘eerbied uit hoogachting of angst’. Omdat angst een slechte raadgever is horen we dus in principe enkel respect te hebben voor ons oude moesje en misschien voor de occasionele Nobelprijswinnaar maar alle anderen moeten zonder vrees tegen het niets verhullende TL-lampenlicht van de gezonde wantrouw worden gehouden en op gezette tijden worden blootgesteld aan de verfrissende bries der milde spot.
Nu weet ik ook wel dat toupettendragers niet meteen een fatwa over mijn kale kanus zullen uitspreken en dus gemakkelijker uit te lachen zijn dan die islamfundamentalisten die meteen een ambassade in brand steken als iemand een tekening maakt die hen niet bevalt. Dat neemt niet weg dat islamfundamentalisten, Getuigen van Jehova, christelijke fundamentalisten, believers in het paranormale enz....in mijn ogen allemaal spirituele toupettendragers zijn. En we moeten flink blijven.
Jazeker is er soms meer tussen hemel en aarde (ik noem het: een berg) en neen, we kunnen niet àlles verklaren en ja, religieuze gevoelens zijn des mensen. Maar laat ons misschien de hamvraag ‘vanwaar komen we en waarom zijn we hier?’ eventjes laten rusten en eerst proberen om enkele meer prozaïsche kwesties op te lossen. Zoals: wat gebeurt er met de sokken die jaarlijks op mysterieuze wijze uit de droogkast lijken te ontsnappen en in rook lijken op te gaan? Mijn buurman Joost haalde laatst zijn droogkast helemaal uit mekaar. De waarneembare feiten dwongen hem daartoe – een droogkast hoort te roken noch te trillen als een alcoholist met Parkinson. Bleek dat drie sokken zich op geheimzinnige wijze tussen de motor van het kreng hadden weten te wurmen. We kunnen kennelijk onze kousen nog niet in toom houden, laat staan dat we het geheim van het heelal denken te kunnen ontsluieren. (pdw)
dinsdag, september 19, 2006
zondag, september 10, 2006
Mitch Hedberg
Binnenkort starten we (3keys producties) met de audities voor de Comedy Casino Cup, Vlaanderens eerste tv-zoektocht naar stand up comedy talent. De komende weken heb ik het drukker dan een eenarmige jongleur wiens bretellen zonet zijn geknapt waardoor zijn broek voortdurend dreigt af te zakken. Daarom start ik hier met een nieuwe serie: Filmpjes Van Mijn Favoriete Dode Comedians. Deel 1: de vorig jaar overleden Mitch Hedberg.
zaterdag, september 02, 2006
woensdag, augustus 23, 2006
Gratis vidcast
Vanaf vrijdag 1 september op De Standaard Online, maar ook via ITunes: Kijk Eens Op De Podcast, een GRATIS comedy video podcast met stand up, comedy, satire en nagelnieuwe avonturen van Plantman. Wekelijks 2 minuutjes nonsens, telkens op maandag. Met de complimenten van 3keys producties en de belangeloze medewerking van velen. Geen dank.
Het ziet er ook naar uit - al is het nog niet definitief beslist - dat Canvas na De Vloek van Vlimovost nu ook Kijk Eens Op De Doos gaat heruitzenden, ook wel bekend als 'Spike II' en de populairste reeks van de drie, niet in het minst door onze kameraad Plantman.
zaterdag, augustus 19, 2006
Lijst(je)
Men weet dat de vakantie op haar laatste benen loopt wanneer de Ijzerbedevaart en zijn veel jongere, schofterige broertje de Ijzerwake zich aandienen. Morgen is het weer zover. Trompettend, vendelzwaaiend, trommelend en korte-broek-dragend zullen een paar duizend landgenoten in Diksmuide en Steenstraten weer kond doen van een Vlaamsitude waar ze nu al tientallen jaren trompettend, vendelzwaaiend, trommelend en korte-broek-dragend kond van doen. Nooit werd er, om de sleur te breken bijvoorbeeld, trommelzwaaiend of trompetdragend met iemands korte broek gevendeld. Nee, altijd weer dat trompetten, vendelzwaaien, trommelen en korte-broeken-dragen. Zelfs de moffen, waarmee de miserie tenslotte allemaal is begonnen, zijn ondertussen gewoon Duitsers geworden, maar de modale Ijzerbedevaarder blijft zich aan zijn onverwerkt verleden en vooral aan dat van zijn grootouders vastklampen. Af en toe kan men in de krant een bericht lezen over iemand die jaren naast het lijk van zijn of haar partner is blijven slapen, hopend op een vorm van amnestie van de dood. Dat Ijzerbedevaartgedoe moet iets dergelijks zijn.
Zo, de hardleerse Vlaamse ontvoogders onder u zitten hopelijk weer eens flink op hun paard. En geef toe, dat is àltijd lachen. Wie de commentaren van het geBjörnte bij mijn vorige post heeft gelezen zal mij niet tegenspreken.
Tijd voor belangrijker dingen zoals een nieuwe lijst met verschijnselen die net dat tikkeltje vervelender zijn dan pakweg zijn bij 35° in de blakende zon geparkeerde auto na uren openmaken, en vaststellen dat iemand een punt Brie achteloos op het dashboard had achtergelaten. Om te beginnen: de uitdrukking ‘zijn ding doen’, specifiek wanneer het is bedoeld om een geheel misplaatst positief, ja zeg maar SAM- aspect te verlenen aan een activiteit die in negen op de tien gevallen getuigt van een nutteloosheid die enkel wordt geëvenaard door een aambeeld in een zweefvliegtuig. Een voorbeeld: ‘de muziek van The Armani Assholes suckt als Jenna Jameson tijdens heur hoogdagen maar hey, ze doen lekker hun ding’. Een ander voorbeeld: ‘Tim is geen mainstream kunstenaar, dat is het minste wat je kunt zeggen over een performance-artiest die hondenkeutels eet terwijl hij op de banjo ‘Te Lourdes op de Bergen’ speelt, maar hij doet gewoon zijn ding....’ Bedenk dat pedofielen en Belang-mandatarissen ook ‘hun ding’ doen. Iedereen die deze uitdrukkingsvorm nog hanteert verdient het dus om op een stoel te worden gebonden en door een agressieve chimpansee langdurig te worden gemasturbeerd.
Ten tweede: het gebruik van het adjectief ‘ludiek’, meestal in combinatie met ‘actie’. De oorspronkelijke betekenis – ‘lichtvoetig’ – is namelijk gekaapt door studenten uit de provincie, scoutsleiders die het jeugdbeleid in de gemeente willen aanklagen en beschonken NV-A kopstukken. Allemaal samen hebben zij het adjectief ‘ludiek’ zijn nieuwe betekenis – ‘even amusant als bloedkanker’ – geschonken. Wie nu nog van een ‘ludieke actie’ durft gewagen vraagt erom om door een op de hoogste snelheid draaiende slijpschijf op de mond te worden gekust.
Ten derde: Yves Leterme. In de week voor de Ijzerbedevaart zo’n uitspraak lanceren in een Franstalige krant – ‘De Franstaligen in de rand rond Brussel willen of kunnen geen Nederlands leren’ – op een zucht van de gemeenteraadsverkiezingen is lonken naar de Vlaams-nationale kiezer zoals een ouwe, door vurige herpes geplaagde havenhoer naar een jonge Russische matroos lonkt. Een maand lang een té strak gespannen cockring dragen lijkt mij een billijke straf. En u? (pdw)
Zo, de hardleerse Vlaamse ontvoogders onder u zitten hopelijk weer eens flink op hun paard. En geef toe, dat is àltijd lachen. Wie de commentaren van het geBjörnte bij mijn vorige post heeft gelezen zal mij niet tegenspreken.
Tijd voor belangrijker dingen zoals een nieuwe lijst met verschijnselen die net dat tikkeltje vervelender zijn dan pakweg zijn bij 35° in de blakende zon geparkeerde auto na uren openmaken, en vaststellen dat iemand een punt Brie achteloos op het dashboard had achtergelaten. Om te beginnen: de uitdrukking ‘zijn ding doen’, specifiek wanneer het is bedoeld om een geheel misplaatst positief, ja zeg maar SAM- aspect te verlenen aan een activiteit die in negen op de tien gevallen getuigt van een nutteloosheid die enkel wordt geëvenaard door een aambeeld in een zweefvliegtuig. Een voorbeeld: ‘de muziek van The Armani Assholes suckt als Jenna Jameson tijdens heur hoogdagen maar hey, ze doen lekker hun ding’. Een ander voorbeeld: ‘Tim is geen mainstream kunstenaar, dat is het minste wat je kunt zeggen over een performance-artiest die hondenkeutels eet terwijl hij op de banjo ‘Te Lourdes op de Bergen’ speelt, maar hij doet gewoon zijn ding....’ Bedenk dat pedofielen en Belang-mandatarissen ook ‘hun ding’ doen. Iedereen die deze uitdrukkingsvorm nog hanteert verdient het dus om op een stoel te worden gebonden en door een agressieve chimpansee langdurig te worden gemasturbeerd.
Ten tweede: het gebruik van het adjectief ‘ludiek’, meestal in combinatie met ‘actie’. De oorspronkelijke betekenis – ‘lichtvoetig’ – is namelijk gekaapt door studenten uit de provincie, scoutsleiders die het jeugdbeleid in de gemeente willen aanklagen en beschonken NV-A kopstukken. Allemaal samen hebben zij het adjectief ‘ludiek’ zijn nieuwe betekenis – ‘even amusant als bloedkanker’ – geschonken. Wie nu nog van een ‘ludieke actie’ durft gewagen vraagt erom om door een op de hoogste snelheid draaiende slijpschijf op de mond te worden gekust.
Ten derde: Yves Leterme. In de week voor de Ijzerbedevaart zo’n uitspraak lanceren in een Franstalige krant – ‘De Franstaligen in de rand rond Brussel willen of kunnen geen Nederlands leren’ – op een zucht van de gemeenteraadsverkiezingen is lonken naar de Vlaams-nationale kiezer zoals een ouwe, door vurige herpes geplaagde havenhoer naar een jonge Russische matroos lonkt. Een maand lang een té strak gespannen cockring dragen lijkt mij een billijke straf. En u? (pdw)
vrijdag, juli 07, 2006
Tien Om Te Zien & Blokwatch: één strijd!
Ik had mezelf beloofd om me niet druk te maken over de pathetische pogingen van het Belang om de 0110-concerten weg te wuiven als een stuiptrekking van de door hen zo verfoeide 'linkse politiek correcte lobby'. Ik ga tenslotte met vakantie. Maar dat Dewinter en nu ook Van den Eynde het lef hebben om populaire entertainers als Will Tura en Helmut Lotti publiekelijk de mantel uit te vegen wegens hun deelname aan wat in wezen een muzikaal evenement met een universele boodschap van weldenkendheid en sociale vrede is, en dat die fucking poldernazis daar niet onmiddellijk genadeloos voor worden getackled door de media/de politiek/ eender wie met wat gezond verstand.... dat is ronduit beangstigend. In ieder beschaafd land zou zo'n openbare intimidatie een rel van jewelste uitlokken.
Dewinter en co gedragen zich hier immers als de dictators-in-spe die ze allemaal diep in hun donkerbruine hart zijn. Als er nog meer maskers moeten afvallen dan zullen ze extra maskers uit de carnavalwinkel moeten laten aanslepen. Ja, ik weet het: ik kan beter. Maar ik ben zodanig kwaad dat ik hierover godverdomme zelfs geen hàlve deugdelijke witz kan bedenken.
Slechts één lichtpuntje in de hele kutzooi: kennelijk zijn ze bij het Belang banger van Will Tura, Helmut Lotti, Laura Lynn en Clouseau dan van eender welke commentator, journalist, politicus of anti-fascistische beweging. Tien Om Te Zien & Blokwatch: één strijd! Wie had dat, Tiri Tumba nog aan toe!, ooit durven vermoeden. (pdw)
Dewinter en co gedragen zich hier immers als de dictators-in-spe die ze allemaal diep in hun donkerbruine hart zijn. Als er nog meer maskers moeten afvallen dan zullen ze extra maskers uit de carnavalwinkel moeten laten aanslepen. Ja, ik weet het: ik kan beter. Maar ik ben zodanig kwaad dat ik hierover godverdomme zelfs geen hàlve deugdelijke witz kan bedenken.
Slechts één lichtpuntje in de hele kutzooi: kennelijk zijn ze bij het Belang banger van Will Tura, Helmut Lotti, Laura Lynn en Clouseau dan van eender welke commentator, journalist, politicus of anti-fascistische beweging. Tien Om Te Zien & Blokwatch: één strijd! Wie had dat, Tiri Tumba nog aan toe!, ooit durven vermoeden. (pdw)
donderdag, juli 06, 2006
Vakantie
Ik vertrek zaterdagnacht met mijn stam op vakantie en neem voor het eerst een laptop mee (moet ook nog wat, euh...werken) dus de kans bestaat dat ik een en ander op dit log zet vanuit mijn Italiaans schuilhol.
A propos: zaterdag spelen we met Skyblasters in Dilbeek, met o.a. Lalalover en Das Pop (festival is gratis). Daarna op 21 juli op de Gentse Feesten (Koornmarkt) en op 22 juli in Puurs. De nieuwe single ('Sun is shining') is - nudge nudge wink wink - trouwens enkel on line te koop. Nu al op iTunes, straks ook op de rest.
A propos: zaterdag spelen we met Skyblasters in Dilbeek, met o.a. Lalalover en Das Pop (festival is gratis). Daarna op 21 juli op de Gentse Feesten (Koornmarkt) en op 22 juli in Puurs. De nieuwe single ('Sun is shining') is - nudge nudge wink wink - trouwens enkel on line te koop. Nu al op iTunes, straks ook op de rest.
maandag, juni 26, 2006
Great balls of fire
Laat ik, als was ik een stuntelende schrijnwerker, met de deur in huis vallen: ik ben als kind door een pedofiel flink te grazen genomen. De details zal ik u besparen. Omdat ik het verschijnsel pedoseksualiteit aan den prepuberale lijve heb ondervonden en omdat ik ondertussen bijna vier decennia de tijd heb gehad om over die ervaring na te denken, meen ik op zijn minst een béétje recht van spreken te hebben als het over kinderverkrachting gaat. Wie het daar niet mee eens is kan nu beter iets anders gaan lezen. Want ik wens van mijn spreekrecht gebruik te maken om een controversiële stelling te verdedigen: ik pleit ervoor om pedofielen niet langer te ‘begeleiden’ of te proberen behandelen maar levenslang te interneren. Alle pedofielen, weze het gevaarlijke pedoseksuelen - lees: zij die reeds de stap hebben gezet om daadwerkelijk seks met kinderen (proberen) te hebben - of zogenaamde ongevaarlijke pedofielen, lees: zij die beweren ‘enkel zielsveel van kinderen te houden’ en die (nog) geen seksuele betrekkingen met minderjarigen hebben gehad. Tenzij we masturberen tijdens het bekijken van met een kredietkaart aangeschafte kinderporno onder ‘seksuele betrekkingen’ klasseren. Dat doen we natuurlijk niet, we klasseren het uiteraard onder ‘aanzetten tot seksuele betrekkingen met minderjarigen’. De vraag creëert immers het aanbod. Bent u het daar niet mee eens en wenst u alsnog het onderscheid tussen pedoseksuelen en ‘ongevaarlijke pedofielen’ te blijven maken? Dan is dit uw tweede kans om te stoppen met lezen en iets nuttigs te gaan doen.
Op het grote klavier der seksualiteit tokkelen pedofielen steevast dezelfde deuntjes. Ik Zag Twee Beren, In Een Klein Stationnetje of Broeder Jacob. Dat ze ooit, zoals de meesten onder ons, iets van Gershwin, Chopin of Great Balls of Fire zullen spelen is een illusie die al veel kinderlevens heeft geruïneerd. Pedofielen blijken gewoon niet te behandelen. Dat vind ik niet zelf uit, dat zegt onze beste kameraad de wetenschap, en onze goeie kennis de statistiek is het daar volmondig mee eens. Het recidivisme onder pedofielen is beangstigend hoog. Een seksuele voorkeur proberen te behandelen, laat staan te ‘genezen’ is onzin, dat horen we al lang te weten. En pedofielen komen net als iedereen uit mama’s baarmoeder gefloept met hun seksuele voorkeur reeds in de genen geprogrammeerd. Dat is wat de meeste wetenschappers anno 2006 aannemen. Andere vorsers op dit gebied menen dat een combinatie van sociale factoren tijdens de prille jeugdjaren – papa was er nooit, mama dronk, de hond scheet op het tapijt - een seksuele ontsporing zou kunnen hebben veroorzaakt die schijnbaar niet meer te onderdrukken valt. Wat het ook is: het eindigt altijd met moord op iemands onschuld, op iemands jeugd, als het niet op moord tout court uitdraait.
In Groot-Brittannië laat minister van Binnenlandse Zaken John Reid momenteel onderzoeken of een Britse versie van de Amerikaanse ‘Megan’s Law’ wenselijk is. De wet is genoemd naar de zevenjarige Megan Kanka die in 1995 verkracht en vermoord werd door Jesse Timmendequas, die eerder in de cel zat voor de aanranding van twee minderjarigen en die zich na zijn vrijlating in de buurt had gevestigd. Onder ‘Megan’s Law’ worden ouders van jonge kinderen verwittigd wanneer een vrijgelaten pedofiel in hun wijk komt wonen. In Groot-Brittannië zal/zou de wet ‘Sarah’s Law’ heten. Naar Sarah Payne, die in juli 2000 op 8-jarige leeftijd werd ontvoerd, verkracht en vermoord door Roy Whiting, een pedofiel die vijf jaar eerder tot enkele jaren celstraf was veroordeeld wegens het ontvoeren en verkrachten van een negenjarig meisje. Dat de wet er nog niet is komt omdat men in Groot-Brittannië wraakacties vreest tegen pedofielen die, ik citeer de tegenstanders van de wet, ‘hun straf hebben uitgezeten en dus hun schuld aan de maatschappij hebben betaald’. ‘Waar kunnen vrijgelaten child sex offenders zoals ik dan eigenlijk nog naartoe?’ klaagde een anonieme man tegenover de BBC. De vraag stellen is ze beantwoorden.
Pedofilie is vooral een vorm van machtsmisbruik. Pedofielen maken misbruik van het feit dat wij onze kinderen al heel vroeg leren om volwassenen te vertrouwen en te gehoorzamen: familieleden, leraars, trainers, geestelijken, opvoeders, scoutsleiders, zweminstructeurs, buren, enz.... Het is geen toeval dat de meeste slachtoffers door een familielid of een naaste buur worden aangerand. Hoe dichter de band met het kind, hoe makkelijker voor de pedofiel om het kind onder druk te zetten om te zwijgen. Hoe losser de band met het kind, hoe moeilijker om het gebeurde stil te houden, ergo hoe gevaarlijker voor de dader en bij uitbreiding voor zijn slachtoffer. Een in het nauw gedreven pedofiel doet er alles aan om niet geklist te worden. Ook dat horen we al lang te weten.
Er is ondertussen nog geen duidelijkheid over het lot van de vermiste meisjes Stacy en Nathalie en al evenmin over schuld of onschuld van de reeds voor ontvoering en verkrachting van minderjarigen veroordeelde pedofiel Abdallah Ait Oud, die door een gat in de wet vervroegd vrij kwam en niet werd ‘begeleid’. (pdw)
UPDATE: Stacy is gevonden. Onder een riooldeksel.
UPDATE 2: Nathalie is ook gevonden. Vlakbij.
Het blijft wachten op UPDATE 3.
Op het grote klavier der seksualiteit tokkelen pedofielen steevast dezelfde deuntjes. Ik Zag Twee Beren, In Een Klein Stationnetje of Broeder Jacob. Dat ze ooit, zoals de meesten onder ons, iets van Gershwin, Chopin of Great Balls of Fire zullen spelen is een illusie die al veel kinderlevens heeft geruïneerd. Pedofielen blijken gewoon niet te behandelen. Dat vind ik niet zelf uit, dat zegt onze beste kameraad de wetenschap, en onze goeie kennis de statistiek is het daar volmondig mee eens. Het recidivisme onder pedofielen is beangstigend hoog. Een seksuele voorkeur proberen te behandelen, laat staan te ‘genezen’ is onzin, dat horen we al lang te weten. En pedofielen komen net als iedereen uit mama’s baarmoeder gefloept met hun seksuele voorkeur reeds in de genen geprogrammeerd. Dat is wat de meeste wetenschappers anno 2006 aannemen. Andere vorsers op dit gebied menen dat een combinatie van sociale factoren tijdens de prille jeugdjaren – papa was er nooit, mama dronk, de hond scheet op het tapijt - een seksuele ontsporing zou kunnen hebben veroorzaakt die schijnbaar niet meer te onderdrukken valt. Wat het ook is: het eindigt altijd met moord op iemands onschuld, op iemands jeugd, als het niet op moord tout court uitdraait.
In Groot-Brittannië laat minister van Binnenlandse Zaken John Reid momenteel onderzoeken of een Britse versie van de Amerikaanse ‘Megan’s Law’ wenselijk is. De wet is genoemd naar de zevenjarige Megan Kanka die in 1995 verkracht en vermoord werd door Jesse Timmendequas, die eerder in de cel zat voor de aanranding van twee minderjarigen en die zich na zijn vrijlating in de buurt had gevestigd. Onder ‘Megan’s Law’ worden ouders van jonge kinderen verwittigd wanneer een vrijgelaten pedofiel in hun wijk komt wonen. In Groot-Brittannië zal/zou de wet ‘Sarah’s Law’ heten. Naar Sarah Payne, die in juli 2000 op 8-jarige leeftijd werd ontvoerd, verkracht en vermoord door Roy Whiting, een pedofiel die vijf jaar eerder tot enkele jaren celstraf was veroordeeld wegens het ontvoeren en verkrachten van een negenjarig meisje. Dat de wet er nog niet is komt omdat men in Groot-Brittannië wraakacties vreest tegen pedofielen die, ik citeer de tegenstanders van de wet, ‘hun straf hebben uitgezeten en dus hun schuld aan de maatschappij hebben betaald’. ‘Waar kunnen vrijgelaten child sex offenders zoals ik dan eigenlijk nog naartoe?’ klaagde een anonieme man tegenover de BBC. De vraag stellen is ze beantwoorden.
Pedofilie is vooral een vorm van machtsmisbruik. Pedofielen maken misbruik van het feit dat wij onze kinderen al heel vroeg leren om volwassenen te vertrouwen en te gehoorzamen: familieleden, leraars, trainers, geestelijken, opvoeders, scoutsleiders, zweminstructeurs, buren, enz.... Het is geen toeval dat de meeste slachtoffers door een familielid of een naaste buur worden aangerand. Hoe dichter de band met het kind, hoe makkelijker voor de pedofiel om het kind onder druk te zetten om te zwijgen. Hoe losser de band met het kind, hoe moeilijker om het gebeurde stil te houden, ergo hoe gevaarlijker voor de dader en bij uitbreiding voor zijn slachtoffer. Een in het nauw gedreven pedofiel doet er alles aan om niet geklist te worden. Ook dat horen we al lang te weten.
Er is ondertussen nog geen duidelijkheid over het lot van de vermiste meisjes Stacy en Nathalie en al evenmin over schuld of onschuld van de reeds voor ontvoering en verkrachting van minderjarigen veroordeelde pedofiel Abdallah Ait Oud, die door een gat in de wet vervroegd vrij kwam en niet werd ‘begeleid’. (pdw)
UPDATE: Stacy is gevonden. Onder een riooldeksel.
UPDATE 2: Nathalie is ook gevonden. Vlakbij.
Het blijft wachten op UPDATE 3.
Abonneren op:
Posts (Atom)
