Ik had mezelf beloofd om me niet druk te maken over de pathetische pogingen van het Belang om de 0110-concerten weg te wuiven als een stuiptrekking van de door hen zo verfoeide 'linkse politiek correcte lobby'. Ik ga tenslotte met vakantie. Maar dat Dewinter en nu ook Van den Eynde het lef hebben om populaire entertainers als Will Tura en Helmut Lotti publiekelijk de mantel uit te vegen wegens hun deelname aan wat in wezen een muzikaal evenement met een universele boodschap van weldenkendheid en sociale vrede is, en dat die fucking poldernazis daar niet onmiddellijk genadeloos voor worden getackled door de media/de politiek/ eender wie met wat gezond verstand.... dat is ronduit beangstigend. In ieder beschaafd land zou zo'n openbare intimidatie een rel van jewelste uitlokken.
Dewinter en co gedragen zich hier immers als de dictators-in-spe die ze allemaal diep in hun donkerbruine hart zijn. Als er nog meer maskers moeten afvallen dan zullen ze extra maskers uit de carnavalwinkel moeten laten aanslepen. Ja, ik weet het: ik kan beter. Maar ik ben zodanig kwaad dat ik hierover godverdomme zelfs geen hàlve deugdelijke witz kan bedenken.
Slechts één lichtpuntje in de hele kutzooi: kennelijk zijn ze bij het Belang banger van Will Tura, Helmut Lotti, Laura Lynn en Clouseau dan van eender welke commentator, journalist, politicus of anti-fascistische beweging. Tien Om Te Zien & Blokwatch: één strijd! Wie had dat, Tiri Tumba nog aan toe!, ooit durven vermoeden. (pdw)
vrijdag, juli 07, 2006
donderdag, juli 06, 2006
Vakantie
Ik vertrek zaterdagnacht met mijn stam op vakantie en neem voor het eerst een laptop mee (moet ook nog wat, euh...werken) dus de kans bestaat dat ik een en ander op dit log zet vanuit mijn Italiaans schuilhol.
A propos: zaterdag spelen we met Skyblasters in Dilbeek, met o.a. Lalalover en Das Pop (festival is gratis). Daarna op 21 juli op de Gentse Feesten (Koornmarkt) en op 22 juli in Puurs. De nieuwe single ('Sun is shining') is - nudge nudge wink wink - trouwens enkel on line te koop. Nu al op iTunes, straks ook op de rest.
A propos: zaterdag spelen we met Skyblasters in Dilbeek, met o.a. Lalalover en Das Pop (festival is gratis). Daarna op 21 juli op de Gentse Feesten (Koornmarkt) en op 22 juli in Puurs. De nieuwe single ('Sun is shining') is - nudge nudge wink wink - trouwens enkel on line te koop. Nu al op iTunes, straks ook op de rest.
maandag, juni 26, 2006
Great balls of fire
Laat ik, als was ik een stuntelende schrijnwerker, met de deur in huis vallen: ik ben als kind door een pedofiel flink te grazen genomen. De details zal ik u besparen. Omdat ik het verschijnsel pedoseksualiteit aan den prepuberale lijve heb ondervonden en omdat ik ondertussen bijna vier decennia de tijd heb gehad om over die ervaring na te denken, meen ik op zijn minst een béétje recht van spreken te hebben als het over kinderverkrachting gaat. Wie het daar niet mee eens is kan nu beter iets anders gaan lezen. Want ik wens van mijn spreekrecht gebruik te maken om een controversiële stelling te verdedigen: ik pleit ervoor om pedofielen niet langer te ‘begeleiden’ of te proberen behandelen maar levenslang te interneren. Alle pedofielen, weze het gevaarlijke pedoseksuelen - lees: zij die reeds de stap hebben gezet om daadwerkelijk seks met kinderen (proberen) te hebben - of zogenaamde ongevaarlijke pedofielen, lees: zij die beweren ‘enkel zielsveel van kinderen te houden’ en die (nog) geen seksuele betrekkingen met minderjarigen hebben gehad. Tenzij we masturberen tijdens het bekijken van met een kredietkaart aangeschafte kinderporno onder ‘seksuele betrekkingen’ klasseren. Dat doen we natuurlijk niet, we klasseren het uiteraard onder ‘aanzetten tot seksuele betrekkingen met minderjarigen’. De vraag creëert immers het aanbod. Bent u het daar niet mee eens en wenst u alsnog het onderscheid tussen pedoseksuelen en ‘ongevaarlijke pedofielen’ te blijven maken? Dan is dit uw tweede kans om te stoppen met lezen en iets nuttigs te gaan doen.
Op het grote klavier der seksualiteit tokkelen pedofielen steevast dezelfde deuntjes. Ik Zag Twee Beren, In Een Klein Stationnetje of Broeder Jacob. Dat ze ooit, zoals de meesten onder ons, iets van Gershwin, Chopin of Great Balls of Fire zullen spelen is een illusie die al veel kinderlevens heeft geruïneerd. Pedofielen blijken gewoon niet te behandelen. Dat vind ik niet zelf uit, dat zegt onze beste kameraad de wetenschap, en onze goeie kennis de statistiek is het daar volmondig mee eens. Het recidivisme onder pedofielen is beangstigend hoog. Een seksuele voorkeur proberen te behandelen, laat staan te ‘genezen’ is onzin, dat horen we al lang te weten. En pedofielen komen net als iedereen uit mama’s baarmoeder gefloept met hun seksuele voorkeur reeds in de genen geprogrammeerd. Dat is wat de meeste wetenschappers anno 2006 aannemen. Andere vorsers op dit gebied menen dat een combinatie van sociale factoren tijdens de prille jeugdjaren – papa was er nooit, mama dronk, de hond scheet op het tapijt - een seksuele ontsporing zou kunnen hebben veroorzaakt die schijnbaar niet meer te onderdrukken valt. Wat het ook is: het eindigt altijd met moord op iemands onschuld, op iemands jeugd, als het niet op moord tout court uitdraait.
In Groot-Brittannië laat minister van Binnenlandse Zaken John Reid momenteel onderzoeken of een Britse versie van de Amerikaanse ‘Megan’s Law’ wenselijk is. De wet is genoemd naar de zevenjarige Megan Kanka die in 1995 verkracht en vermoord werd door Jesse Timmendequas, die eerder in de cel zat voor de aanranding van twee minderjarigen en die zich na zijn vrijlating in de buurt had gevestigd. Onder ‘Megan’s Law’ worden ouders van jonge kinderen verwittigd wanneer een vrijgelaten pedofiel in hun wijk komt wonen. In Groot-Brittannië zal/zou de wet ‘Sarah’s Law’ heten. Naar Sarah Payne, die in juli 2000 op 8-jarige leeftijd werd ontvoerd, verkracht en vermoord door Roy Whiting, een pedofiel die vijf jaar eerder tot enkele jaren celstraf was veroordeeld wegens het ontvoeren en verkrachten van een negenjarig meisje. Dat de wet er nog niet is komt omdat men in Groot-Brittannië wraakacties vreest tegen pedofielen die, ik citeer de tegenstanders van de wet, ‘hun straf hebben uitgezeten en dus hun schuld aan de maatschappij hebben betaald’. ‘Waar kunnen vrijgelaten child sex offenders zoals ik dan eigenlijk nog naartoe?’ klaagde een anonieme man tegenover de BBC. De vraag stellen is ze beantwoorden.
Pedofilie is vooral een vorm van machtsmisbruik. Pedofielen maken misbruik van het feit dat wij onze kinderen al heel vroeg leren om volwassenen te vertrouwen en te gehoorzamen: familieleden, leraars, trainers, geestelijken, opvoeders, scoutsleiders, zweminstructeurs, buren, enz.... Het is geen toeval dat de meeste slachtoffers door een familielid of een naaste buur worden aangerand. Hoe dichter de band met het kind, hoe makkelijker voor de pedofiel om het kind onder druk te zetten om te zwijgen. Hoe losser de band met het kind, hoe moeilijker om het gebeurde stil te houden, ergo hoe gevaarlijker voor de dader en bij uitbreiding voor zijn slachtoffer. Een in het nauw gedreven pedofiel doet er alles aan om niet geklist te worden. Ook dat horen we al lang te weten.
Er is ondertussen nog geen duidelijkheid over het lot van de vermiste meisjes Stacy en Nathalie en al evenmin over schuld of onschuld van de reeds voor ontvoering en verkrachting van minderjarigen veroordeelde pedofiel Abdallah Ait Oud, die door een gat in de wet vervroegd vrij kwam en niet werd ‘begeleid’. (pdw)
UPDATE: Stacy is gevonden. Onder een riooldeksel.
UPDATE 2: Nathalie is ook gevonden. Vlakbij.
Het blijft wachten op UPDATE 3.
Op het grote klavier der seksualiteit tokkelen pedofielen steevast dezelfde deuntjes. Ik Zag Twee Beren, In Een Klein Stationnetje of Broeder Jacob. Dat ze ooit, zoals de meesten onder ons, iets van Gershwin, Chopin of Great Balls of Fire zullen spelen is een illusie die al veel kinderlevens heeft geruïneerd. Pedofielen blijken gewoon niet te behandelen. Dat vind ik niet zelf uit, dat zegt onze beste kameraad de wetenschap, en onze goeie kennis de statistiek is het daar volmondig mee eens. Het recidivisme onder pedofielen is beangstigend hoog. Een seksuele voorkeur proberen te behandelen, laat staan te ‘genezen’ is onzin, dat horen we al lang te weten. En pedofielen komen net als iedereen uit mama’s baarmoeder gefloept met hun seksuele voorkeur reeds in de genen geprogrammeerd. Dat is wat de meeste wetenschappers anno 2006 aannemen. Andere vorsers op dit gebied menen dat een combinatie van sociale factoren tijdens de prille jeugdjaren – papa was er nooit, mama dronk, de hond scheet op het tapijt - een seksuele ontsporing zou kunnen hebben veroorzaakt die schijnbaar niet meer te onderdrukken valt. Wat het ook is: het eindigt altijd met moord op iemands onschuld, op iemands jeugd, als het niet op moord tout court uitdraait.
In Groot-Brittannië laat minister van Binnenlandse Zaken John Reid momenteel onderzoeken of een Britse versie van de Amerikaanse ‘Megan’s Law’ wenselijk is. De wet is genoemd naar de zevenjarige Megan Kanka die in 1995 verkracht en vermoord werd door Jesse Timmendequas, die eerder in de cel zat voor de aanranding van twee minderjarigen en die zich na zijn vrijlating in de buurt had gevestigd. Onder ‘Megan’s Law’ worden ouders van jonge kinderen verwittigd wanneer een vrijgelaten pedofiel in hun wijk komt wonen. In Groot-Brittannië zal/zou de wet ‘Sarah’s Law’ heten. Naar Sarah Payne, die in juli 2000 op 8-jarige leeftijd werd ontvoerd, verkracht en vermoord door Roy Whiting, een pedofiel die vijf jaar eerder tot enkele jaren celstraf was veroordeeld wegens het ontvoeren en verkrachten van een negenjarig meisje. Dat de wet er nog niet is komt omdat men in Groot-Brittannië wraakacties vreest tegen pedofielen die, ik citeer de tegenstanders van de wet, ‘hun straf hebben uitgezeten en dus hun schuld aan de maatschappij hebben betaald’. ‘Waar kunnen vrijgelaten child sex offenders zoals ik dan eigenlijk nog naartoe?’ klaagde een anonieme man tegenover de BBC. De vraag stellen is ze beantwoorden.
Pedofilie is vooral een vorm van machtsmisbruik. Pedofielen maken misbruik van het feit dat wij onze kinderen al heel vroeg leren om volwassenen te vertrouwen en te gehoorzamen: familieleden, leraars, trainers, geestelijken, opvoeders, scoutsleiders, zweminstructeurs, buren, enz.... Het is geen toeval dat de meeste slachtoffers door een familielid of een naaste buur worden aangerand. Hoe dichter de band met het kind, hoe makkelijker voor de pedofiel om het kind onder druk te zetten om te zwijgen. Hoe losser de band met het kind, hoe moeilijker om het gebeurde stil te houden, ergo hoe gevaarlijker voor de dader en bij uitbreiding voor zijn slachtoffer. Een in het nauw gedreven pedofiel doet er alles aan om niet geklist te worden. Ook dat horen we al lang te weten.
Er is ondertussen nog geen duidelijkheid over het lot van de vermiste meisjes Stacy en Nathalie en al evenmin over schuld of onschuld van de reeds voor ontvoering en verkrachting van minderjarigen veroordeelde pedofiel Abdallah Ait Oud, die door een gat in de wet vervroegd vrij kwam en niet werd ‘begeleid’. (pdw)
UPDATE: Stacy is gevonden. Onder een riooldeksel.
UPDATE 2: Nathalie is ook gevonden. Vlakbij.
Het blijft wachten op UPDATE 3.
woensdag, juni 14, 2006
HLN & Photoshop - UPDATE
Vandaag heeft Het Laatste Nieuws een bescheiden mea culpa geslagen i.v.m. hun knullige photoshopperij (zie twee posts lager). Nuja, een mea culpa....
Ik licht er enkele zinsneden uit:
- 'Sommige deelnemers aan de witte mars zijn twee keer te zien....' -
Sommige? Voor alle duidelijkheid zet ik er hier nog een keer de bewuste foto bij, nu met nog wat extra klonen die door een bezoeker van www.zattevrienden.be werden aangeduid. Voor een groter formaat: hier.
- 'Het heeft niets te maken met beeldmanipulatie. door een technische fout werd de kloonstempel ingeschakeld en werd een deel van de foto gekopieerd.' -
Een deel werd gekopieerd??? Ik verwijs opnieuw naar de foto.
Maar het meest blatante geval van HLN-houdt-ons-voor-idioten is wel de uitleg als zou een technische fout de kloonstempel hebben ingeschakeld. Mijn twaalfjarige zoon Benno weet ondertussen dat er MINSTENS vier stappen nodig zijn vooraleer je onderstaand resultaat bekomt. Men moet 1) de stempel aanklikken, 2) selecteren wat men wil klonen, 3) de afstand bepalen, 4) terug klikken om het gekloonde op de gewenste plaats te zetten.
Reken daar nog bij 'de juiste brush kiezen' en 'afwerken' (anders krijg je lelijke lijnen en is de kloon opvallend).
Zo mogelijk nog zieliger dan de uitleg van HLN is de complete stilte hierover op alle andere krantenredacties. Waarom? Omdat ze het allemààl doen.
De hamvraag blijft: waarom heeft HLN dit gedaan? Want hun uitleg vandaag houdt absoluut geen steek.
vrijdag, juni 09, 2006
TE GAST: schrijver PIET DE MOOR
Blokfluiten en sirenen voor het Vlaams Belang
‘Het is verbazend dat sommige mensen – ik noem ze maar blokfluiten – zich niet schamen om de onnozelste argumenten voor machtsdeelneming van het Vlaams Belang in te roepen. Een van die veelgehoorde argumenten is: zo zal het VB zijn bestuursonkunde bewijzen. Wie dit standpunt verdedigt, bepleit het vooruitzicht op slecht bestuur als het betere alternatief. Bovendien, welke ervaring leert dat slechte bestuurders vrijwillig aftreden?
Iedereen weet wat er in de doos van het VB zit. Diegenen die pleiten voor machtsdeelname van het VB zijn niet alleen defaitisten. Onder hen zijn er ook heel wat die alleen maar denken aan hun eigenbelang, aan het behoud van hun functies en hun macht en aan het op afstand houden van rivalen. Toch heb ik de indruk dat sommigen ook wat verdoken plezier willen beleven aan het optillen van het deksel van de doos. Dat blinde verlangen om te openen wat gesloten is, is dom en banaal, maar die dwaze hunkering heeft wel al altijd bestaan. Het gaat om de zwakheid die mensen ertoe verleidt om het paard van Troje altijd weer binnen de muren te halen. Dat is een hunkering die heel wat tegenstanders van het cordon sanitaire in de klassieke partijen en in de publieke opinie bezielt. Maar zijn die blokfluiten even nieuwsgierig naar het resultaat van hun ontnuchtering?
Over de deelname van het VB wordt graag gepraat in termen van binnenbreken, maar zijn de schurken die uitgenodigd worden om in te breken nog dieven? De pleitbezorgers van de machtsdeling met het VB maken op mij de indruk van huisbezitters die ’s nachts de deuren van hun huizen laten openstaan in de hoop dat de dieven maar één keer zullen komen en dat ze zich, gezien de toegankelijkheid van de domeinen, als redelijke schurken zullen gedragen. Maar wat moeten we beginnen met burgers die medeplichtig worden aan de misdaden die anderen tegen henzelf beramen? Wat gebeurt er als de schurken toch niet redelijk blijken te zijn? De politie die dat soort ‘onfaire’ wetsovertreders achtervolgt, moet nog worden uitgevonden.
Het succes van het VB is voor mij niets anders dan het succes van de haat tegen het leven en het mogelijke geluk dat ermee verbonden is. Het sociaal gespreide succes van deze totalitaire partij bewijst dat dit gevoel van levenshaat niet klassengebonden is. Het VB en zijn aanhangers is het om blinde haat en actie te doen: een vorm van verbeten moordzucht tegen alles wat het minst in staat is om zichzelf te verdedigen. Het verontrustende aan het succes van het VB is immers niet dat de partij de waarheid geweld aandoet, maar dat ze juist aanhangers wint door opzettelijk te liegen. De verkiezingsslogan waarmee het VB het meeste succes zou boeken, is ongetwijfeld: ‘Als u voor ons kiest en ervoor zorgt dat we winnen, zullen we harder liegen dan ooit tevoren’. Ik denk dat het VB zelf verrast was toen die partij ontdekte dat het zich verstrikken in tegenspraken en leugens geen handicap is, maar juist de koninklijke weg van haar succes. Hetzelfde geldt voor het gebruik van geweld.
Met Thucydides zouden we kunnen zeggen: ‘Zo weinig moeite geven zich de mensen bij het onderzoek naar de waarheid; liever wenden ze zich tot wat het eerst voor de hand ligt.’ We mogen niet vergeten dat politiek ook een uitdrukking is van een stemming. Alles wat in het openbaar gebeurt, heeft ook in het privé-leven zijn wortels. De Italiaanse schrijver Umberto Saba presenteerde Napoleon Bonaparte ooit als een kind dat altijd weer wegliep van zijn moeder, steeds verder en verder van huis, van Parijs naar Moskou. Maar omdat Napoleon zijn strooptochten in het gezelschap van enorme legertroepen verrichtte, ontging het de buitenwereld dat de zogenaamde Europese beschavingsidealen die de dictator bezielden alleen maar de dekmantel van zijn individuele, destructieve obsessies waren.
Daarom ben ik verbouwereerd als ik sommigen hoor zeggen dat Gerolf Annemans af en toe als een verstandig man praat. Ik geloof mijn eigen oren niet, want het is alsof ik weer hoor zeggen dat Hitler nog zo kwaad niet was: kijk maar naar de autosnelwegen die hij aanlegde. Of dat Mussolini ook zijn verdiensten had: kijk maar naar de moerassen die hij droog liet leggen. Je hoeft toch geen intellectueel te zijn om te weten dat het stinkdier niet minder gaat stinken als je het onder de kraan blijft houden.
Het eerste doel van totalitaire partijen, zoals het VB er één is, is altijd het ondermijnen van de rechtsstaat, die de behoeder van onze waarden en de buffer van hun ondermijners is. Hebben we zo’n kort geheugen dat we ons al niet meer herinneren hoe uitgerekend Gerolf Annemans de rechtsstaat openlijk aanviel toen hij rechters fysiek bedreigde omdat een van hun vonnissen hem en zijn partij niet aanstond? Die dreiging, die op het hart van de rechtsstaat mikt, bedoelde Imre Kertész, de joodse Hongaarse Nobelprijswinnaar literatuur, toen hij in zijn essay De ongelukkige twintigste eeuw opmerkte dat de nazi’s niets anders nastreefden dan de nihilistische tegencultuur die alles ten koste van de ander wil (en niets voor een ander). Annemans, zijn kornuiten en zijn partij behoren duidelijk tot de krachten die de consensus over het habeas corpus, dat het ware fundament van onze beschaving is, aan het vernietigen zijn.
Ten slotte: de klassieke partijen die zouden instemmen met machtsdeelname van het VB op lokaal niveau, zullen daarvoor later op nationaal vlak de rekening betalen, in welke vorm ook. Waarom zouden de kiezers voor de kopieën kiezen, als ze direct het origineel kunnen krijgen? Er zijn kortom geen redelijke argumenten om, na zovele jaren, voor de opheffing van het cordon sanitaire te pleiten.
Ik zou niet graag in de schoenen staan van de partij die bezwijkt voor de lokroep der sirenen en het akkoord rond het cordon sanitaire als eerste verbreekt. Die partij zal door de geschiedenis worden vervloekt als de ondermijner van de waarden waarover sedert het einde van de Tweede Wereldoorlog (maar ook daarvoor al) in de hele westerse wereld een consensus bestaat. Daarom zal de reputatie van de partij die het cordon aan haar laars lapt nog kwalijker zijn dan die van het geboefte dat ze salonfähig heeft gemaakt.
Het heeft geen zin om te praten over de goede kanten van het VB, want er zijn er geen. In zulke zaken deel ik zonder reserve de mening van Sebastian Haffner die bijna zeventig jaar geleden in Het verhaal van een Duitser (1939) over de opkomende nazi’s in Duitsland schreef: ‘Het was eenvoudig vermoeiend om te praten over welke van hun beweerde doelstellingen en plannen toch enigszins aannemelijk of op z’n minst “historisch gerechtvaardigd” was, als het geheel zo stonk zoals het deed. Dat de nazi’s vijanden waren – voor mij en voor alles wat me dierbaar was –, daarin vergiste ik me geen moment. Waarin ik me echter volkomen vergiste, was hoe huiveringwekkend die vijanden zouden zijn. Ik neigde er destijds nog toe om hen niet helemaal serieus te nemen, een wijdverbreide instelling onder hun onervaren tegenstanders, die hen veel geholpen heeft en ook nu nog helpt.’
Piet de Moor
Schrijver
‘Het is verbazend dat sommige mensen – ik noem ze maar blokfluiten – zich niet schamen om de onnozelste argumenten voor machtsdeelneming van het Vlaams Belang in te roepen. Een van die veelgehoorde argumenten is: zo zal het VB zijn bestuursonkunde bewijzen. Wie dit standpunt verdedigt, bepleit het vooruitzicht op slecht bestuur als het betere alternatief. Bovendien, welke ervaring leert dat slechte bestuurders vrijwillig aftreden?
Iedereen weet wat er in de doos van het VB zit. Diegenen die pleiten voor machtsdeelname van het VB zijn niet alleen defaitisten. Onder hen zijn er ook heel wat die alleen maar denken aan hun eigenbelang, aan het behoud van hun functies en hun macht en aan het op afstand houden van rivalen. Toch heb ik de indruk dat sommigen ook wat verdoken plezier willen beleven aan het optillen van het deksel van de doos. Dat blinde verlangen om te openen wat gesloten is, is dom en banaal, maar die dwaze hunkering heeft wel al altijd bestaan. Het gaat om de zwakheid die mensen ertoe verleidt om het paard van Troje altijd weer binnen de muren te halen. Dat is een hunkering die heel wat tegenstanders van het cordon sanitaire in de klassieke partijen en in de publieke opinie bezielt. Maar zijn die blokfluiten even nieuwsgierig naar het resultaat van hun ontnuchtering?
Over de deelname van het VB wordt graag gepraat in termen van binnenbreken, maar zijn de schurken die uitgenodigd worden om in te breken nog dieven? De pleitbezorgers van de machtsdeling met het VB maken op mij de indruk van huisbezitters die ’s nachts de deuren van hun huizen laten openstaan in de hoop dat de dieven maar één keer zullen komen en dat ze zich, gezien de toegankelijkheid van de domeinen, als redelijke schurken zullen gedragen. Maar wat moeten we beginnen met burgers die medeplichtig worden aan de misdaden die anderen tegen henzelf beramen? Wat gebeurt er als de schurken toch niet redelijk blijken te zijn? De politie die dat soort ‘onfaire’ wetsovertreders achtervolgt, moet nog worden uitgevonden.
Het succes van het VB is voor mij niets anders dan het succes van de haat tegen het leven en het mogelijke geluk dat ermee verbonden is. Het sociaal gespreide succes van deze totalitaire partij bewijst dat dit gevoel van levenshaat niet klassengebonden is. Het VB en zijn aanhangers is het om blinde haat en actie te doen: een vorm van verbeten moordzucht tegen alles wat het minst in staat is om zichzelf te verdedigen. Het verontrustende aan het succes van het VB is immers niet dat de partij de waarheid geweld aandoet, maar dat ze juist aanhangers wint door opzettelijk te liegen. De verkiezingsslogan waarmee het VB het meeste succes zou boeken, is ongetwijfeld: ‘Als u voor ons kiest en ervoor zorgt dat we winnen, zullen we harder liegen dan ooit tevoren’. Ik denk dat het VB zelf verrast was toen die partij ontdekte dat het zich verstrikken in tegenspraken en leugens geen handicap is, maar juist de koninklijke weg van haar succes. Hetzelfde geldt voor het gebruik van geweld.
Met Thucydides zouden we kunnen zeggen: ‘Zo weinig moeite geven zich de mensen bij het onderzoek naar de waarheid; liever wenden ze zich tot wat het eerst voor de hand ligt.’ We mogen niet vergeten dat politiek ook een uitdrukking is van een stemming. Alles wat in het openbaar gebeurt, heeft ook in het privé-leven zijn wortels. De Italiaanse schrijver Umberto Saba presenteerde Napoleon Bonaparte ooit als een kind dat altijd weer wegliep van zijn moeder, steeds verder en verder van huis, van Parijs naar Moskou. Maar omdat Napoleon zijn strooptochten in het gezelschap van enorme legertroepen verrichtte, ontging het de buitenwereld dat de zogenaamde Europese beschavingsidealen die de dictator bezielden alleen maar de dekmantel van zijn individuele, destructieve obsessies waren.
Daarom ben ik verbouwereerd als ik sommigen hoor zeggen dat Gerolf Annemans af en toe als een verstandig man praat. Ik geloof mijn eigen oren niet, want het is alsof ik weer hoor zeggen dat Hitler nog zo kwaad niet was: kijk maar naar de autosnelwegen die hij aanlegde. Of dat Mussolini ook zijn verdiensten had: kijk maar naar de moerassen die hij droog liet leggen. Je hoeft toch geen intellectueel te zijn om te weten dat het stinkdier niet minder gaat stinken als je het onder de kraan blijft houden.
Het eerste doel van totalitaire partijen, zoals het VB er één is, is altijd het ondermijnen van de rechtsstaat, die de behoeder van onze waarden en de buffer van hun ondermijners is. Hebben we zo’n kort geheugen dat we ons al niet meer herinneren hoe uitgerekend Gerolf Annemans de rechtsstaat openlijk aanviel toen hij rechters fysiek bedreigde omdat een van hun vonnissen hem en zijn partij niet aanstond? Die dreiging, die op het hart van de rechtsstaat mikt, bedoelde Imre Kertész, de joodse Hongaarse Nobelprijswinnaar literatuur, toen hij in zijn essay De ongelukkige twintigste eeuw opmerkte dat de nazi’s niets anders nastreefden dan de nihilistische tegencultuur die alles ten koste van de ander wil (en niets voor een ander). Annemans, zijn kornuiten en zijn partij behoren duidelijk tot de krachten die de consensus over het habeas corpus, dat het ware fundament van onze beschaving is, aan het vernietigen zijn.
Ten slotte: de klassieke partijen die zouden instemmen met machtsdeelname van het VB op lokaal niveau, zullen daarvoor later op nationaal vlak de rekening betalen, in welke vorm ook. Waarom zouden de kiezers voor de kopieën kiezen, als ze direct het origineel kunnen krijgen? Er zijn kortom geen redelijke argumenten om, na zovele jaren, voor de opheffing van het cordon sanitaire te pleiten.
Ik zou niet graag in de schoenen staan van de partij die bezwijkt voor de lokroep der sirenen en het akkoord rond het cordon sanitaire als eerste verbreekt. Die partij zal door de geschiedenis worden vervloekt als de ondermijner van de waarden waarover sedert het einde van de Tweede Wereldoorlog (maar ook daarvoor al) in de hele westerse wereld een consensus bestaat. Daarom zal de reputatie van de partij die het cordon aan haar laars lapt nog kwalijker zijn dan die van het geboefte dat ze salonfähig heeft gemaakt.
Het heeft geen zin om te praten over de goede kanten van het VB, want er zijn er geen. In zulke zaken deel ik zonder reserve de mening van Sebastian Haffner die bijna zeventig jaar geleden in Het verhaal van een Duitser (1939) over de opkomende nazi’s in Duitsland schreef: ‘Het was eenvoudig vermoeiend om te praten over welke van hun beweerde doelstellingen en plannen toch enigszins aannemelijk of op z’n minst “historisch gerechtvaardigd” was, als het geheel zo stonk zoals het deed. Dat de nazi’s vijanden waren – voor mij en voor alles wat me dierbaar was –, daarin vergiste ik me geen moment. Waarin ik me echter volkomen vergiste, was hoe huiveringwekkend die vijanden zouden zijn. Ik neigde er destijds nog toe om hen niet helemaal serieus te nemen, een wijdverbreide instelling onder hun onervaren tegenstanders, die hen veel geholpen heeft en ook nu nog helpt.’
Piet de Moor
Schrijver
donderdag, juni 08, 2006
Het Laatste Nieuws & Photoshop
Onderstaande foto stond op 24 april in Het Laatste Nieuws naar aanleiding van de witte mars na de moord op Joe van Holsbeek. Ten behoeve van de minder aandachtigen onder ons - mezelf incluis - heeft iemand de plaatsen omcirkeld waar de photoshopper-met-dienst nogal een beetje zijn gang is gegaan (klik op de foto voor een groter formaat). De vraag die op slag naar boven komt borrelen als betrof het een veest in het bad is: waarom? We weten ondertussen allemaal dat HLN niet vies is van wat stemmingmakerij en sensatiezucht, daarom is de eerste reactie: men probeert hier iets te verbergen of te suggereren. Maar zoals u aan de tweede, originele foto kunt merken viel er niets te verbergen of te suggereren. HLN had gewoon de originele foto van persagentschap Belga (en niet van AFP zoals verkeerdelijk onder de HLN-foto staat) kunnen afdrukken, in plaats van er op z'n minst vijf 'klonen' in te verstoppen. Wie goed kijkt ontdekt er zelfs nog minstens twee. Het is niet of er ergens een lelijke luifel, een opvallend reclamepaneel te zien is of dat een naakte Jan Becaus de compositie verstoort. Dit is gratuite grafische manipulatie en nog knullig gedaan ook. Misschien zat de fotoredacteur zich een beetje te vervelen. Het kan ook om een weddenschap gaan: wedden dat onze lezers het niet zien? In elk geval versterkt het de perceptie als zou HLN voor de journalistiek doen wat een drup chocoladeijs voor een wit hemd doet. 
donderdag, juni 01, 2006
zaterdag, mei 27, 2006
Speciaal
Alle onzin op de wereld spruit voort uit de werkelijk bespottelijke gedachte dat de mens het centrum van alles is en dat iedere mens apart ook nog eens volstrekt uniek en speciaal is. Die groteske dwaling, want dat is het, heeft ons een geweldige hoop nonsens opgeleverd. Een waaier aan godsdiensten bijvoorbeeld (we zijn zo speciaal dat het niet anders kan of een onzichtbaar almachtig wezen waakt over ons en zal ons uiteindelijk de eeuwigheid schenken) maar ook een boel UFO-quatsch (we zijn zo uniek dat het niet anders kan of intelligent buitenaards leven reist regelmatig door de kosmos naar de aarde om ons te bestuderen, ons af en toe te ontvoeren en daarbij in ons rectum te kijken of het geheim van het heelal er soms niet in schuilgaat), alsook een ware zondvloed van zweverige alterneuterij (we zijn zo speciaal dat het niet anders kan of het wetenschappelijk volstrekt niet aan te tonen effect van homeopathische middelen treedt wel degelijk op als wij ze innemen), we mogen zeker dat aanhoudend gedaas over het, ahum, paranormale niet vergeten (we zijn zo speciaal dat het niet anders kan of na onze dood zullen we van gene zijde nog contact met de levenden hebben, zelfs al moet dat in de gedaante van een kikker) enzovoort, enzovoort. Telkens weer is de onzin terug te voeren op de illusie als zouden we allemaal heel erg bijzonder zijn en niet, zoals Michel Houellebecq het zo treffend en naar waarheid formuleerde, slechts een tijdelijke rangschikking van moleculen.
Sommigen denken zelfs dat ze nog net dat tikkeltje specialer en unieker zijn dan anderen. Vlaams Belang-kiezers bijvoorbeeld. Om een of andere reden voelen die zich belangrijker dan a) iedereen die niet ter hoogte van Vlaanderen uit mama’s baarmoeder is gefloept, b) iedereen die het niet met hen eens is en c) iedereen die min of meer als ‘links’ kan worden beschouwd. U hoeft mij niet op mijn woord te geloven. U hoeft enkel de forumberichten en lezersbrieven te lezen die VB’ers in grote getale hebben geschreven na de racistische moorden in Antwerpen. Hun strijdlustig geformuleerde meningen meanderen van ‘dit was een geïsoleerd incident, niets meer dan een actie van een gestoord individu’, via ‘de verantwoordelijkheid ligt bij het wanbeleid van de paarse regering’, tot bij ‘het is de schuld van de hele maatschappij’, om halt te houden bij ‘het komt misschien wel door het spelen van gewelddadige videogames’. Langs ‘mogelijks heeft de aanhoudende stemmingmakerij van de racistische partij die we nu al jaren steunen er ook een ietsiepietsie mee te maken’ wordt vreemd genoeg niet gepasseerd.
De lange lijst larie die uit de hardnekkige maar foute veronderstelling als zouden wij allemaal heel bijzonder zijn is voortgekomen bevat ook onschuldige, ja zelfs geestige zelfbegoochelingen. Zo moeten we volgens mij hier ook de reden zoeken voor het feit dat er nog steeds mannen met een toupet op straat lopen: ‘het kan niet anders of mijn toupet zal, in tegenstelling tot alle andere, niét vanop 100 meter onmiskenbaar als een toupet worden herkend’. Dragers van deze potsierlijke kruinbedekking zouden overigens een speciale toupettentaks moeten betalen. In ruil daarvoor doen wij alsof we het niet merken en we beloven ons gezicht in de plooi te houden.
Ook leuk is dat, in sommige gevallen, de tweede generatie het slachtoffer is: ‘Mijn zoon is zo speciaal dat het niet anders kan of de voornaam Nono zal hem later niét op getreiter en hoongelach tijdens de speeltijd komen te staan....’. Ik hoop van harte dat de jonge Wauters later dokter wordt. Dokter Nono. Immer twéé katten op zijn schoot strelend.
Minder amusant is dan weer dat Tom Gernaey, toen hij zijn kredietkaart bovensnokte om zich te kunnen aftrekken tijdens het kijken naar porno met minderjarige jongens, waarschijnlijk ook heeft gedacht ‘Ik ben zo speciaal dat het niet anders kan of mij zullen ze niet kunnen traceren via mijn kredietkaart zoals dat gebeurt bij de honderden pedofielen die jaarlijks op die manier worden betrapt...’. Domme pedofielen halen we er gelukkig nog vrij gemakkelijk tussenuit.
Nog geen uur na de bekendmaking van Gernaeys seksuele geaardheid en zijn daaropvolgend ontslag bij Ketnet stond de eerste witz erover al op het internet: er komt een nieuw programma op Studio Brussel, ‘was het nu 7, 8 of 9? met Tom Gernaey!’ Cruel but funny.
Alleen humor kan ons nog redden. (pdw)
Sommigen denken zelfs dat ze nog net dat tikkeltje specialer en unieker zijn dan anderen. Vlaams Belang-kiezers bijvoorbeeld. Om een of andere reden voelen die zich belangrijker dan a) iedereen die niet ter hoogte van Vlaanderen uit mama’s baarmoeder is gefloept, b) iedereen die het niet met hen eens is en c) iedereen die min of meer als ‘links’ kan worden beschouwd. U hoeft mij niet op mijn woord te geloven. U hoeft enkel de forumberichten en lezersbrieven te lezen die VB’ers in grote getale hebben geschreven na de racistische moorden in Antwerpen. Hun strijdlustig geformuleerde meningen meanderen van ‘dit was een geïsoleerd incident, niets meer dan een actie van een gestoord individu’, via ‘de verantwoordelijkheid ligt bij het wanbeleid van de paarse regering’, tot bij ‘het is de schuld van de hele maatschappij’, om halt te houden bij ‘het komt misschien wel door het spelen van gewelddadige videogames’. Langs ‘mogelijks heeft de aanhoudende stemmingmakerij van de racistische partij die we nu al jaren steunen er ook een ietsiepietsie mee te maken’ wordt vreemd genoeg niet gepasseerd.
De lange lijst larie die uit de hardnekkige maar foute veronderstelling als zouden wij allemaal heel bijzonder zijn is voortgekomen bevat ook onschuldige, ja zelfs geestige zelfbegoochelingen. Zo moeten we volgens mij hier ook de reden zoeken voor het feit dat er nog steeds mannen met een toupet op straat lopen: ‘het kan niet anders of mijn toupet zal, in tegenstelling tot alle andere, niét vanop 100 meter onmiskenbaar als een toupet worden herkend’. Dragers van deze potsierlijke kruinbedekking zouden overigens een speciale toupettentaks moeten betalen. In ruil daarvoor doen wij alsof we het niet merken en we beloven ons gezicht in de plooi te houden.
Ook leuk is dat, in sommige gevallen, de tweede generatie het slachtoffer is: ‘Mijn zoon is zo speciaal dat het niet anders kan of de voornaam Nono zal hem later niét op getreiter en hoongelach tijdens de speeltijd komen te staan....’. Ik hoop van harte dat de jonge Wauters later dokter wordt. Dokter Nono. Immer twéé katten op zijn schoot strelend.
Minder amusant is dan weer dat Tom Gernaey, toen hij zijn kredietkaart bovensnokte om zich te kunnen aftrekken tijdens het kijken naar porno met minderjarige jongens, waarschijnlijk ook heeft gedacht ‘Ik ben zo speciaal dat het niet anders kan of mij zullen ze niet kunnen traceren via mijn kredietkaart zoals dat gebeurt bij de honderden pedofielen die jaarlijks op die manier worden betrapt...’. Domme pedofielen halen we er gelukkig nog vrij gemakkelijk tussenuit.
Nog geen uur na de bekendmaking van Gernaeys seksuele geaardheid en zijn daaropvolgend ontslag bij Ketnet stond de eerste witz erover al op het internet: er komt een nieuw programma op Studio Brussel, ‘was het nu 7, 8 of 9? met Tom Gernaey!’ Cruel but funny.
Alleen humor kan ons nog redden. (pdw)
woensdag, mei 17, 2006
LIJST
Het is de hoogste tijd voor een lijst met mensen en dingen die dezer dagen op het kampvuur van mijn humeur pissen.
Eerrst en vooral: al diegenen die de racistische moorden in Antwerpen op rekening van de game-industrie proberen te schrijven verdienen het om in een ligbad te worden gekookt. Samen met Johan Van de Lanotte. Dat er nog steeds idioten zijn die denken dat een videogame spelen tot moord kan leiden verbaast mij niet, maar wat bezielt Den Baard (© Koen Meulenaere) eigenlijk? Dat Van de Lanotte expliciet verklaart dat dit drama zeker niet in de bottines van het Belang mag worden geschoven is de stompzinnigste uitspraak sinds 'non non... pas nécessaire' toen bij de introductie van het Frans gemak iemand voorstelde om er misschien toch een pot, een bril en een closet op te monteren.
Over de link tussen tv- of videogamegeweld en echt geweld verwijs ik graag naar de grote Johnny Carson die al in de jaren zestig liet optekenen: 'Ja er is veel geweld op televisie, er is ook enorm veel geestige comedy op tv maar ik kom op straat weinig goeie komieken tegen.’ Wat Van de Lanotte betreft kan ik enkel gissen: misschien de laatste tijd iets teveel basketballen op de kanus gekregen?
Ten tweede: iedereen die het nog over '(on)verdraagzaamheid' heeft moest met spekvet worden ingesmeerd en aan een roedel hongerige hyena's worden gevoederd.
'Verdraagzaamheid' impliceert namelijk dat er iets gedoogd, ondergaan, lijdzaam verdragen moet worden. Het ter hoogte van Vlaanderen samenwonen met andere wereldburgers moet vanzelfsprekend zijn en mag nooit worden voorgesteld als een opoffering, iets wat men nu eenmaal moet 'verdragen'. Tijdens de bezetting, ja toén moesten we noodgedwongen verdraagzaam zijn, sommigen waren toen zelfs té verdraagzaam meen ik uit de geschiedenisles te hebben onthouden.
Ten derde en ten laatste: al diegenen die tegen mij aanzeiken over, en het moeilijk hebben met het feit dat ik een column voor De Standaard schrijf ambiëren een ananas in ieder neusgat én een in de reet. Het gaat hier meestal om dezelfde windbuilen die mij vroeger verweten dat ik in Deng 'enkel voor de gelovigen aan het preken was'. Het is het een of het ander, Pulitzer.
Eerrst en vooral: al diegenen die de racistische moorden in Antwerpen op rekening van de game-industrie proberen te schrijven verdienen het om in een ligbad te worden gekookt. Samen met Johan Van de Lanotte. Dat er nog steeds idioten zijn die denken dat een videogame spelen tot moord kan leiden verbaast mij niet, maar wat bezielt Den Baard (© Koen Meulenaere) eigenlijk? Dat Van de Lanotte expliciet verklaart dat dit drama zeker niet in de bottines van het Belang mag worden geschoven is de stompzinnigste uitspraak sinds 'non non... pas nécessaire' toen bij de introductie van het Frans gemak iemand voorstelde om er misschien toch een pot, een bril en een closet op te monteren.
Over de link tussen tv- of videogamegeweld en echt geweld verwijs ik graag naar de grote Johnny Carson die al in de jaren zestig liet optekenen: 'Ja er is veel geweld op televisie, er is ook enorm veel geestige comedy op tv maar ik kom op straat weinig goeie komieken tegen.’ Wat Van de Lanotte betreft kan ik enkel gissen: misschien de laatste tijd iets teveel basketballen op de kanus gekregen?
Ten tweede: iedereen die het nog over '(on)verdraagzaamheid' heeft moest met spekvet worden ingesmeerd en aan een roedel hongerige hyena's worden gevoederd.
'Verdraagzaamheid' impliceert namelijk dat er iets gedoogd, ondergaan, lijdzaam verdragen moet worden. Het ter hoogte van Vlaanderen samenwonen met andere wereldburgers moet vanzelfsprekend zijn en mag nooit worden voorgesteld als een opoffering, iets wat men nu eenmaal moet 'verdragen'. Tijdens de bezetting, ja toén moesten we noodgedwongen verdraagzaam zijn, sommigen waren toen zelfs té verdraagzaam meen ik uit de geschiedenisles te hebben onthouden.
Ten derde en ten laatste: al diegenen die tegen mij aanzeiken over, en het moeilijk hebben met het feit dat ik een column voor De Standaard schrijf ambiëren een ananas in ieder neusgat én een in de reet. Het gaat hier meestal om dezelfde windbuilen die mij vroeger verweten dat ik in Deng 'enkel voor de gelovigen aan het preken was'. Het is het een of het ander, Pulitzer.
zondag, mei 07, 2006
zondag, april 30, 2006
vrijdag, april 28, 2006
Kukelekuuuu!
Volgens Brussels parketwoordvoerder Jos Colpin meenden zowat alle ooggetuigen van de dodelijke steekpartij in Brussel-Centraal dat ze Noord-Afrikanen hebben gezien. Ondertussen weten we dat het om twee Polen gaat. Ik was er zelf niet bij maar de vraag die zich onweerhoudbaar naar voren wurmt – als betrof het een fotograaf van Dag Allemaal nadat iemand vooraan in de rij had geroepen: is dat niet Rik Daems die ginds in zijn bloot gat staat? – is: waarom kunnen we geen Pool van een Noord-Afrikaan meer onderscheiden? Ik meen me namelijk te herinneren dat we dat nog niet zo lang geleden moeiteloos wél konden. Toen het kantelpoortenbedrijf Feryn uit Kapelle-op-den-Bos vorig jaar in mei aankondigde geen Marokkanen te willen aanwerven ‘omdat de meeste van onze klanten ze gewoon niet aanvaarden....’ , voegden supporters van Feryns bedrijfscultuur daar met veel aplomb aan toe: ‘...met de Polen stelt dat probleem zich bijvoorbeeld helemaal niet...’. Als het gaat om het installeren van onze garagepoort, het pleisteren van de living of het metselen van een aan de controle der Bouwinspectie onttrokken veranda weten we de Noord-Afrikanen van de Polen te scheiden van zodra ze één stap op de oprit hebben gezet, met onze vingers in de neus zelfs. Maar wanneer twee jonge Polen onder diezelfde neus een jongeman in koelen bloede neersteken in een goed verlichte stationshal zijn we er vreemd genoeg van overtuigd dat we twee Noord-Afrikanen hebben gezien. Ziedaar wat jaren van extreemrechtse stemmingmakerij ons heeft opgeleverd: letterlijke kortzichtigheid.
Maar het zijn dus Polen. Bij de fanatieke aanhang van het Vlaams Belang sloeg dit nieuws vast in als een bom op het slaghoedje van een nog grotere bom. De demagogie-machine was net vorstelijk ingeolied, vlammende editorialen, lezersbrieven en forumberichten over het échec van de multiculturele samenleving waren al verstuurd en nu dit. Polen dan nog, dat zijn godverdomme katholieken!
Om toch maar niet in eigen boezem te hoeven kijken, kronkelen de flinke jongens ter rechterzijde zich momenteel in meer bochten dan iets wat zich in héél veel bochten kronkelt. Denk bijvoorbeeld aan een adder die door de andere adders voor de lol midden in een spijkerbed werd geflikkerd en die vloekend naar de uitgang van dat %*/°!!! labyrint zoekt. Ik vond een fraai voorbeeld van kronkelarij in de periferie rond Paul ‘Meneer Alexandra Colen’ Beliën (foto), een man die op de wereld is gezet om ons erop te wijzen dat moeder natuur soms wél een vacuüm toestaat.
Op zijn internetsite The Brussels Journal had Beliën een paar dagen voor de stille mars nog een gulp gal getiteld ‘Geef ons wapens’ gepubliceerd, een schuimbekkend geschreven pamflet dat zelfs de als opiniestuk vermomde veest van Jean-Marie Dedecker ver achter zich laat in het grote Kampioenschap Reactionair Gezwam Ejaculeren. ‘De roofdieren hebben messen’, schreef Beliën. ‘Van kleinsaf hebben ze tijdens het jaarlijkse offerfeest geleerd hoe ze warmbloedige kuddedieren moeten kelen.’ Gezellige man.
In zijn entourage treffen we ‘Hoegin’, een enthousiaste medewerker van The Brussels Journal. Die heeft het sinds dinsdagmorgen erg moeilijk met de verontschuldigingen die het Brussels parket bij monde van Jos Colpin terecht aan de Noord-Afrikaanse gemeenschap heeft overgemaakt en zoekt op zijn weblog wanhopig maar tevergeefs naar hout snijdende argumenten om daar graten in te zien. ‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik persoonlijk een paar Polen ken die zonder probleem voor Noord-Afrikaan zouden kunnen doorgaan’ gaat het al meteen in de eerste paragraaf. Een sterke opener. De auteur poogt hier twee vliegen in één klap te slaan: hij ondermijnt de stelling als zouden we makkelijk het verschil moeten kunnen zien tussen een Pool en een Marokkaan én hij beweert een paar Polen, allochtonen, persoonlijk te kennen. Hij kan dus bezwaarlijk van xenofobie worden beschuldigd. Het is eens iets anders dan ‘ik ben geen racist, maar....’ Hierop volgt een rist merkwaardige redeneringen die ik u zal besparen. Laat ik volstaan met te stellen dat de logica van kameraad Hoegin meer gaten bevat dan een stuk gruyère waar iemand zo-even zijn Uzi heeft in leeggeschoten. Afijn, even verder komen we uit bij de geweldige zin ‘De daders zijn toevallig ook twee jongens, maar stel dat het twee meisjes waren geweest die er nogal jongensachtig uitzagen, zou hij (Colpin) dan ook zijn verontschuldigingen aan de mannelijke helft van de bevolking hebben aangeboden omdat zij weer te snel met de vinger gewezen werden?’
Kukelekuuuu! is hier, geloof ik, de meest aangewezen riposte. (pdw)
Maar het zijn dus Polen. Bij de fanatieke aanhang van het Vlaams Belang sloeg dit nieuws vast in als een bom op het slaghoedje van een nog grotere bom. De demagogie-machine was net vorstelijk ingeolied, vlammende editorialen, lezersbrieven en forumberichten over het échec van de multiculturele samenleving waren al verstuurd en nu dit. Polen dan nog, dat zijn godverdomme katholieken!
Om toch maar niet in eigen boezem te hoeven kijken, kronkelen de flinke jongens ter rechterzijde zich momenteel in meer bochten dan iets wat zich in héél veel bochten kronkelt. Denk bijvoorbeeld aan een adder die door de andere adders voor de lol midden in een spijkerbed werd geflikkerd en die vloekend naar de uitgang van dat %*/°!!! labyrint zoekt. Ik vond een fraai voorbeeld van kronkelarij in de periferie rond Paul ‘Meneer Alexandra Colen’ Beliën (foto), een man die op de wereld is gezet om ons erop te wijzen dat moeder natuur soms wél een vacuüm toestaat.
Op zijn internetsite The Brussels Journal had Beliën een paar dagen voor de stille mars nog een gulp gal getiteld ‘Geef ons wapens’ gepubliceerd, een schuimbekkend geschreven pamflet dat zelfs de als opiniestuk vermomde veest van Jean-Marie Dedecker ver achter zich laat in het grote Kampioenschap Reactionair Gezwam Ejaculeren. ‘De roofdieren hebben messen’, schreef Beliën. ‘Van kleinsaf hebben ze tijdens het jaarlijkse offerfeest geleerd hoe ze warmbloedige kuddedieren moeten kelen.’ Gezellige man.
In zijn entourage treffen we ‘Hoegin’, een enthousiaste medewerker van The Brussels Journal. Die heeft het sinds dinsdagmorgen erg moeilijk met de verontschuldigingen die het Brussels parket bij monde van Jos Colpin terecht aan de Noord-Afrikaanse gemeenschap heeft overgemaakt en zoekt op zijn weblog wanhopig maar tevergeefs naar hout snijdende argumenten om daar graten in te zien. ‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik persoonlijk een paar Polen ken die zonder probleem voor Noord-Afrikaan zouden kunnen doorgaan’ gaat het al meteen in de eerste paragraaf. Een sterke opener. De auteur poogt hier twee vliegen in één klap te slaan: hij ondermijnt de stelling als zouden we makkelijk het verschil moeten kunnen zien tussen een Pool en een Marokkaan én hij beweert een paar Polen, allochtonen, persoonlijk te kennen. Hij kan dus bezwaarlijk van xenofobie worden beschuldigd. Het is eens iets anders dan ‘ik ben geen racist, maar....’ Hierop volgt een rist merkwaardige redeneringen die ik u zal besparen. Laat ik volstaan met te stellen dat de logica van kameraad Hoegin meer gaten bevat dan een stuk gruyère waar iemand zo-even zijn Uzi heeft in leeggeschoten. Afijn, even verder komen we uit bij de geweldige zin ‘De daders zijn toevallig ook twee jongens, maar stel dat het twee meisjes waren geweest die er nogal jongensachtig uitzagen, zou hij (Colpin) dan ook zijn verontschuldigingen aan de mannelijke helft van de bevolking hebben aangeboden omdat zij weer te snel met de vinger gewezen werden?’
Kukelekuuuu! is hier, geloof ik, de meest aangewezen riposte. (pdw)
woensdag, april 26, 2006
De Standaard
Ik zei het al: het Deng-geteisem zal links en rechts in andere media opduiken. Dus ik ook. Vanaf morgen kan men mijn onzin op de opiniepagina’s van De Standaard aantreffen, waar ik met gematigde regelmaat zal opduiken. De columns die in de krant verschijnen zal ik ook hier posten. Waarom precies De Standaard? Omdat ze het mij gevraagd hebben. Which is nice.
zaterdag, april 22, 2006
donderdag, april 20, 2006
Hey Joe
Het valt soms echt niet mee om een deugdelijk stukje te schrijven over de thema’s du jour. Nog maar net wou ik beginnen aan een vlammende tirade naar aanleiding van de gratis prutsalarmpjes en bij uitbreiding de doorzichtige pogingen van het Vlaams Belang om de Vlaam nog meer schrik aan te jagen dan hij nu al heeft, of twee allochtonen steken in het Brusselse Centraal Station de 17-jarige Joe Van Holsbeek neer. In mijn verbeelding was hij naar Jimi Hendrix’ ‘Hey Joe’ aan het luisteren toen die twee klootzakken de allerlaatste minuten van zijn leven binnenstapten. Was het trouwens een iPod of een goedkoper model waarvoor Joe het leven heeft gelaten? Ik denk een iPod want op de beelden van de bewakingscamera’s ziet men één van de daders in een Nike-jasje. Duidelijk iemand die van sterke merken houdt. Het moordwapen zal dus wellicht wel een uit Solingen afkomstig mes zijn geweest.
Ik geef u op een briefje, men moet al van zeer goede huize komen om hierover iets te zeggen of te schrijven dat de demagogie overstijgt, dat niet als naïef kan worden weggewuifd of niet als gratuit cynisch kan worden omschreven. Slappe dan wel flinke zwart-wit praatjes hebben we al achter de rug. Van achtereenvolgens Kardinaal Danneels, die kennelijk nooit over de uitdrukking ‘liever blode Jan dan dode Jan’ heeft gehoord en van Jean-Marie Dedecker. Iemand die, telkens als hij zijn mond opendoet, eigenlijk zou moeten doortrekken. Hoe zwart-wit waren hun praatjes? Denk aan de garderobe van een kloosterzuster.
Joe is vandaag begraven, volgens het radiojournaal daarnet gebeurde dat ‘onder een stralende lentehemel’. ‘Onder een stralende lentehemel’??? Wat heeft het weer hier mee te maken? Misschien wil het journaille hiermee subtiel aangeven dat iedereen op de begrafenis zwijgzaam en onwennig naar boven stond te kijken. Want als men echt niet meer weet wat te zeggen biedt het weer altijd uitkomst. Het blijft frisjes voor de tijd van het jaar, vindt u ook niet?
Ik geef u op een briefje, men moet al van zeer goede huize komen om hierover iets te zeggen of te schrijven dat de demagogie overstijgt, dat niet als naïef kan worden weggewuifd of niet als gratuit cynisch kan worden omschreven. Slappe dan wel flinke zwart-wit praatjes hebben we al achter de rug. Van achtereenvolgens Kardinaal Danneels, die kennelijk nooit over de uitdrukking ‘liever blode Jan dan dode Jan’ heeft gehoord en van Jean-Marie Dedecker. Iemand die, telkens als hij zijn mond opendoet, eigenlijk zou moeten doortrekken. Hoe zwart-wit waren hun praatjes? Denk aan de garderobe van een kloosterzuster.
Joe is vandaag begraven, volgens het radiojournaal daarnet gebeurde dat ‘onder een stralende lentehemel’. ‘Onder een stralende lentehemel’??? Wat heeft het weer hier mee te maken? Misschien wil het journaille hiermee subtiel aangeven dat iedereen op de begrafenis zwijgzaam en onwennig naar boven stond te kijken. Want als men echt niet meer weet wat te zeggen biedt het weer altijd uitkomst. Het blijft frisjes voor de tijd van het jaar, vindt u ook niet?
Abonneren op:
Posts (Atom)
