Go Ambiorix, go!!

STEMMEN OP AMBIORIX VIA WWW.DEGROOTSTEBELG.BE , VIA TELEFOON: 0905/561 02 OF DOOR EEN SMS TE STUREN: STUUR 'BELG 02' NAAR 3470

Ambiorix rules!

Op Canvas is men, geheel in de geest van de schone ‘verbindende’ taak die de openbare omroep zichzelf heeft toebedeeld, zopas begonnen met de zoektocht naar De Grootste Belg. Dat is uiteraard in de eerste plaats een onderhoudend televisieprogramma, maar evengoed een wekenlange weldoende massage voor het nationale samenhorigheidsgevoel. Met dat nationale samenhorigheidsgevoel is het immers maar slapjes gesteld. De Belgische esprit brandt onmiskenbaar al een hele tijd op een eerder laag pitje. Hoe laag? Nog lager dan de limbolat ten huize Prince ligt. Dat de RTBF volledig losstaand van de VRT naar Le Plus Grand Belge zoekt zegt wat dat betreft genoeg. Het is dat de Oostkantons weinig of niets in de nationale pap te brokkelen hebben of er werd ook nog naar Der Größte Belgier gezocht. Terwijl we allemaal weten: dat is zweifellos Jean-Marie Pfaff, als hij tenminste zijn blaue Hose draagt en zo ja, dan het liefst op zijn hoofd.
De tien genomineerden voor De Grootste Belg die de komende weken via evenveel Canvas-documentaires nog een keer aan de natie zullen worden voorgesteld, zijn: Ambiorix, Jacques Brel, Hendrik Conscience, pater Damiaan, Adolf Daens, Paul Janssen, Gerardus Mercator, Eddy Merckx, Peter Paul Rubens en Andreas Vesalius. Ik wil u waarschuwen: wie op maandagavond 31 oktober naar Canvas zapt dreigt op little old moi te stuiten. Ik heb namelijk het peterschap van Ambiorix op de schouders genomen.
‘De Oude Belgen leefden van jacht en visvangst, dronken bier en speelden met de dobbelstenen....’ Een zinnetje uit mijn lagere schooltijd dat ik altijd goed heb onthouden. Ik heb sindsdien altijd een voorstelling van de Oude Belgen gekoesterd als sympathieke maar potige fuck you kerels met armen als hespen en snorren als vossenstaarten zo groot, die tussen het stropen van een everzwijn en het vangen van een forel in graag een pint dronken, met de pietjesbak speelden, hun vrouwen kwansuis in de kont knepen en iedereen die het daar allemaal niet mee eens was uitvoerig en genadeloos op zijn lazer gaven. Bref, goed volk. En vreemd genoeg haast een exacte omschrijving van de mensen die gedurende de jaren zestig het café van mijn vader bevolkten. Hij schonk tussen haakjes Celta Pils, bier met een Oude Belg op het etiket.
Zoals de moeë mummificateur zei na alweer een lange werkdag: laat ik er geen doekjes meer om winden. Ik ga er weliswaar van uit dat Ambiorix op één been wint, maar ik wil via deze weg toch oproepen om in grote getale entoesiast op onze held te stemmen- dat kunt u HIER doen. Bekijk nog eens de lijst met genomineerden en u zal vaststellen: in een rechtvaardige wereld werd de verkiezing zelfs niet meer gehouden en zou Ambiorix stante pede tot Grootste Belg worden uitgeroepen, wegens de vederlichtheid van de tegenstand.
Er wordt immers niet naar de Heiligste Belg gezocht, in welk geval pater Damiaan geen enkele concurrent te vrezen zou hebben. De Meest Socialistisch Ingestelde Religieuze Belg zoeken we evenmin, al zou dat hoogstwaarschijnlijk priester Daens als winnaar opleveren. De Snelst Fietsende Belg is dan weer een trofee die Eddy Merckx niet kan ontsnappen. Jacques Brel is zonder enige twijfel De Beste Belgische Chansonnier, mochten we daarnaar op zoek zijn. En de queeste naar De Meest Over Het Paard Getilde Belg kan een spannende confrontatie tussen Rubens en Conscience opleveren. Maar dat zoeken we dus allemaal niet. Neen, we zoeken...trrrrrrrrrrromgeroffel: De GROOTSTE Belg. Laat ik dus achtereenvolgens de bordveger der logica en daarna de spons der weldenkendheid over het krijtbord uwer innerlijke twijfel halen: De Grootste Belg is Ambiorix. Punt.
Had Ambiorix – en vooral zijn aartsrivaal Julius Caesar – de Belgen niet zo onuitwisbaar in de geschiedenis geschreven dan was er wellicht zelfs nooit sprake geweest van het land ‘België’. Door dat ene zinnetje van Caesar in zijn Commentarii De Bello Gallico - ‘Van alle Galliërs zijn de Belgen het dapperst...’ - is het ‘Belgische volk’ een historisch feit geworden. En het zijn Ambiorix en zijn Eburonen die Caesar dat veelzeggende zinnetje hebben doen opschrijven, door in 54 voor Christus alle Belgische stammen te verenigen en aldus het machtige Romeinse leger ter hoogte van Limburg uitvoerig in diverse pannen te hakken. Meest Gevreesde Leger Van Zijn Tijd vs Ambiorix En Zijn Maten Van Het Café : 0 – 1. Vergelijk dat met de schampere verwezenlijkingen van pakweg een Brel, die ten tijde van Ambiorix trouwens snel Assurancetourix-gewijs in de boom zou hebben gehangen. Of met de verwezenlijkingen van die twee tjeven die elk iets in de sociale sector hebben betekend, of met die van – het idee alleen al! – een coureur, een veredelde zondagsschilder of een schrijver van derde signatuur. Nee, mijn held heeft feitelijk geen tegenstand. Ambiorix rules. (pdw)

UPDATE: MEN KAN OOK OP AMBIORIX STEMMEN VIA DE TELEFOON: 0905/561 02 OF DOOR EEN SMS TE STUREN: STUUR 'BELG 02' NAAR 3470

Vegetjeven

Begin mei van dit jaar verschenen er – eerst in Humo, daarna ook in de kranten – diverse ontluisterende lezersbrieven van misnoegde ex-Gaia medewerkers over de werkomstandigheden ten Gaia-kantore: onbetaalde overuren, gedwongen maar onbezoldigd zaterdagwerk, camerabewaking op de werkvloer, directrice Anne De Greef die om de haverklap berispende e-mails rondstuurt, Michel Vandenbosch die er flink de zweep op legt en loopt te briesen wanneer het werk niet snel genoeg vordert. Konden koeien schrijven, ze zouden vrijwel exact dezelfde klachtbrief kunnen opstellen over de arbeidsomstandigheden op de veemarkt van Ciney. Basisironie, ik weet het, maar we moeten blij zijn met wat we hebben.
Wat voor werk het ook mag zijn dat zulk een rigide tempo en onophoudelijke controle vereist – tijdens de kantooruren héél erg boos zijn op de vlees-en bontindustrie? Met kwaaie blik internationale vaarzentransporten in kaart brengen? Ik gok maar raak.... – het is zo te horen schromelijk onderbetaald en de arbeidsovereenkomst werd blijkbaar door ex-leden van de Stasi mee opgesteld. Het personeelsverloop bij Gaia is dan ook van dien aard, dat men overweegt om in het sollicitatielokaal een draaideur te plaatsen.
Onlangs verscheen deze personeelsadvertentie, waarin de arbeidsvoorwaarden nog iets scherper worden afgelijnd:

‘Dierenrechtenorganisatie Gaia zoekt een administratief medewerker en een secretariaatsverantwoordelijke...Gezien de waarden waar Gaia voor staat, achten wij het onontbeerlijk dat onze medewerkers gekozen hebben voor een vegetarische levensstijl’.

Clever bekeken van Vandenbosch en De Greef, want wie geen vlees eet ontbeert natuurlijk de fut om van zijn kloten te maken over de deprimerende werkomstandigheden.

U merkt het, mijn mening over militante vegetariërs is vrij genuanceerd. Kort samengevat komt het hier op neer, dat ik vind dat ze zoveel mogelijk hun muil moeten houden opdat die muffe geur van tofu, korn en seitan – de Emerson, Lake & Palmer van de gastronomie – niet uit hun bek zou kunnen ontsnappen. Nee serieus, ze moesten worden gedwangvoederd met foie gras en vers gehakt terwijl ze met enorme lamsbouten herhaaldelijk tegen de ribbenkast worden geslagen. Als ze hun klep maar houden. Als ik nog één zo’n bleke beunhaas zijn vingertje zie opsteken om mij op het hart te drukken ‘je bent wat je eet’, dan ram ik een spies door zijn reet, flikker ik hem op de barbecue en neem ik hem seignant tot mij met een romige dragonsaus en een bordeaux van een goed jaar. Kannibalen zijn ook wat ze eten. Meat is geen murder, meat is dinner. Was Morrissey destijds af en toe een entrecôte gaan eten met Johnny Marr, The Smiths waren wellicht nog onder ons.

Nog genuanceerder is mijn mening over mensen die hun persoonlijke geloof, politieke overtuiging of levensvisie van extra gravitas denken te kunnen voorzien door hun persoonlijke convicties plechtig als ‘waarden’ voor te stellen. Toon mij iemand die zich met pieus gefronst voorhoofd en de blik van een gewond geitje op ‘waarden’ laat voorstaan en ik zal u iemand aanwijzen die de kluit wil belazeren, en die het verdient om middels een klamme en als een garotte gewrongen soutane langzaam te worden gewurgd.

Vegetarische tjeven zijn het daar bij Gaia - laten we ze Vegetjeven noemen.
En ze balanceren gevaarlijk op de rand van de discriminatie met hun advertentie.
In De Morgen vatte Toon Vandevelde van het Centrum voor Economie en Ethiek van de KU Leuven het treffend samen: ‘Het getuigt van bekrompenheid om te preken dat enkel de ‘zuiveren’ de goede boodschap kunnen verspreiden. Dat is een gevaarlijk idee’. Ook onmiskenbaar een tjeef, maar hij heeft wel gelijk. (pdw)

Deng 28

Update Comedy Casino

De eerste Comedy Casino opname-avond (10/10) zit na één dag al tjokvol. Voor de tweede (17/10) zijn nog enkele plaatsen vrij, maar ook hier gaat het snel. Which is nice. Vandaag wordt op de site het programma voor dag drie (14/11) aangekondigd.
Extra update van de upgedate update: 't spel is helemààl 'uitverkocht'.

Gratis kaarten stand up

Wie het nog niet in de krant mocht gelezen hebben: via Canvas kunt u gratis kaarten bestellen voor de opnamen van Comedy Casino in, euh, het Casino van Gent. De eerste opnamedagen (10/10 en 17/10) lopen al aardig vol, dus snel zijn is de boodschap.

Condi, ik moet kaka doen!

Foto van het jaar, of hoax van het jaar? Volgens fotograaf Rick Wilking is het wel degelijk Bush die dit briefje zat te schrijven op de VN top in New York. Ik ben geneigd hem te geloven. ‘I think I may need a bathroom break...is this possible?’/ ‘Ik denk dat ik wellicht een wc-pauze nodig heb….is dit mogelijk?’.
Typisch Bush, om er niet zeker van te zijn of hij nu moet kakken, of dat het – wéér – gewoon wind is die uit hem dreigt te ontsnappen.

Camera verdwenen in zaal Cocteau

Een hufter – of een huftereuse, ik wil niet discrimineren – heeft op 26 augustus, tijdens een privé-feestje in de Gentse zaal Cocteau (Jan Palfijnstraat, Gent) mijn digitale camera Canon, Ixus 500 uit zijn hoesje gestolen. De camera was, naast een i-Pod en nog wat ander duur gerief, in de zaal achtergebleven. 's Anderendaags was het camerahoesje leeg. Al de rest bleef onaangeroerd. Aangezien ik zowat iedereen die op het feest aanwezig was persoonlijk ken, is de dief a) een onbetrouwbaar kalf dat zich diep moest schamen en mij vast nooit meer in de ogen durft te kijken, of b) een Cocteau-personeelslid met lange vingers.
De kans is natuurlijk even groot als de kans dat Lou Deprijck zich binnenkort bij een strenge kloosterorde aansluit, maar mocht hier iemand weet hebben van een persoon die onlangs in de Cocteau een camera ‘gevonden’ heeft, of misschien kent u wel iemand die hem goedkoop heeft gekocht van iemand die hem ‘gevonden’ heeft....een tip zou welkom zijn.
De kans dat de berouwvolle dief dit leest is dan weer even groot als de kans dat ik mijn haar nog ooit in een middenstreep zal dragen, maar men weet nooit:... geef het kreng af in de Cocteau. Er worden geen vragen gesteld. Ik wil gewoon mijn camera terug, o utter, utter bastard.

Benefiet

Skyblasters spelen op 16 september in De Centrale te Gent een benefietconcert t.v.v. het ‘Vrouwenhuis in Istalif – Afghanistan’, een initiatief van o.a. ‘Mères pour la Paix’ (F), Moeders voor Vrede (B) en de Nederlandstalige Vrouwenraad (B).
Istalif ligt 50 km ten noorden van Kaboel.
Door het jarenlange en bijna eindeloze oorlogsgeweld in Afghanistan bleven veel vrouwen en meisjes alleen achter. Het Vrouwenhuis helpt bij hun integratie in het sociale en economische leven en wil de vrouwen een kans geven op een (betere) toekomst.
Het centrum omvat een medisch kabinet, een gezinscentrum, een vormingscentrum en een ontmoetingsruimte. Een arts staat in voor de basisgezondheidszorg.
Het project op zich is een groot succes, maar legt tegelijkertijd een uiterst verscheurde samenleving bloot, waar nog jaren hard zal moet worden gewerkt aan mensen- en vooral aan vrouwenrechten. Extra steun blijft nodig.
Van elk verkocht toegangsticket gaat 2,00 euro naar het vrouwenhuis.
Daarenboven staan Skyblasters hun gage integraal af aan het project.
Meer over het ‘Vrouwenhuis in Istalif’: www.vrouwenraad.be
Waar? De Centrale, Kraankindersstraat 2, 9000 Gent – Turbinezaal
Wanneer? vrijdag 16 september 2005 - 21:30
Inkom: 5,00 euro

LIJST addendum

Dit vergeet ik nu al een hele tijd: wie het ook verdienen om een uitgehongerde rat suppositoirgewijs in het rectum te krijgen zijn al die oelewappers die het over 'linkse verzuring' hebben - zoals dat kalf in de comments onder vorige post - telkens als ze een opinie horen die hen niet bevalt. Zoals sommige moslims nooit als mens spreken maar altijd vanuit het geloof, zo spreken sommige Vlamingen altijd vanuit politiek standpunt. Voor beide bevolkingsgroepen geldt: het zijn meestal niet de snuggersten. Vandaar natuurlijk dat ze de gebroeders Satire & Sarcasme niet zouden herkennen als ze vanuit hun muntthee/streekbier kwamen gesprongen om hen kwansuis aan de snor/de ringbaard te trekken. (pdw)

LIJST

Dingen die deze zomer op mijn zenuwen hebben gewerkt:
1) straat-animatie van zogenaamde levende standbeelden. Eventjes, heel eventjes, was het gegeven van het levend standbeeld origineel en clever. Ik geloof dat het op 4 juli 1960 was, van 4 tot 5 uur in de namiddag. Maar het is niet zo dat er 45 jaar later nog één iemand is die daar intrapt. Dat er iemand tijdens zo’n straatfeest rondloopt en denkt: fuck, ze hebben hier vannacht een standbeeld gezet! En daar nog één!
Heel erg goed kunnen stilstaan is geen, ik herhaal, géén kunstvorm en het is ook geen amusement. Nee, daar moet je zelf voor zorgen. Een tip hiervoor: als u nog eens zo’n levend standbeeld tegenkomt, gooi dan geen muntstukken naar zijn hoed, maar strooi rijkelijk maiskorrels en vogelzaad voor zijn voeten en wacht de gebeurtenissen af.

2) Mannen, ouder dan 18, die hun baseball pet achterstevoren dragen. Als je nog geen 18 bent dan ben je sowieso nog te stom om een duif uit een boom te smijten, maar daarna moet je beter weten: die klep dient voor iets, namelijk om de zon uit je gezicht te houden en tenzij mama’s gyneacoloog destijds stomdronken was en je met behulp van een schroefpomp probeerde uit haar baarmoeder te zuigen staat uw gezicht aan de voorkant van uw hoofd en daar hoort dus ook die klep te staan.

3) wie ook dringend een ijzeren staaf in het kruis moesten krijgen: mannen met camouflagebroeken aan. De enigen die mogelijkerwijs een reden hebben om camouflagekledij te dragen zijn soldaten, jagers en kleine kinderen die in de buurt van Neverland in de tuin spelen.
Goedkope camouflagebroeken uit de Makro of de Pecotex zijn het ergst. Je herkent de goedkope soort meteen want je ziet ze al van ver, wat geen pluspunt is voor een camouflagebroek. Ik heb er al gezien waarbij ik denk: een Gilles De Binche die dansend met appelsienen gooit heeft meer kans om ongezien door het bos te wandelen dan u met die broek aan.

Deng 27

Relipalooza

Vroeger spraken we over 'het geloof'. 'Geloof' is een prima, nuttig en vooral helder woord om de vertroebeling te omschrijven die zich van iemands denken meester maakt van zodra hij, ten prooi aan de goeie ouwe condition humaine, zijn heil in het spirituele begint te zoeken. En dezer dagen zoekt men nogal een beetje zijn heil in het spirituele. De Nieuwe Religiositeit grijpt om zich heen als een dronken zeeman in een goedkoop bordeel. De queeste naar een extra niveau in de door The Godfathers destijds zo treffend omschreven cyclus 'Birth, school, work, death' is uiteraard niet nieuw. Maar de Verlichting ligt ondertussen toch al een hele poos achter ons. Anno 2005 spreekt men echter niet zozeer meer over 'het geloof', nee het woord du jour is 'zingeving'. Een spuuglelijk woord. Het suggereert dat er iets fundamenteels ontbreekt in een mensenleven als men niet in een Here naar keuze is of ­ erger nog ­ als men door de grote supermarkt der new age spiritualiteit met een leeg karretje naar de uitgang rijdt. 'Meer en meer mensen zijn op zoek naar zingeving', dat hoor ik de laatste tijd steeds vaker luidop beweren. Meestal door commentatoren van eerder tsjeverig allooi. Eén zo'n flurk, ik geloof dat het de populaire geitenhoeder Yves Leterme was, bestond het laatst om van 'zinzoeking' te gewagen. Ik nam terstond aan dat hij daarmee bedoelde: ik zoek naar een deugdelijke Nederlandse zin. Leterme deed zijn uitspraak naar aanleiding van de Wereldjongerendagen, die door diverse waarnemers als het Woodstock van het Vatikaan werden omschreven. Ik verkies de iets speelser aanduiding Relipalooza maar voor Popefest valt eigenlijk ook wel iets te zeggen. Iedere dag, meer dan een week lang, werden we door de televisiejournaals nauwkeurig op de hoogte gehouden over de stand van zaken in Keulen. Want ook door de wandelgangen van de televisie waait de weeë wind der Neue Reli Welle die daar in Duitsland zo vurig werd beleefd door naar verluidt meer dan een miljoen jongeren. De paus, zowel de dooie als de huidige, is de afgelopen maanden vaker op de Vlaamse televisie geweest dan Bart Peeters. Dan wéét je dat er iets aan de hand is. Jazeker, u las het goed daarnet: meer dan een miljoen mensen uit heel Europa trokken Duitsland binnen! Allemaal tesamen: vroeger was het omgekeerd. Welk nieuws viel er eigenlijk te rapen, daar in Keulen? Waarover dienden we iedere dag zo uitvoerig te worden ingelicht? Ik heb onthouden dat de nieuwe paus, in tegenstelling tot zijn voorganger, de tarmac niet kust als hij het pauselijk vliegtuig verlaat en dat hij zich niet bekommerde om zijn afgewaaid hoofddeksel. Ik heb onthouden dat Leterme de Vlaamse jongeren in Keulen met een bezoek heeft vereerd en daarbij erg goed zijn best deed om te ontkennen dat het om een gewiekste pr-oefening ging, perfect getimed aan het eind van het politieke reces. Hij sloeg daarbij een toon aan die straatverkopers van Rolex-uurwerken wel eens aanslaan, als je aan de herkomst van hun waar durft te twijfelen. Ik heb ook beelden onthouden van jongemannen die met onzekere stem een zeurderig hallelu­uuu-jàààh ten beste gaven waarbij ik enkel kon denken: op jouw leeftijd riep ik enkel hallelujah! wanneer de voluptueuze Patsy-van-St-Bavo haar bh uit- en mij aftrok. Ik heb vooral onthouden dat groen Europarlementslid Bart Staes terecht zijn ongenoegen kenbaar maakte over het feit dat Relipalooza vorstelijk werd gesubsidieerd met geld van de Europese Gemeenschap ­ wat geheel in strijd is met de Europese afspraken over de scheiding tussen religie en politiek - en hoe de voltallige media hun best deden om daar zo min mogelijk over te berichten. Nauwelijks had Bart Staes zijn borst nat gemaakt of een of andere tsjevin kwam op de radio uitgebreid aan het wederwoord: 'Dit past perfect in het kader van het Europese beleid inzake de bevordering van de communicatie tussen Europese jongeren. Het is niet omdat er een element van zinzoeking aan vast zit dat dit zou indruisen tegen de afspraken.' Die door het Vatikaan georganiseerde Wereldjongerendagen hebben dus niets met godsdienstbeleving te maken, nee het is een gewone samenkomst van Europese jongeren die nu eenmaal 'op zoek zijn naar zingeving'. Die kan Bart Staes in zijn zak steken. Tsjeven zijn nu eenmaal altijd goed geweest in semantiek. In den beginne was er het Woord, die zin hebben ze héél goed onthouden. Ondertussen wordt het absurde, letterlijke geloof in het scheppingsverhaal ook al lang niet meer als creationisme omschreven, nee men spreekt nu van> 'intelligent design'. Dat klinkt beter en het heeft een air van wetenschappelijkheid. Nuja, zoals Luc Appermont een air van mannelijkheid heeft. In Kansas is Darwin anders wel al uit het lessenpakket geflikkerd en de Nederlandse minister van Onderwijs Maria Van der Hoeven stelde onlangs voor om ook in Nederland de intelligent design theorie ingang te laten vinden. Misschien komt het door het oprukkende moslimfundamentalisme. Dat men daar in het westen iets tegenover wil stellen dat minstens even idioot en voorbijgestreefd is. Vuur met vuur bestrijden heet zoiets. Kom daar maar eens mee aanzetten bij de vrijwillige brandweer van Portugal. (pdw)

Wijs

Vroeger, toen ik nog geen 46 was, werd een snotneus wel eens van zijn knikkers weggeroepen en door zijn vader op pad gestuurd met de aan duidelijkheid niets te wensen overlatende zin: ‘Jefken, hier is 20 frank, gaat gij ne keer een zaksken kolen halen bij Aimé op den hoek.’ Vandaag kun je in Vlaamse huiskamers dingen horen als: ‘Sssst....Hoor je dat gezoem? Is dat onze nieuwe ecologische spaarbrander in de kelder....of is onze Keanu weer in zijn Indiaanse zweethut op de didgeridoo aan het spelen?’
Ik geef toe: die laatste zin heb ik nog nooit écht gehoord, maar hij kan ieder moment ergens in Vlaanderen worden uitgesproken.
Waar wil ik naartoe? Naar Bangkok, maar dat doet niet terzake. Ik wil het over de snotneuzen van vandaag en hun taalgebruik in het bijzonder hebben. Toen ik nog geen 46 was vonden wij hier ter hoogte van Gent alles ‘vree wijs’ of ‘nie wijs’, heel soms was iets gewoon 'wijs'. De twee snotneuzen die ik mee op de wereld heb gezet - het ventje Benno (11) en zijn zus Hannah (eind augustus wordt ze 10) - en hun vrienden en vriendinnen bedienen zich nu al enkele maanden gretig van de termen ‘grof’ en ‘zalig’. ‘Zo grof!’ wordt er verzucht, telkens als ze hun zin niet krijgen, of wanneer ze tijdens het watergevecht in de speelstraat te grazen worden genomen door iemand die hen met een volle emmer langs vanachteren had beslopen. ‘Zalig!’ klinkt het wanneer de jongste single van Gene Thomas ter sprake komt of wanneer een buurmeisje een nieuw bloesje aanheeft.
Vanzelfsprekend heb ik ingegrepen. Ik heb ze allemaal samen geroepen en klaar en duidelijk uitgelegd dat met de woorden ‘grof’ en ‘zalig’ veel omzichtiger moet worden omgesprongen: ‘Luister...je zit onder een olijfboom ergens in de heuvels rond Firenze naar een zonsondergang te kijken, uit het open raam van de 17e-eeuwse villa waar je verblijft weerklinkt ‘Tosca’ van Puccini, je hebt zonet een voortreffelijke Florentijnse biefstuk gegeten met een lekkere chianti erbij en nu staat een heet kopje moka binnen handbereik, tussen je vingers hou je een vers aangestoken en vorstelijk met prima Marokkaanse stuff gevulde joint en terwijl je het indrukwekkende samenspel tussen de zon en het paradijselijke landschap bekijkt word je traag maar o zo vakkundig gepijpt door een geisha – voor de meisjes: vakkundig gebeft door een toy boy - die zich tot doel heeft gesteld je te laten klaarkomen net op het moment dat het laatste stukje koperen ploert aan de kim is verdwenen....dàt, jongens en meisjes, is zalig. Een nieuw bloesje of de jongste single van Gene Thomas is niet, ik herhaal NIET zalig! Hoogstens ‘vree wijs’, maar zeker niet zalig. Zo, en nu weer naar het watergevecht...’
De kleinsten keken mij aan zoals een hond je aankijkt wanneer je hem de truc-met-de-sigaret-die-in-je-oor-verdwijnt laat zien. De grootsten reageerden met ‘bwèèèè!...Zo grof!’
Ze begonnen het dus al een beetje te leren. (pdw)

Foto boven: vlak voor mijn uiteenzetting. Vrolijkheid alom.
Foto onder: vlak erna. Verwarring, hier en daar afgrijzen, gegeneerd wegkijken....op één grijnzende snotneus na: Benno. Which is wijs.

Extras

Vanavond op BBC2 de 2e aflevering van Ricky Gervais zijn nieuwe reeks 'Extras', ronduit uitstekende stuff, de beste tv-comedy die ik in tijden heb gezien. Mag ik iedereen wat dat betreft ook de dvd van Peter Kay z'n 'Phoenix Nights' aanbevelen? Wwwwonderful.