LIJST

Het seizoen van goede wil zit er weer aan te komen. Hoog tijd dus voor een lijst met mensen, dingen en verschijnselen die dezer dagen voor mijn humeur doen wat een onhandig gebruikte schaar voor een oogbol kan betekenen.
Om te beginnen: al die Bekende Vlamingen die hun naam lenen aan acties voor het goede doel. Vorige maand nog traden Brigitta Callens en Geert Hoste naar voren op Wereld Donor Dag, om ons allen aan te sporen na onze dood onze organen af te staan. Ik zie niet meteen de link met de problematiek in kwestie, of het moet zijn dat Brigitta al jàren op een talentdonor zit te wachten. Van mij mogen ze na mijn dood overigens alles hebben wat nog dienst kan doen. Good fucking luck to them. Maar ze moeten niet met BV’s komen aanzetten, of met het eeuwige argument: ‘Bij uw overlijden zult u voor anderen het verschil tussen leven en dood betekenen....’. Dat geldt namelijk ook voor iemand die zichzelf in een ambassade opblaast. En als ik Geert Hoste’s milt wil, zal ik ze er wel eigenhandig uitrukken.
Ten tweede: kleine honden. Als het blaft moet het minstens op kniehoogte komen vind ik, anders lijkt het al snel op een waterrat met een lelijke hoest. Als ik ooit nog een hond in huis haal dan zal het een big motherfucker van een Sint-Bernard zijn, een beest zo groot dat wanneer hij zich droog schudt na een verfrissende duik in gindse vijver, er karpers en blieken uit zijn pels vliegen.
Ten derde: de onder jongeren steeds maar weliger tierende tjeverij. Meer en meer jongeren zeggen overtuigd katholiek te zijn. Dat begrijp ik ergens wel, want ik was als snotneus ook behoorlijk onder de indruk van de verhalen in de bijbel. Vooral de bruiloft van Kanaan en de wonderbaarlijke broodvermenigvuldiging vond ik geweldig. Jezus gaf de honderden bruiloftgangers te eten met slechts vijf broden! Vond ik heel indrukwekkend. Tot ik voor de eerste keer ter communie ging en zag hoe ontieglijk klein de porties zijn. Zo kan ik het godverdomme ook.
Zo mogelijk nog erger dan aan religieuze nonsens verslingerde jongeren zijn al die bekende hansworsten die in interviews dingen zeggen als ‘Ik ben niet religieus, maar ik geloof wel dat er ‘iets’ is....’. Dat is hetzelfde als zeggen: ik ben niet geil maar ik heb wel een stijve. Om het met de Dikke in ‘Lost’ te zeggen: snap out of it, dudes!
Ten vierde: ‘Lost’. De meest overgehypete Amerikaanse crap tv-serie waarvan ik desondanks geen enkele aflevering wil missen. ‘Lost’ is het televisie-equivalent van crack: de high is telkens intens maar kort, de afkick is aanzienlijk en de bron waar het betrokken wordt is eerder louche want ‘Lost’ werd naar verluidt met Scientology-geld gefinancierd.
Tenslotte: ‘verbindende’ en ‘de sociale cohesie bevorderende’ televisieprogramma’s die ons met begeleidend pseudo-wetenschappelijk gezwam worden geserveerd. De Vlaamse televisie heeft dezer dagen nogal een beetje de vinger op de pols. Op de pols van 1958 weliswaar. Toen de wereld nog enigszins te bevatten was en de televisie – die ‘ons venster op de wereld’ werd genoemd – vooral de wereld ter hoogte van het contente, rond een vers gebraden speenvarken verzameld Vlaanderen liet zien in ‘Kapitein Zeppos’ of ‘Schipper naast Mathilde’. Toen ‘aan hetzelfde zeel trekken’ daadwerkelijk nog betekenis had, in het licht van den Duitschen bezetter die eigenlijk nog maar recentelijk uit onze contreien was verdwenen. Het is aandoenlijk hoe de televisie anno 2005 die gulden jaren opnieuw wil evoceren middels nogal oubollige en opvallend wereldvreemde programma’s die vertrekken vanuit de postierlijke premisse dat de mens, en de Vlaam in het bijzonder, een sociale en geschikte peer is die stil en ongedwongen alles voor een ander doet. SAM anyone?
Vera Hoorens, hoogleraar sociale psychologie aan de KU Leuven, stelt in De Standaard dat televisie echt wel invloed heeft op het gedrag van de mensen. Juist, maar ook weer niet teveel. In de jaren zestig al antwoordde de Amerikaanse televisielegende Johnny Carson kurkdroog, toen hem werd gevraagd of geweld op televisie soms geen geweld in het echte leven zou kunnen uitlokken: ‘Hmmm....ik weet het niet. Er is veel goeie comedy op tv maar ik kom op straat weinig geestige mensen tegen’. Ook juist.
Mevrouw Hoorens gaat echter verder: ‘Zodra je positieve dingen in de media brengt, zijn er altijd mensen die dat klef vinden. En de meeste mensen zullen zeggen dat het programma geen enkel effect heeft om de eenvoudige reden dat ze de media-effecten ontkennen....’ Aldus verdedigt ze de stelling, als zou het hier wel degelijk gaan om sociologisch relevante media-experimenten die de verzuring in de Vlaamse maatschappij daadwerkelijk een halt zouden kunnen toeroepen. En niet over een slap programma dat mij herinnert aan Pythoneer Terry Jones in ‘Eric The Viking’, in die scene waarin de stad langzaam maar zeker onder water loopt en iedereen de verdrinkingsdood riskeert: ‘this is not happening...’
Haal al die betuttelende tjeverij van mijn tv alstublieft. (pdw)

PS: vergeet niet op Ambiorix te stemmen in De Grootste Belg.

DENG 30

Hieronder staat een persmededeling van het Belang naar aanleiding van De Winter zijn overwinning in De Ergste Belg. De geciteerde tekst komt uit Deng en is van de hand van yours truly.
Dat die hufters te tam zijn om daadwerkelijk klacht in te dienen - 'Het Vlaams Belang overweegt geen juridische stappen...' - komt niet uit grootmoedigheid, maar wel omdat ze weten dat ze evenveel poten hebben om op te staan als de modale worm.

Brussel, 23 november 2005


PERSMEDEDELING VLAAMS BELANG:

‘DENG’ DIABOLISEERT FILIP DEWINTER MET VERKIEZING
TOT ‘ERGSTE BELG’

VLAAMS BELANG HEKELT UITDELEN ‘FILIP DEWINTER-WC-VIZIER’: ‘DENG’ IS MAANDBLAD VAN DE SLECHTE SMAAK


Filip Dewinter is door de lezers van het maandblad ‘Deng’ verkozen tot ‘Ergste Belg’. Dewinter gaat in de top-3 Marc Dutroux en Leopold II vooraf. De ‘ergste Belg’-wedstrijd draaide uit op één grote scheldpartij tegen Filip Dewinter. Een korte bloemlezing uit de teksten: “zijn vader had beter in de kolenbak geschoten; hij is voor de internationale uitstraling van het vaderland even nuttig gebleken als een maagring bij Rani Deconinck; hij heeft dus het Belgische tricolore blazoen benaderd zoals een schijtende stier een vers wit laken; de schuimbekkende voorman van de poldernazi’s lijkt dan ook de gedoodverfde winnaar van deze competitie - trouwens wil iemand hem aub zo snel mogelijk effectief doodverven”.

Samen met het maandblad ‘Deng’ wordt er in de kranten- en boekenwinkels ook een ‘Filip Dewinter-urinoirvizier’ aangeboden. Het betreft een zelfklever met de afbeelding van het hoofd van Filip Dewinter en een ‘schiet(plas)-schijf’; het is blijkbaar de bedoeling om de zelfklevers in urinoirs en toiletten aan te brengen.

Wanneer het er op aankomt Filip Dewinter te viseren en te diaboliseren, kan en mag blijkbaar álles. Het spreekt natuurlijk voor zich dat het Vlaams Belang groot belang hecht aan het recht op vrije meningsuiting. De teksten in ‘Deng’ zeggen evenwel meer over het niveau van het maandblad, dan over de standpunten van Filip Dewinter. Het Vlaams Belang overweegt geen juridische stappen, ook al gaat het hier om een nauwelijks verholen oproep tot geweld.



Frank Vanhecke( Voorzitter Vlaams Belang) Joris Van Hauthem (Woordvoerder)

Ik heb met ze te doen. Arme VB'ers. Ze voelen zich zo langzamerhand zoals de modale allochtoon: overal en altijd maar geviseerd en gediaboliseerd worden moet vreselijk zijn.

Bastards!

Net nu ik al weken geen tijd vind om me ermee bezig te houden, krijg ik van Clickx te horen dat voor dit weblog kan gestemd worden als Weblog van het Jaar 2005. Bastards!

Go Ambiorix, go!!

STEMMEN OP AMBIORIX VIA WWW.DEGROOTSTEBELG.BE , VIA TELEFOON: 0905/561 02 OF DOOR EEN SMS TE STUREN: STUUR 'BELG 02' NAAR 3470

Ambiorix rules!

Op Canvas is men, geheel in de geest van de schone ‘verbindende’ taak die de openbare omroep zichzelf heeft toebedeeld, zopas begonnen met de zoektocht naar De Grootste Belg. Dat is uiteraard in de eerste plaats een onderhoudend televisieprogramma, maar evengoed een wekenlange weldoende massage voor het nationale samenhorigheidsgevoel. Met dat nationale samenhorigheidsgevoel is het immers maar slapjes gesteld. De Belgische esprit brandt onmiskenbaar al een hele tijd op een eerder laag pitje. Hoe laag? Nog lager dan de limbolat ten huize Prince ligt. Dat de RTBF volledig losstaand van de VRT naar Le Plus Grand Belge zoekt zegt wat dat betreft genoeg. Het is dat de Oostkantons weinig of niets in de nationale pap te brokkelen hebben of er werd ook nog naar Der Größte Belgier gezocht. Terwijl we allemaal weten: dat is zweifellos Jean-Marie Pfaff, als hij tenminste zijn blaue Hose draagt en zo ja, dan het liefst op zijn hoofd.
De tien genomineerden voor De Grootste Belg die de komende weken via evenveel Canvas-documentaires nog een keer aan de natie zullen worden voorgesteld, zijn: Ambiorix, Jacques Brel, Hendrik Conscience, pater Damiaan, Adolf Daens, Paul Janssen, Gerardus Mercator, Eddy Merckx, Peter Paul Rubens en Andreas Vesalius. Ik wil u waarschuwen: wie op maandagavond 31 oktober naar Canvas zapt dreigt op little old moi te stuiten. Ik heb namelijk het peterschap van Ambiorix op de schouders genomen.
‘De Oude Belgen leefden van jacht en visvangst, dronken bier en speelden met de dobbelstenen....’ Een zinnetje uit mijn lagere schooltijd dat ik altijd goed heb onthouden. Ik heb sindsdien altijd een voorstelling van de Oude Belgen gekoesterd als sympathieke maar potige fuck you kerels met armen als hespen en snorren als vossenstaarten zo groot, die tussen het stropen van een everzwijn en het vangen van een forel in graag een pint dronken, met de pietjesbak speelden, hun vrouwen kwansuis in de kont knepen en iedereen die het daar allemaal niet mee eens was uitvoerig en genadeloos op zijn lazer gaven. Bref, goed volk. En vreemd genoeg haast een exacte omschrijving van de mensen die gedurende de jaren zestig het café van mijn vader bevolkten. Hij schonk tussen haakjes Celta Pils, bier met een Oude Belg op het etiket.
Zoals de moeë mummificateur zei na alweer een lange werkdag: laat ik er geen doekjes meer om winden. Ik ga er weliswaar van uit dat Ambiorix op één been wint, maar ik wil via deze weg toch oproepen om in grote getale entoesiast op onze held te stemmen- dat kunt u HIER doen. Bekijk nog eens de lijst met genomineerden en u zal vaststellen: in een rechtvaardige wereld werd de verkiezing zelfs niet meer gehouden en zou Ambiorix stante pede tot Grootste Belg worden uitgeroepen, wegens de vederlichtheid van de tegenstand.
Er wordt immers niet naar de Heiligste Belg gezocht, in welk geval pater Damiaan geen enkele concurrent te vrezen zou hebben. De Meest Socialistisch Ingestelde Religieuze Belg zoeken we evenmin, al zou dat hoogstwaarschijnlijk priester Daens als winnaar opleveren. De Snelst Fietsende Belg is dan weer een trofee die Eddy Merckx niet kan ontsnappen. Jacques Brel is zonder enige twijfel De Beste Belgische Chansonnier, mochten we daarnaar op zoek zijn. En de queeste naar De Meest Over Het Paard Getilde Belg kan een spannende confrontatie tussen Rubens en Conscience opleveren. Maar dat zoeken we dus allemaal niet. Neen, we zoeken...trrrrrrrrrrromgeroffel: De GROOTSTE Belg. Laat ik dus achtereenvolgens de bordveger der logica en daarna de spons der weldenkendheid over het krijtbord uwer innerlijke twijfel halen: De Grootste Belg is Ambiorix. Punt.
Had Ambiorix – en vooral zijn aartsrivaal Julius Caesar – de Belgen niet zo onuitwisbaar in de geschiedenis geschreven dan was er wellicht zelfs nooit sprake geweest van het land ‘België’. Door dat ene zinnetje van Caesar in zijn Commentarii De Bello Gallico - ‘Van alle Galliërs zijn de Belgen het dapperst...’ - is het ‘Belgische volk’ een historisch feit geworden. En het zijn Ambiorix en zijn Eburonen die Caesar dat veelzeggende zinnetje hebben doen opschrijven, door in 54 voor Christus alle Belgische stammen te verenigen en aldus het machtige Romeinse leger ter hoogte van Limburg uitvoerig in diverse pannen te hakken. Meest Gevreesde Leger Van Zijn Tijd vs Ambiorix En Zijn Maten Van Het Café : 0 – 1. Vergelijk dat met de schampere verwezenlijkingen van pakweg een Brel, die ten tijde van Ambiorix trouwens snel Assurancetourix-gewijs in de boom zou hebben gehangen. Of met de verwezenlijkingen van die twee tjeven die elk iets in de sociale sector hebben betekend, of met die van – het idee alleen al! – een coureur, een veredelde zondagsschilder of een schrijver van derde signatuur. Nee, mijn held heeft feitelijk geen tegenstand. Ambiorix rules. (pdw)

UPDATE: MEN KAN OOK OP AMBIORIX STEMMEN VIA DE TELEFOON: 0905/561 02 OF DOOR EEN SMS TE STUREN: STUUR 'BELG 02' NAAR 3470

Vegetjeven

Begin mei van dit jaar verschenen er – eerst in Humo, daarna ook in de kranten – diverse ontluisterende lezersbrieven van misnoegde ex-Gaia medewerkers over de werkomstandigheden ten Gaia-kantore: onbetaalde overuren, gedwongen maar onbezoldigd zaterdagwerk, camerabewaking op de werkvloer, directrice Anne De Greef die om de haverklap berispende e-mails rondstuurt, Michel Vandenbosch die er flink de zweep op legt en loopt te briesen wanneer het werk niet snel genoeg vordert. Konden koeien schrijven, ze zouden vrijwel exact dezelfde klachtbrief kunnen opstellen over de arbeidsomstandigheden op de veemarkt van Ciney. Basisironie, ik weet het, maar we moeten blij zijn met wat we hebben.
Wat voor werk het ook mag zijn dat zulk een rigide tempo en onophoudelijke controle vereist – tijdens de kantooruren héél erg boos zijn op de vlees-en bontindustrie? Met kwaaie blik internationale vaarzentransporten in kaart brengen? Ik gok maar raak.... – het is zo te horen schromelijk onderbetaald en de arbeidsovereenkomst werd blijkbaar door ex-leden van de Stasi mee opgesteld. Het personeelsverloop bij Gaia is dan ook van dien aard, dat men overweegt om in het sollicitatielokaal een draaideur te plaatsen.
Onlangs verscheen deze personeelsadvertentie, waarin de arbeidsvoorwaarden nog iets scherper worden afgelijnd:

‘Dierenrechtenorganisatie Gaia zoekt een administratief medewerker en een secretariaatsverantwoordelijke...Gezien de waarden waar Gaia voor staat, achten wij het onontbeerlijk dat onze medewerkers gekozen hebben voor een vegetarische levensstijl’.

Clever bekeken van Vandenbosch en De Greef, want wie geen vlees eet ontbeert natuurlijk de fut om van zijn kloten te maken over de deprimerende werkomstandigheden.

U merkt het, mijn mening over militante vegetariërs is vrij genuanceerd. Kort samengevat komt het hier op neer, dat ik vind dat ze zoveel mogelijk hun muil moeten houden opdat die muffe geur van tofu, korn en seitan – de Emerson, Lake & Palmer van de gastronomie – niet uit hun bek zou kunnen ontsnappen. Nee serieus, ze moesten worden gedwangvoederd met foie gras en vers gehakt terwijl ze met enorme lamsbouten herhaaldelijk tegen de ribbenkast worden geslagen. Als ze hun klep maar houden. Als ik nog één zo’n bleke beunhaas zijn vingertje zie opsteken om mij op het hart te drukken ‘je bent wat je eet’, dan ram ik een spies door zijn reet, flikker ik hem op de barbecue en neem ik hem seignant tot mij met een romige dragonsaus en een bordeaux van een goed jaar. Kannibalen zijn ook wat ze eten. Meat is geen murder, meat is dinner. Was Morrissey destijds af en toe een entrecôte gaan eten met Johnny Marr, The Smiths waren wellicht nog onder ons.

Nog genuanceerder is mijn mening over mensen die hun persoonlijke geloof, politieke overtuiging of levensvisie van extra gravitas denken te kunnen voorzien door hun persoonlijke convicties plechtig als ‘waarden’ voor te stellen. Toon mij iemand die zich met pieus gefronst voorhoofd en de blik van een gewond geitje op ‘waarden’ laat voorstaan en ik zal u iemand aanwijzen die de kluit wil belazeren, en die het verdient om middels een klamme en als een garotte gewrongen soutane langzaam te worden gewurgd.

Vegetarische tjeven zijn het daar bij Gaia - laten we ze Vegetjeven noemen.
En ze balanceren gevaarlijk op de rand van de discriminatie met hun advertentie.
In De Morgen vatte Toon Vandevelde van het Centrum voor Economie en Ethiek van de KU Leuven het treffend samen: ‘Het getuigt van bekrompenheid om te preken dat enkel de ‘zuiveren’ de goede boodschap kunnen verspreiden. Dat is een gevaarlijk idee’. Ook onmiskenbaar een tjeef, maar hij heeft wel gelijk. (pdw)

Deng 28

Update Comedy Casino

De eerste Comedy Casino opname-avond (10/10) zit na één dag al tjokvol. Voor de tweede (17/10) zijn nog enkele plaatsen vrij, maar ook hier gaat het snel. Which is nice. Vandaag wordt op de site het programma voor dag drie (14/11) aangekondigd.
Extra update van de upgedate update: 't spel is helemààl 'uitverkocht'.

Gratis kaarten stand up

Wie het nog niet in de krant mocht gelezen hebben: via Canvas kunt u gratis kaarten bestellen voor de opnamen van Comedy Casino in, euh, het Casino van Gent. De eerste opnamedagen (10/10 en 17/10) lopen al aardig vol, dus snel zijn is de boodschap.

Condi, ik moet kaka doen!

Foto van het jaar, of hoax van het jaar? Volgens fotograaf Rick Wilking is het wel degelijk Bush die dit briefje zat te schrijven op de VN top in New York. Ik ben geneigd hem te geloven. ‘I think I may need a bathroom break...is this possible?’/ ‘Ik denk dat ik wellicht een wc-pauze nodig heb….is dit mogelijk?’.
Typisch Bush, om er niet zeker van te zijn of hij nu moet kakken, of dat het – wéér – gewoon wind is die uit hem dreigt te ontsnappen.

Camera verdwenen in zaal Cocteau

Een hufter – of een huftereuse, ik wil niet discrimineren – heeft op 26 augustus, tijdens een privé-feestje in de Gentse zaal Cocteau (Jan Palfijnstraat, Gent) mijn digitale camera Canon, Ixus 500 uit zijn hoesje gestolen. De camera was, naast een i-Pod en nog wat ander duur gerief, in de zaal achtergebleven. 's Anderendaags was het camerahoesje leeg. Al de rest bleef onaangeroerd. Aangezien ik zowat iedereen die op het feest aanwezig was persoonlijk ken, is de dief a) een onbetrouwbaar kalf dat zich diep moest schamen en mij vast nooit meer in de ogen durft te kijken, of b) een Cocteau-personeelslid met lange vingers.
De kans is natuurlijk even groot als de kans dat Lou Deprijck zich binnenkort bij een strenge kloosterorde aansluit, maar mocht hier iemand weet hebben van een persoon die onlangs in de Cocteau een camera ‘gevonden’ heeft, of misschien kent u wel iemand die hem goedkoop heeft gekocht van iemand die hem ‘gevonden’ heeft....een tip zou welkom zijn.
De kans dat de berouwvolle dief dit leest is dan weer even groot als de kans dat ik mijn haar nog ooit in een middenstreep zal dragen, maar men weet nooit:... geef het kreng af in de Cocteau. Er worden geen vragen gesteld. Ik wil gewoon mijn camera terug, o utter, utter bastard.

Benefiet

Skyblasters spelen op 16 september in De Centrale te Gent een benefietconcert t.v.v. het ‘Vrouwenhuis in Istalif – Afghanistan’, een initiatief van o.a. ‘Mères pour la Paix’ (F), Moeders voor Vrede (B) en de Nederlandstalige Vrouwenraad (B).
Istalif ligt 50 km ten noorden van Kaboel.
Door het jarenlange en bijna eindeloze oorlogsgeweld in Afghanistan bleven veel vrouwen en meisjes alleen achter. Het Vrouwenhuis helpt bij hun integratie in het sociale en economische leven en wil de vrouwen een kans geven op een (betere) toekomst.
Het centrum omvat een medisch kabinet, een gezinscentrum, een vormingscentrum en een ontmoetingsruimte. Een arts staat in voor de basisgezondheidszorg.
Het project op zich is een groot succes, maar legt tegelijkertijd een uiterst verscheurde samenleving bloot, waar nog jaren hard zal moet worden gewerkt aan mensen- en vooral aan vrouwenrechten. Extra steun blijft nodig.
Van elk verkocht toegangsticket gaat 2,00 euro naar het vrouwenhuis.
Daarenboven staan Skyblasters hun gage integraal af aan het project.
Meer over het ‘Vrouwenhuis in Istalif’: www.vrouwenraad.be
Waar? De Centrale, Kraankindersstraat 2, 9000 Gent – Turbinezaal
Wanneer? vrijdag 16 september 2005 - 21:30
Inkom: 5,00 euro

LIJST addendum

Dit vergeet ik nu al een hele tijd: wie het ook verdienen om een uitgehongerde rat suppositoirgewijs in het rectum te krijgen zijn al die oelewappers die het over 'linkse verzuring' hebben - zoals dat kalf in de comments onder vorige post - telkens als ze een opinie horen die hen niet bevalt. Zoals sommige moslims nooit als mens spreken maar altijd vanuit het geloof, zo spreken sommige Vlamingen altijd vanuit politiek standpunt. Voor beide bevolkingsgroepen geldt: het zijn meestal niet de snuggersten. Vandaar natuurlijk dat ze de gebroeders Satire & Sarcasme niet zouden herkennen als ze vanuit hun muntthee/streekbier kwamen gesprongen om hen kwansuis aan de snor/de ringbaard te trekken. (pdw)

LIJST

Dingen die deze zomer op mijn zenuwen hebben gewerkt:
1) straat-animatie van zogenaamde levende standbeelden. Eventjes, heel eventjes, was het gegeven van het levend standbeeld origineel en clever. Ik geloof dat het op 4 juli 1960 was, van 4 tot 5 uur in de namiddag. Maar het is niet zo dat er 45 jaar later nog één iemand is die daar intrapt. Dat er iemand tijdens zo’n straatfeest rondloopt en denkt: fuck, ze hebben hier vannacht een standbeeld gezet! En daar nog één!
Heel erg goed kunnen stilstaan is geen, ik herhaal, géén kunstvorm en het is ook geen amusement. Nee, daar moet je zelf voor zorgen. Een tip hiervoor: als u nog eens zo’n levend standbeeld tegenkomt, gooi dan geen muntstukken naar zijn hoed, maar strooi rijkelijk maiskorrels en vogelzaad voor zijn voeten en wacht de gebeurtenissen af.

2) Mannen, ouder dan 18, die hun baseball pet achterstevoren dragen. Als je nog geen 18 bent dan ben je sowieso nog te stom om een duif uit een boom te smijten, maar daarna moet je beter weten: die klep dient voor iets, namelijk om de zon uit je gezicht te houden en tenzij mama’s gyneacoloog destijds stomdronken was en je met behulp van een schroefpomp probeerde uit haar baarmoeder te zuigen staat uw gezicht aan de voorkant van uw hoofd en daar hoort dus ook die klep te staan.

3) wie ook dringend een ijzeren staaf in het kruis moesten krijgen: mannen met camouflagebroeken aan. De enigen die mogelijkerwijs een reden hebben om camouflagekledij te dragen zijn soldaten, jagers en kleine kinderen die in de buurt van Neverland in de tuin spelen.
Goedkope camouflagebroeken uit de Makro of de Pecotex zijn het ergst. Je herkent de goedkope soort meteen want je ziet ze al van ver, wat geen pluspunt is voor een camouflagebroek. Ik heb er al gezien waarbij ik denk: een Gilles De Binche die dansend met appelsienen gooit heeft meer kans om ongezien door het bos te wandelen dan u met die broek aan.

Deng 27